Στις παρυφές της απέραντης ερήμου, ένας απλός και σιωπηλός νέος ονόματι Μαλός άφησε για πάντα τις χαρές του κόσμου, για να συναντήσει μέσα στη φτώχεια του τον αληθινό πλούτο. Συνετός και ολιγαρκής ήδη από τα τρυφερά νεανικά του χρόνια, ο Όσιος Μαλός επέλεξε συνειδητά να μείνει φτωχός στα υλικά, ώστε να γίνει πραγματικά πλούσιος εν Χριστώ Ιησού. Δεν διέθετε μεγάλη κοσμική μόρφωση, είχε όμως πίστη βαθιά, ζήλο θερμό και καρδιά απαλλαγμένη από κάθε εμπαθή επίγειο δεσμό.

Επειδή δεν μπορούσε να διδάσκει δημόσια μπροστά σε πλήθη ακροατών, αποφάσισε να κηρύττει διακριτικά στον κάθε άνθρωπο χωριστά, με λόγο ζωντανό και απλό. Πλησίαζε τους πιστούς με ταπείνωση και με σιωπηλή φιλαδελφία, καταθέτοντας πάντοτε στη συνομιλία την ίδια του την εμπειρία της θείας χάριτος και της προσευχής. Ο Όσιος είχε λάβει από τον Κύριο μεγάλη πνευματική διάκριση, ώστε ποτέ να μη γίνεται βαρύς, ενοχλητικός ή άστοχος μέσα σε αυτές τις ιδιαίτερες πνευματικές νουθεσίες.

Η θεία χάρη τον είχε οπλίσει με σπάνια λεπτότητα ψυχής και με αγάπη πατρική, που του υπαγόρευαν πάντοτε τι ήταν συμφέρον να ειπωθεί στον κάθε συνομιλητή. Η ίδια αυτή χάρη του φανέρωνε εξίσου σαφώς τι έπρεπε να παραλειφθεί, για να μην πληγωθεί ποτέ ο άλλος από βιαστικό ή άκαιρο λόγο. Έτσι ο Μαλός σιγά σιγά οδηγούσε ψυχές κουρασμένες προς τη φωτεινή οδό της ειλικρινούς μετανοίας και της αγιάσεως. Στη συνέχεια ο Όσιος Μαλός αποφάσισε να ακολουθήσει την αυστηρή ερημική ζωή, μακριά από τον θόρυβο, τις συναναστροφές και τα εγκόσμια.

Όσοι όμως πιστοί μάθαιναν το ερημικό μέρος όπου ζούσε, αναζητούσαν με πόθο τις σοφές συμβουλές του και έρχονταν να τον προσκυνήσουν στο μικρό του ερημητήριο. Ο ίδιος δεν εγκατέλειψε ποτέ τον κόσμο τελείως, αλλά κατά διαστήματα κατέβαινε στις γύρω πόλεις, όχι για να εκφωνεί επίσημες ομιλίες, αλλά για να σκορπίσει σιωπηλές ευεργεσίες. Ο Κύριος μάλιστα τον είχε προικίσει και με τη θαυμαστή δύναμη να θεραπεύει διάφορες δύσκολες αρρώστιες του σώματος και της ψυχής.

Πολλοί άνθρωποι βρήκαν τη γιατρειά τους με τις θερμές προσευχές του Οσίου Μαλού και δια μόνης της επιθέσεως των αγίων χειρών του. Τα θαύματά του γίνονταν πάντοτε ταπεινά και κρυφά, χωρίς θόρυβο και χωρίς αυτοπροβολή, με μόνη επίκληση του γλυκύτατου ονόματος του Ιησού Χριστού. Όσοι ευεργετούνταν αναχωρούσαν με δάκρυα ευγνωμοσύνης, διηγούμενοι παντού τη χάρη που έλαβαν από τις χείρες αυτού του ταπεινού και αληθινού δούλου του Θεού. Αλλά και όταν εξεδήμησε προς τον αγαπημένο του Κύριο, το ιερό λείψανό του ανέβλυζε με τρόπο θαυμαστό άφθονο και ευωδιαστό μύρο.

Έγινε έτσι ανεξάντλητη πηγή ιάσεως διαφόρων σωματικών και ψυχικών ασθενειών για όσους κατέφευγαν με πίστη στην ακοίμητη πρεσβεία του Οσίου. Ταις πρεσβείαις του Οσίου Πατρός ημών Μαλού του ασκητού και θαυματουργού, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.