Στους σκοτεινούς χρόνους της εικονομαχίας, όταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Κοπρώνυμος εξαπέλυσε σκληρό διωγμό εναντίον των τιμητών των αγίων εικόνων, τέσσερις ομολογητές προέταξαν αμετακίνητα την ίδια τους τη ζωή. Οι Άγιοι Ανδρέας, Στέφανος, Παύλος και Πέτρος ονομάζονται από τους Συναξαριστές νεοφανείς Άγιοι, διότι ανέδειξε το θείο φως τη γενναιότητά τους σε εκείνη τη φοβερή εποχή. Ο Άγιος Ανδρέας καταγόταν από την Κρήτη και είχε ενταχθεί από νεαρή ηλικία στην τάξη των μοναχών, αφιερώνοντας τη ζωή του στην προσευχή και την άσκηση.

Όταν άκουσε για τις αιρετικές διατάξεις του Κοπρώνυμου εναντίον των ιερών εικόνων, εγκατέλειψε την ησυχία του νησιού του και κατέβηκε στη Βασιλεύουσα. Στάθηκε με τόλμη ενώπιον του ίδιου του αυτοκράτορα και τον έλεγξε δριμύτατα για τη βλασφημία και την ασέβεια. Ως απάντηση εκείνος διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό του, και ο μάρτυρας τάφηκε «εν τη Κρίσει», όπως σημειώνεται ξανά την δεκάτη εβδόμη Οκτωβρίου. Οι άλλοι τρεις, ο Στέφανος, ο Παύλος και ο Πέτρος, ήταν κατά πάσα πιθανότητα και αυτοί μοναχοί.

Στάθηκαν με σθένος υπερασπιζόμενοι τους Ορθόδοξους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας και την τιμή των αγίων εικόνων. Ο Κοπρώνυμος, μην ανεχόμενος τέτοια θαρραλέα ομολογία, διέταξε τον αποκεφαλισμό όλων τους με το ίδιο ξίφος που είχε δεχτεί ο Άγιος Ανδρέας. Έτσι έλαβαν και αυτοί τους τέσσερις στεφάνους από το ίδιο ξίφος και ενώθηκαν στη χορεία των μαρτύρων της εικονομαχικής περιόδου. Ταις πρεσβείαις των Αγίων Μαρτύρων σου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.