Στην Τρανσυλβανία του δεκάτου ογδόου αιώνα, όπου οι Αψβούργοι ηγεμόνες πίεζαν τους Ορθοδόξους να προσχωρήσουν στη Δύση, ένας Ρουμάνος ιερέας υπέγραψε την ομολογία του με είκοσι τέσσερα χρόνια αλύγιστης φυλακής. Ο Άγιος Ιωάννης από το χωριό Γκάλες χειροτονήθηκε στην αρχή πρεσβύτερος και αργότερα έγινε επίσκοπος στο Βουκουρέστι, επειδή η Τρανσυλβανία δεν είχε δικό της Ορθόδοξο ποιμένα. Όταν επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, ορθώθηκε φραγμός μπροστά στα σχέδια των αυστριακών αρχών, που ήθελαν να μεταστρέψουν τους πιστούς στον καθολικισμό.

Συνελήφθη χωρίς δίκη και ρίχτηκε στη φυλακή του Σιμπίου το χίλια επτακόσια πενήντα έξι, εξαιτίας της ομολογίας του. Στη συνέχεια η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία διέταξε να εγκλειστεί στη φυλακή του κάστρου της Ντέβα, όπου και θα τελείωνε τις ημέρες του. Στα τέλη του χίλια επτακόσια πενήντα επτά τον μετέφεραν σε άλλη φυλακή στο Γκρατς της Αυστρίας, μακριά από κάθε ορθόδοξη παρηγοριά. Αργότερα τον οδήγησαν στη βαριά φυλακή του Κούφσταϊν, όπου πολλοί Ορθόδοξοι της Τρανσυλβανίας έβρισκαν τον θάνατο.

Το χίλια επτακόσια ογδόντα ένας Σέρβος συγκρατούμενος, ο Γεννάδιος Βάσιε, κατάφερε να στείλει επιστολή προς την αυτοκράτειρα της Ρωσίας Αικατερίνη τη Δεύτερη. Της ζητούσε να μεσολαβήσει για τους Ορθοδόξους κρατουμένους και ανέφερε ονομαστικά τον Ρουμάνο πρεσβύτερο Ιωάννη, που κρατούνταν εκεί είκοσι τέσσερα χρόνια εξαιτίας της πίστης του. Ο Άγιος κοιμήθηκε μέσα στη φυλακή και αναγνωρίστηκε επίσημα μάρτυρας από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας το χίλια εννιακόσια ενενήντα δύο. Ταις πρεσβείαις του Αγίου Ιωάννου του Ομολογητού, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.