Σε καιρούς σκληρού διωγμού των χριστιανών, μια ολόκληρη οικογένεια διάλεξε με μία φωνή τον δρόμο του ένδοξου μαρτυρίου. Οι Άγιοι Τερέντιος και Νεονίλλη με τα επτά παιδιά τους ήταν μια πραγματική «κατ’ οίκον εκκλησία», όπως γράφει ο απόστολος Παύλος στους Κορινθίους. Ήταν οικογένεια αληθινά χριστιανική, με μία ψυχή, μία καρδιά και το ίδιο ορθόδοξο φρόνημα μέσα στις δοκιμασίες. Ο μακάριος Τερέντιος, καταγόμενος από τη Συρία, ευσεβής και πιστός χριστιανός, ενώθηκε με νόμιμο γάμο με την επίσης χριστιανή Νεονίλλη.

Από τον ευλογημένο αυτό γάμο γεννήθηκαν τα επτά παιδιά τους, που ανατράφηκαν με βαθιά πίστη στον Κύριο. Τα ονόματά τους ήταν Σάρβηλος, Φώτιος, Θεόδουλος, Ιέραξ, Νίτας, Βήλη και Ευνίκη, ονόματα που έγιναν λαμπρά στην Εκκλησία. Οι ευσεβείς γονείς δίδασκαν διαρκώς στα παιδιά τους την τήρηση των εντολών και την αδιάλειπτη επίκληση του ονόματος του Χριστού. Έτσι δημιουργήθηκε μέσα στο σπίτι μια ατμόσφαιρα γνήσιας προσευχής, ταπείνωσης, νηστείας και ζωντανής μετοχής στα μυστήρια της Εκκλησίας.

Όταν λοιπόν ξέσπασε ο σκληρός διωγμός των ειδωλολατρών εναντίον των πιστών, η οικογένεια αυτή βρέθηκε αμέσως στο στόχαστρο των αρχών. Φίλοι και γείτονες έφεραν στους δύο συζύγους την προειδοποίηση ότι κινδύνευαν να συλληφθούν από τα όργανα του ηγεμόνα της περιοχής. Τότε ο Τερέντιος και η Νεονίλλη αναρωτήθηκαν αν έπρεπε να φύγουν μακριά, για να προστατέψουν τα παιδιά τους από βέβαιο φρικτό μαρτύριο. Άλλη επιλογή φαινόταν να είναι το να μείνουν σταθεροί στο σπίτι τους και να περιμένουν με γενναιότητα οποιοδήποτε μαρτύριο τους περίμενε.

Οι πέντε γιοι τους και οι δύο θυγατέρες έδωσαν στο δίλημμα αυτό μια εντελώς αποφασιστική και αναπάντεχη απάντηση. Τους ρωτούσαν γιατί ακριβώς να φύγουν, αφού ο διωγμός είχε ήδη εξαπλωθεί σχεδόν παντού μέσα στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Έπειτα, η δική τους αναχώρηση θα ενέσπειρε ασφαλώς τον πανικό και την απελπισία στους ντόπιους χριστιανούς αδελφούς. Και το σπουδαιότερο επιχείρημά τους ήταν ότι η Εκκλησία ποτέ δεν ενισχύεται και δεν στερεώνεται από φυγάδες.

Αντίθετα οικοδομείται και βαστάζεται πάνω στους αγώνες των μαρτύρων και των αθλητών της πίστεως κάθε εποχής. Όλη λοιπόν η οικογένεια αποφάσισε από κοινού να μείνει σταθερή στην απόφασή της και να αντιμετωπίσει με γενναιότητα το μαρτύριο. Σύντομα συνελήφθησαν όλοι μαζί από τα όργανα των αρχών και οδηγήθηκαν δεμένοι μπροστά στο παράνομο δικαστήριο των ειδωλολατρών αρχόντων. Εκεί ομολόγησαν με τόλμη και ιερή παρρησία τον Χριστό ως αληθινό Θεό και χλεύασαν δημόσια την κενότητα και την απάτη των ειδώλων.

Οι παιδιά τους έδειξαν ίδιο φρόνημα με τους γονείς, χωρίς να φοβηθούν τους θορύβους του πλήθους και των δικαστών. Φάνηκαν αληθινά τέκνα μιας οικογένειας που είχε ζυμωθεί όλη με τη χάρη και τη διδασκαλία του Σωτήρος Χριστού. Οργισμένοι οι δικαστές τους κρέμασαν αμέσως σε ξύλο και άρχισαν να σκίζουν τις σάρκες τους με αιχμηρά σιδερένια όργανα. Επάνω στις φοβερές αυτές ανοιχτές πληγές των αγίων έχυναν δριμύ ξύδι και τις πυρπολούσαν στη συνέχεια με αναμμένη φωτιά.

Οι άγιοι όμως προσεύχονταν με ζέση στον Κύριο και παρηγορούσαν αδιάκοπα ο ένας τον άλλο με λόγια ελπίδας και πίστεως. Ο Θεός δεν παρέβλεψε την έντονη ικεσία τους και έστειλε τους αγίους του αγγέλους για ουράνια βοήθεια. Οι άγγελοι κατέβηκαν από τον ουρανό, ελευθέρωσαν τους μάρτυρες από τα δεσμά τους και θεράπευσαν αμέσως όλες τους τις πληγές. Βλέποντας το θαύμα αυτό, οι ειδωλολάτρες κυριεύτηκαν από μεγάλη φρίκη και αμηχανία μπροστά στη δύναμη του αληθινού Θεού.

Στη συνέχεια έριξαν τους μάρτυρες στα άγρια θηρία, αλλά εκείνα έγιναν με θείο πρόσταγμα ήμερα σαν πρόβατα. Όταν είδαν ότι και πάλι δεν παθαίνουν τίποτα, τους έβαλαν μέσα σε λέβητα με βραστή πίσσα και υγρό μολύβι. Αμέσως όμως η φωτιά κάτω από τον λέβητα έσβησε από μόνη της και η πίσσα έγινε κρύα σαν νερό. Βλέποντας οι παράνομοι ότι τίποτα δεν έβλαπτε τους αγίους, διέταξαν τέλος να κοπούν με ξίφος οι κεφαλές όλης της ευλογημένης οικογενείας. Πρεσβείαις των γενναίων μαρτύρων Τερεντίου, Νεονίλλης και των ιερών τέκνων τους, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών, αμήν.