Στις απρόσιτες κορυφές των βορείων ορέων της Γεωργίας, εκεί όπου ο πάγος καλύπτει αιώνια τις σιωπηλές βουνοπλαγιές, αναδείχθηκε ένας μεγάλος όσιος της Ορθοδοξίας. Πρόκειται για τον όσιο Ιωσήφ τον πρεσβύτερο και θαυματουργό, της ευλογημένης ορεινής περιοχής που οι Γεωργιανοί ονομάζουν Χέβη. Δεν διασώθηκαν πολλές λεπτομέρειες της εξωτερικής του ζωής, αλλά η αγία Εκκλησία γνωρίζει με βεβαιότητα την καταγωγή και την ευλάβειά του. Ήταν γεννημένος στα ίδια εκείνα βόρεια εδάφη της Γεωργίας και υπηρέτησε ως ευλαβής πρεσβύτερος μέσα στο ταπεινό του χωριό.

Ο πιστός λαός της Χέβης διακρίθηκε στην ιστορική του διαδρομή όχι μόνο για την πολεμική και ηρωική του ανδρεία. Διακρίθηκε επίσης για τη βαθιά σταθερότητα στην ορθόδοξη χριστιανική πίστη, ακόμη και στις πιο δύσκολες περιόδους της δοκιμασίας. Οι ναοί και τα μοναστήρια της περιοχής εκείνης ξεχωρίζουν για την παράξενη ομορφιά και την δύσβατη πρόσβαση των κορυφών τους. Χτίστηκαν επίτηδες σε δυσπρόσιτες ορεινές θέσεις, σαν να ζητούσαν από τους προσκυνητές τους τον μεγαλύτερο πνευματικό ζήλο για την ανάβαση.

Το πιο σημαντικό κόσμημα και σύμβολο της ευλογημένης Χέβης παραμένει ο αιώνιος πάγος, που στεφανώνει την κορυφή του Καζμπέγκι. Στην απότομη πλαγιά εκείνου του βουνού στέκεται ψηλά η μονή της Αγίας Τριάδος, μια ξεχωριστή αξιοθαύμαστη ασκητική εστία. Εκεί φυλασσόταν για πολλούς αιώνες ο τίμιος Σταυρός της αγίας Νίνας, της φωτίστριας ολόκληρου του γεωργιανού έθνους. Πάνω από τη μονή της Αγίας Τριάδος, στον κάθετο παγωμένο βράχο της κορυφής, υπάρχει μια ξεχωριστή σπηλαιώδης ασκητική εστία.

Είναι το γνωστό σπήλαιο της Βηθλεέμ, ένα απίθανο ερημητήριο σε ύψος πάνω από τέσσερις χιλιάδες μέτρα στις παγωμένες κορυφές. Η πρόσβαση γίνεται μόνο με αλυσίδες, που κατεβαίνουν από την κορυφή και επιτρέπουν την επικίνδυνη ανάβαση των τολμηρότερων προσκυνητών. Σύμφωνα με τον αρχαίο γεωργιανό χρονικογράφο, στο σπήλαιο αυτό φυλάσσονταν για αιώνες ιερά αντικείμενα και θησαυροί της Εκκλησίας. Η παράδοση των Γεωργιανών διέσωσε την πεποίθηση πως εκεί κρατήθηκε η σκηνή του πατριάρχη Αβραάμ και η αγία φάτνη του Κυρίου.

Ο ιστορικός Δαβίδ Μπατονισβίλι αναφέρει πως ο μακάριος Ιωσήφ ξεχώριζε ιδιαίτερα για τη μεγάλη αγάπη του στα ιερά αντικείμενα. Διακρινόταν επίσης για την πιο αυστηρή νηστεία και για τις θαυμαστές αρετές που έλαμπαν μέσα στην ταπεινή ασκητική του πορεία. Ανέβηκε λοιπόν ο όσιος μια φορά μόνος στο φοβερό ερημητήριο της Βηθλεέμ και κατέβηκε κρατώντας ένα ιερότατο κειμήλιο. Έφερε μαζί του ένα κομμάτι από την ίδια τη σκηνή του πατριάρχη Αβραάμ, το οποίο παρέδωσε στον βασιλιά Ερεκλέ.

Έφτασε με πολλούς κόπους στις πιο μεγάλες πνευματικές κορυφές της διορατικότητας και του χαρίσματος των θαυμάτων του Πνεύματος. Παρέδωσε τελικά την ψυχή του ειρηνικά στον Κύριο, μετά από βίο γεμάτο αρετή, την έβδομη ημέρα Οκτωβρίου του χίλια επτακόσια εξήντα τρία. Ταις πρεσβείαις του οσίου Ιωσήφ της Χέβης, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.