Από τα νεανικά του χρόνια ο Όσιος Αθανάσιος αγάπησε με όλη του την καρδιά τη μοναχική πολιτεία και απαρνήθηκε τις απολαύσεις του κόσμου. Με κρυφό βήμα και θερμή προσευχή εγκατέλειψε μυστικά το πατρικό του σπίτι, προκειμένου να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Χριστό. Ο πατέρας του όμως, αγνοώντας ακόμη τη φλόγα που έκαιγε μέσα στην ψυχή του παιδιού του, τον επανέφερε με τη βία πίσω στο σπίτι. Δεν μπόρεσε όμως κανείς να σβήσει τον θείο πόθο που είχε ανάψει μέσα του ο Παράκλητος.

Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι η οικογένειά του να καταλάβει πως αυτή ήταν η αληθινή κλήση της ζωής του νέου. Με την ευλογία και τη συγκατάθεση πλέον του πατέρα του, ο Αθανάσιος εισήλθε στο φημισμένο μοναστήρι του Μηδικίου, στην ευλογημένη γη της Βιθυνίας. Εκεί συνάντησε τον γενναίο ομολογητή της πίστης, τον Άγιο Νικήτα, και έγινε στενός συναγωνιστής του στους ασκητικούς αγώνες. Η ζωή του ξετυλίχθηκε μέσα σε χρόνια ταραγμένα από την εικονομαχική αίρεση, που σκληρά καταδίωκε όσους τιμούσαν τις άγιες εικόνες.

Ο όσιος έλαμψε με την υπομονή, την προσευχή και την ομολογία της αληθινής πίστης μέσα στο μηδικιώτικο κοινόβιο. Κοιμήθηκε τελικά εν ειρήνη γύρω στο έτος οκτακόσια δεκατέσσερα, αφού πέρασε όλη του τη ζωή σε ασκητικούς αγώνες, και ετάφη με τιμές στον ιερό περίβολο της μονής. Πάνω στον τάφο του φύτρωσε ένα ωραίο κυπαρίσσι, που με τη χάρη του Θεού έγινε όργανο πολλών θαυμαστών ιάσεων. Ταις πρεσβείαις του Οσίου Αθανασίου του Μηδικιώτου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.