Στις μακρινές ευλογημένες σπηλιές της Λαύρας του Κιέβου, αποκάλυψε την αγιότητά του ένας ταπεινός όσιος της ορθόδοξης μοναστικής παραδόσεως. Πρόκειται για τον όσιο Σέργιο, που ονομάστηκε από την Εκκλησία μας Σέργιος ο εν τω Σπηλαίω της Λαύρας. Καταγωγή του ήταν η ευλογημένη ελληνική γη, εκείνη που ανέθρεψε τόσους και τόσους αγίους πατέρες της Ορθοδοξίας. Από τα νεανικά του χρόνια ένιωσε βαθιά μέσα στην καρδιά του την έντονη κλήση της μοναχικής αγγελικής ζωής.

Πορεύτηκε λοιπόν μακριά από τα μάταια εγκόσμια και έφτασε ως ταπεινός προσκυνητής στις σιωπές των αγιορείτικων ασκητικών μοναστηρίων. Στο περιβόλι της Παναγίας, στο Άγιον Όρος του Άθω, έλαβε το μοναχικό σχήμα της πνευματικής αναγεννήσεως. Εκεί άρχισε με ζήλο και υπομονή την σκληρή πορεία της νηστείας, της αγρυπνίας και της αδιάλειπτης προσευχής. Πάλεψε με σύνεση τους πικρούς πειρασμούς του πονηρού και ταπεινώθηκε καθημερινά μέσα στα κοπιαστικά διακονήματα της αδελφότητος.

Μαθήτευσε κοντά στους έμπειρους αθωνίτες γέροντες και έμαθε τα βαθύτερα μυστήρια της νοεράς προσευχής της καρδιάς. Όταν ωρίμασε πνευματικά αρκετά, μέσα στη χάρη του Θεού, αναζήτησε ακόμη βαθύτερη μοναχική ησυχία και απομόνωση. Έφτασε τελικά στα ιερά εδάφη της Ρωσίας και ασκήτευσε με ζήλο στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. Έγινε εκεί ολόκληρο παράδειγμα μοναχικής αρετής και αδιάλειπτης προσευχής για όλους τους ομόψυχους αδελφούς εκείνης της σκητείας.

Αξιώθηκε τελικά από τον φιλάνθρωπο Θεό να κοιμηθεί ειρηνικά το χίλια τετρακόσια δώδεκα, μέσα στις σπηλιές αυτές. Ταις πρεσβείαις του οσίου Σεργίου του εν τω Σπηλαίω, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.