Στα μέσα του δεκάτου ογδόου αιώνα, όταν οι Ορθόδοξοι Ρουμάνοι της Τρανσυλβανίας πιέζονταν να αρνηθούν την πίστη τους, ένας ταπεινός ιερέας δεν δίστασε να φτάσει μέχρι τα ανάκτορα της Βιέννης. Ο Άγιος Μωυσής Μακινίκ χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στο Βουκουρέστι γύρω στο χίλια επτακόσια σαράντα έξι και αφιερώθηκε στην αντίσταση εναντίον της λεγόμενης Ουνίας. Εξαιτίας της δράσης του συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Σιμπίου επί δεκαεπτά ολόκληρους μήνες, μέσα σε δυσβάσταχτες συνθήκες κράτησης.

Στο τέλος αφέθηκε ελεύθερος με τη ρητή συμφωνία ότι δεν θα ασκούσε πια το λειτούργημα του ιερέα και θα ζούσε ως απλός χωρικός. Το χίλια επτακόσια πενήντα δύο όμως επιλέχθηκε να ταξιδέψει στη Βιέννη μαζί με τον Άγιο Όπρεα Νικόλαο από τη Σαλίστιε, σε αποστολή κρίσιμη για το γένος του. Έπρεπε να επιδώσουν αναφορά προς την αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία και να ζητήσουν την αναγνώριση των δικαιωμάτων της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Τρανσυλβανία. Η αυτοκράτειρα τους δέχτηκε ευγενικά στην αυλή της, αλλά αμέσως διέταξε να ριχτούν στη φυλακή του Κούφσταϊν, ψηλά στα τυρολέζικα βουνά.

Οι εκπρόσωποι των Τρανσυλβανών ζήτησαν επανειλημμένα από τους Αψβούργους ηγεμόνες την αποφυλάκιση των δύο Αγίων, αλλά εκείνοι αρνούνταν να ομολογήσουν ότι τους κρατούσαν φυλακισμένους. Έτσι ο Μωυσής Μακινίκ τελείωσε τη ζωή του μέσα στη φυλακή, ομολογητής και μάρτυρας της πατρώας Ορθόδοξης πίστης. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας τον κατέταξε επίσημα στους Αγίους της το χίλια εννιακόσια ενενήντα δύο. Ταις πρεσβείαις του Αγίου Μωυσέως του Ομολογητού, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.