Μέσα στα ιερά υπόγεια σπήλαια της Λαύρας του Κιέβου, που ανέθρεψαν τόσους θαυμαστούς θεοφόρους Πατέρες, έλαμψε και η ταπεινή μορφή του Οσίου Λογγίνου. Δεν ξεχώρισε για κοσμικές σπουδές ούτε για επίσημα εκκλησιαστικά αξιώματα, αλλά για τη σιωπηλή και ακούραστη υπακοή του στο μοναχικό του διακόνημα. Ο μακάριος αυτός μοναχός ανέλαβε εκουσίως μια ιδιαίτερη και απαιτητική διακονία, που λίγοι θα δέχονταν να επωμιστούν με χαρά. Τοποθετήθηκε φύλακας στη θύρα της Λαύρας, και αυτή η ταπεινή θέση έγινε για εκείνον στάδιο πνευματικής τελειώσεως.

Άσκησε αδιάλειπτη προσευχή, νοερή νήψη και βαθιά μετάνοια μέσα στη φαινομενικά απλή καθημερινή φύλαξη της εισόδου της μονής. Η προσευχητική του φλόγα και η ταπεινή του αγάπη προς τον κόπο της υπακοής δεν έμειναν αόρατες ενώπιον του φιλάνθρωπου Κυρίου. Ο Δωτήρας των αγαθών αντάμειψε πλούσια τους κρυφούς αυτούς αγώνες, χαρίζοντας στον δούλο του σπάνιο και πολυπόθητο πνευματικό χάρισμα. Έλαβε από τον Παντογνώστη το χάρισμα της διακρίσεως, ώστε να βλέπει καθαρά μέσα στις ψυχές των ανθρώπων που ζύγωναν στην ιερή πύλη.

Έτσι ο ταπεινός θυρωρός της Λαύρας έγινε πραγματικός κριτής συνειδήσεων, χωρίς να αποζητά ποτέ τέτοιο αξίωμα μέσα στην ψυχή του. Η φύλαξη της εξωτερικής θύρας μεταβλήθηκε σε φύλαξη ψυχών, καθώς ο Κύριος μετέτρεψε τη μικρή του υπακοή σε μεγάλο όργανο σωτηρίας. Κάθε προσκυνητής που πλησίαζε τη θύρα της Λαύρας περνούσε αθόρυβα κάτω από το διακριτικό του ταπεινού γέροντα. Όσους έρχονταν με καθαρή πρόθεση, αληθινή ευλάβεια και διάθεση πνευματικής ωφέλειας, εκείνος τους ενθάρρυνε με γλυκείς λόγους πατρικής αγάπης.

Τους στήριζε στον δρόμο της σωτηρίας, τους ενίσχυε στους πειρασμούς και τους κατεύθυνε στους πνευματικούς Πατέρες της ιερής μονής. Όσους πάλι έρχονταν με σκοτεινές προθέσεις στην καρδιά, εκείνος δεν τους έδιωχνε ποτέ με σκληρότητα ή εκδικητική διάθεση. Τους έλεγχε αυστηρά μεν, αλλά με συμπόνια, ξεσκεπάζοντας με αγάπη τις κρυφές ροπές της αμαρτίας μέσα στις ψυχές τους. Τους καλούσε όλους ανεξαιρέτως σε ειλικρινή μετάνοια, σε ταπεινή εξομολόγηση και σε ολόκαρδη επιστροφή στον φιλάνθρωπο Σωτήρα Χριστό.

Έτσι πολλοί άνθρωποι, που είχαν φτάσει στη Λαύρα με βαριά ψυχικά φορτία αμαρτίας, έφευγαν αναγεννημένοι και ελαφρωμένοι από το πνευματικό βάρος. Μετά από τους πολλούς κόπους της ασκητικής του ζωής, ο Όσιος Λογγίνος παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο. Τον ενταφίασαν με τιμή και ευλάβεια στα Σπήλαια τα Μακρινά της Λαύρας του Κιέβου, μαζί με τους άλλους θαυματουργούς Πατέρες. Η Εκκλησία τιμά τη σεπτή του μνήμη ευλαβικά τόσο τη δέκατη έκτη ημέρα του μηνός Οκτωβρίου, όσο και την εικοστή ογδόη του Αυγούστου. Πρεσβεύει ακόμη υπέρ ημών και κατά τη Δευτέρα Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, μαζί με όλους τους Οσίους των Σπηλαίων, αμήν.