Στους γαληνούς λόφους της Γαλικίας ξεπρόβαλε ένας πύρινος αθλητής της Ορθοδοξίας, που στάθηκε γρανίτινος ενάντια στις πιέσεις των κατακτητών της πίστεως. Ο Άγιος Ιώβ, ηγούμενος και θαυματουργός της Ποτσάεβ, ονομάστηκε στον κόσμο Ιωάννης Ζελέζο και γεννήθηκε γύρω στο χίλια πεντακόσια πενήντα ένα. Πατρίδα του υπήρξε η ευλογημένη Πόκουτια της Γαλικίας, σε μια εποχή έντονης δοκιμασίας για τους ορθοδόξους πιστούς της περιοχής. Σε ηλικία μόλις δέκα ετών έφτασε στη μοναστική κοινότητα της Μεταμορφώσεως του Ουγκόρνιτς, αναζητώντας τη γαλήνη της προσευχής.

Δύο χρόνια αργότερα, σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών, έλαβε με ταπείνωση τη μοναχική κουρά και το νέο όνομα Ιώβ. Από τα πιο νεαρά του χρόνια έγινε γνωστός για την ξεχωριστή του ευσέβεια και την αυστηρή ασκητική του ζωή στη μονή. Οι πατέρες της κοινότητας τον θεώρησαν άξιο της ιερωσύνης και τον ανέδειξαν πρεσβύτερο για το θυσιαστήριο του Κυρίου. Γύρω στο χίλια πεντακόσια ογδόντα, ύστερα από αίτημα του ξακουστού υπερασπιστή της Ορθοδοξίας πρίγκιπα Κωνσταντίνου Οστρόζσκυ, ανέλαβε σημαντική ευθύνη.

Διορίστηκε επικεφαλής της μονής της Υψώσεως του Σταυρού κοντά στην πόλη του Ντούμπνο, σε μια κρίσιμη εκκλησιαστική περίοδο. Για περισσότερα από είκοσι χρόνια κυβέρνησε με σύνεση τη μονή μέσα στον αυξανόμενο διωγμό της Ορθοδοξίας από Καθολικούς και Ουνίτες. Στις αρχές του δεκάτου εβδόμου αιώνα ο Άγιος Ιώβ αποσύρθηκε ταπεινά σε σπηλιά του λόφου της Ποτσάεβ, διψώντας για βαθύτερη ησυχία. Η σπηλιά εκείνη βρισκόταν κοντά στην αρχαία μονή της Κοιμήσεως, που είχε γίνει ξακουστή για τη θαυματουργική της εικόνα.

Πρόκειται για την περίφημη εικόνα της Παναγίας της Ποτσάεβ, που εορτάζεται με λαμπρότητα κατά την εικοστή τρίτη Ιουλίου. Ο ταπεινός ερημίτης κέρδισε γρήγορα την αγάπη και τον σεβασμό των αδελφών της κοντινής μονής της Κοιμήσεως. Έτσι, παρά τη θέλησή του, οι αδελφοί τον εξέλεξαν με ομοφωνία ηγούμενο της δικής τους ευλογημένης κοινότητας. Ο Άγιος Ιώβ ανταποκρίθηκε με ζήλο στη νέα ευθύνη και διοίκησε με πραότητα, σύνεση και αγάπη το ποίμνιό του. Πάντοτε φρόντιζε για την πνευματική προκοπή των αδελφών, χωρίς ποτέ να αμελήσει την προσωπική του ασκητική πορεία και τη συνεχή νοερά προσευχή.

Έγινε για όλους ζωντανό παράδειγμα ηγουμένου, που σήκωνε το βάρος της κοινότητας χωρίς να αναπαύεται σε τιμές και αξιώματα. Φερόταν με σπάνια καλοσύνη και διάκριση προς όλους τους αδελφούς και τους ταξιδιώτες που έφταναν στη μονή. Δεν δίσταζε επίσης να εργάζεται με τα ίδια του τα χέρια σε όλες τις ταπεινές εργασίες της κοινότητας. Φύτευε προσωπικά δένδρα στον μοναστηριακό κήπο και ενίσχυε τις υδραυλικές εγκαταστάσεις της μονής, χωρίς ποτέ να αναζητά αναπαύσεις.

Ο τρόπος ζωής του φανέρωνε ότι ο πραγματικός ποιμένας οφείλει να γίνεται διάκονος των αδελφών του και υπηρέτης όλων. Ο Άγιος Ιώβ υπήρξε επιπλέον φλογερός υπερασπιστής της Ορθοδόξου πίστεως κατά του σκληρού διωγμού των Καθολικών της περιοχής. Μετά την Ένωση της Βρέστης, που πραγματοποιήθηκε το χίλια πεντακόσια ενενήντα έξι, πολλοί ορθόδοξοι κάτοικοι της Πολωνίας στερήθηκαν τα δικαιώματά τους. Οι αρχές προσπαθούσαν με κάθε μέσο, με βία ή κολακείες, να τους εξαναγκάσουν να ασπαστούν τον Καθολικισμό.

Πολλοί ορθόδοξοι ιεράρχες δυστυχώς αυτοαποστάτησαν στην Ουνία, εγκαταλείποντας το ορθόδοξο ποίμνιο σε δραματικό πνευματικό κίνδυνο και πολιτική εξαθλίωση. Ο Άγιος Ιώβ όμως, μαζί με άλλους πιστούς αγωνιστές, υπερασπίστηκε σθεναρά την Ορθοδοξία με κάθε διαθέσιμο πνευματικό μέσο. Αντέγραφε επιμελώς ορθόδοξα βιβλία και τα διέδιδε με ζήλο, ώστε να στηρίζονται οι πιστοί στις αμφισβητούμενες αλήθειες της πίστεως. Ο πρίγκιπας Οστρόζσκυ είχε αναλάβει επίσης την έκδοση της πρώτης τυπωμένης ορθόδοξης Βίβλου, που κυκλοφόρησε το χίλια πεντακόσια ογδόντα ένα.

Μέσα από αυτή τη συντονισμένη προσπάθεια στερεώθηκε η συνείδηση του ορθοδόξου λαού στην εποχή των μεγάλων πιέσεων. Ο Άγιος Ιώβ μετείχε ενεργά στην υπεράσπιση της Ορθοδοξίας και του ρωσικού γένους με τον λόγο και τα έργα του. Παραβρέθηκε προσωπικά στη Σύνοδο του Κιέβου του χίλια εξακόσια είκοσι οκτώ, που συγκλήθηκε ειδικά εναντίον της Ουνίας. Μετά το χίλια εξακόσια σαράντα δύο αποδέχτηκε τη μεγάλη σχήμα και πήρε το νέο μοναχικό όνομα Ιωάννης. Στα τελευταία του χρόνια αποσυρόταν συχνά εντελώς μόνος μέσα στη σπηλιά για τρεις ολόκληρες ημέρες ή και ολόκληρη εβδομάδα.

Η ευχή του Ιησού Χριστού γινόταν αδιάλειπτη προσευχή μέσα στην ταπεινή του καρδιά, στολίζοντας τη ζωή του με τη χάρη του Παρακλήτου. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του μαθητή του Δοσιθέου, που έγραψε αργότερα τον βίο του, σημειώθηκε ένα ξεχωριστό θαυμαστό γεγονός. Καθώς ο άγιος προσευχόταν κάποτε με κατάνυξη στη σπηλιά του, ολόκληρο το πρόσωπό του φωτίστηκε από επουράνιο φως. Ο Όσιος εκοιμήθη ειρηνικά εν Κυρίω το χίλια εξακόσια πενήντα ένα, σε ηλικία πάνω από εκατό χρόνια.

Είχε ποιμάνει με πατρική αγάπη τη μονή της Ποτσάεβ για περισσότερα από πενήντα ολόκληρα χρόνια ασταμάτητα. Με τη ζωή του και τον λόγο του γαλούχησε γενιές μοναχών στην ορθόδοξη παράδοση και την αγάπη του Κυρίου. Η ανακομιδή των ιερών του λειψάνων έγινε στις είκοσι οκτώ Αυγούστου του χίλια εξακόσια πενήντα εννέα, με συγκινητική κατάνυξη. Σημειώθηκε δεύτερη επίσημη ανακομιδή των ιερών του λειψάνων στις είκοσι επτά και είκοσι οκτώ Αυγούστου του χίλια οκτακόσια τριάντα τρία.

Οι πιστοί τιμούν με βαθιά ευλάβεια τη μνήμη του ως ομολογητή της πίστεως και ακαταπόνητο εργάτη του Κυρίου. Πρεσβείαις του Οσίου Ιώβ του θαυματουργού, ηγουμένου της ιεράς Λαύρας της Ποτσάεβ, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών, αμήν.