Στις πυκνές δασωμένες εκτάσεις βόρεια της Μόσχας έλαμψε η σιωπηλή μορφή του οσίου Δαβίδ, ενός ταπεινού ερημίτη που άλλαξε τον τόπο εκείνον με την ασκητική του παρουσία και προσευχή. Ο όσιος Δαβίδ υπήρξε γνήσιος υποτακτικός και πνευματικό τέκνο του μεγάλου διδασκάλου της ρωσικής ασκήσεως, του οσίου Παφνουτίου του Μπορόφσκι, και κράτησε στην ψυχή του ζωντανή τη φλόγα της πατερικής παραδόσεως. Η βαθιά αγάπη του για την ησυχία και τη μοναχική σιωπή τον οδήγησε μακριά από τους θορύβους των πόλεων, σε τόπο ερημικό και άβατο.

Επέλεξε ως κατοικητήριο τις όχθες του ποταμού Λοπάσνα, σε απόσταση περίπου είκοσι τριών βιόρστ από τη ρωσική πόλη Σερπούχοβ. Εκεί έζησε για πολλά χρόνια μέσα σε αυστηρή νηστεία, αδιάκοπη αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή προς τον Κύριο της δόξης. Τα μακρά χρόνια της σκληρής μονώσεως και της ασκητικής παλαίστρας καρποφόρησαν με τρόπο εντελώς αναπάντεχο για τον ταπεινό ασκητή. Το έτος χίλια πεντακόσια δεκαπέντε, στη δεξιά όχθη του ποταμού, ο όσιος ανήγειρε ιερό ναό αφιερωμένο στην Ανάληψη του Σωτήρος Χριστού.

Έθεσε τότε τα θεμέλια της Μονής της ερήμου Νταβίντοβα, που έμελλε αργότερα να εξελιχθεί σε σημαντικό πνευματικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Με τη δική του βιοτή και τη μυστική προσευχή του ευλόγησε τόπους και ψυχές, και μας άφησε φωτεινό παράδειγμα ησυχαστικής αφοσιώσεως, πρέσβευε αδιαλείπτως υπέρ ημών, αμήν.