Είναι φοβερό όταν η ίδια η γη αρνείται την ησυχία της και αρχίζει να ταράζει τους κατοίκους της σαν αυστηρός παιδαγωγός. Έτσι ακριβώς συνέβη το επτακόσια σαράντα στην Κωνσταντινούπολη, την περίφημη Βασιλεύουσα των πόλεων, υπό τη δύσκολη βασιλεία του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντα του Ισαύρου. Ήταν ο εικοστός τέταρτος χρόνος της διακυβέρνησής του, η ένατη ινδικτιώνα, και η εικοστή έκτη ημέρα του μηνός Οκτωβρίου, όταν η γη ταρακουνήθηκε με τρομερή βία.

Ο σεισμός ήταν τόσο μέγας και φοβερός, ώστε όλα τα ψηλά οικοδομήματα και τα ωραιότερα από τα άλλα σπίτια κατακρημνίστηκαν σε σωρούς. Πολλοί άνθρωποι καταπλακώθηκαν αδιάκριτα στα ερείπια και βρήκαν εκεί τραγικό θάνατο, χωρίς να προλάβουν να φύγουν στην ύπαιθρο. Η Εκκλησία αναγνώρισε στο φοβερό αυτό γεγονός μια δίκαιη και πατρική παιδεία από την αγάπη του ίδιου του Θεού. Ο λαός της πόλης, βλέποντας την οργή να τους αγγίζει, στράφηκε αμέσως με δάκρυα προς την Παναγία και προς τον Άγιο Δημήτριο, του οποίου εορταζόταν τότε η μνήμη.

Οι πιστοί ικέτευσαν θερμά τον φιλάνθρωπο Κύριο για έλεος, ζητώντας να σταματήσει επιτέλους η φοβερή ταραχή του εδάφους. Ο Θεός σπλαχνίστηκε τότε τη μετάνοιά τους, άκουσε τις προσευχές, και η γη ησύχασε με τρόπο θαυμαστό και ολοφάνερο. Από τότε η Εκκλησία καθιέρωσε να γίνεται κάθε χρόνο επίσημη μνήμη εκείνης της φοβερής απειλής του σεισμού. Όπως μας παραδίδει με ευλάβεια ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στον περίφημο Συναξαριστή του, την εικοστή έκτη ημέρα του Οκτωβρίου τελείται κατά παράδοση ιερά λιτανεία προς ανάμνηση της θείας αυτής επέμβασης.

Οι πιστοί προχωρούν λιτανευτικά με ψαλμωδίες προς τον περίφημο ναό της Παναγίας στις Βλαχέρνες της Κωνσταντινουπόλεως. Εκεί, μέσα στον ευλογημένο εκείνο ναό της Πανάγνου και Αγίας ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, τελείται με κατάνυξη η θεία και ιερά Λειτουργία. Με τις άγιες πρεσβείες της Θεοτόκου ζητούν οι Χριστιανοί να λυτρωθούν από κάθε απειλή, από κάθε φοβερισμό θεϊκό και από κάθε επερχόμενη συμφορά. Η μνήμη αυτή τοποθετείται όχι τυχαία στην ημέρα του μεγαλομάρτυρα Δημητρίου, καθώς αυτός θεωρήθηκε ιδιαίτερος μεσίτης και βοηθός κατά την ώρα της μεγάλης δοκιμασίας.

Η σύζευξη αυτή των δύο εορτών δείχνει την ενότητα μεταξύ της ουράνιας Μητέρας και των δοξασμένων μαρτύρων. Όσα γεγονότα συγκλονίζουν τη γη, τόσα και περισσότερα ξεπερνά η ευσπλαχνία και η αγάπη του Δημιουργού της. Έτσι λοιπόν εμείς δοξάζουμε διαρκώς τον Θεό για τη φιλάνθρωπη πρόνοιά Του προς όλον τον λαό. Ταις πρεσβείαις της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.