Στο Άγιον Όρος, μέσα στις σιωπές των αρχαίων μοναστηριών και των ασκητικών κελλιών, άρχισε τη μοναχική του ζωή ο όσιος Σέργιος. Ήταν Έλληνας ευσεβής χριστιανός από καταγωγή και έλαβε στον Άθωνα την ιερωσύνη του πρεσβυτέρου με βαθιά πνευματική ευλάβεια. Αφού ασκήτεψε εκεί για αρκετά χρόνια, ένιωσε τη θεϊκή κλήση να ταξιδέψει προς τα μακρινά εδάφη της Ρωσίας. Έφτασε ως προσκυνητής στη μεγάλη Λαύρα του οσίου Σεργίου του Ραντονέζ, που ακτινοβολούσε τότε σαν ήλιος της Εκκλησίας.

Παρέμεινε εκεί κάτω από την ποιμαντορία του μεγάλου Ρώσου φωτιστή για ικανό χρόνο πνευματικής μαθητείας και αγωνιστικής υποταγής. Ασκήθηκε στην απόλυτη υπακοή και έδειξε στο μοναστήρι τέτοια προθυμία, ώστε τον θαύμαζαν όλοι οι αδελφοί της σκητείας. Παρακολουθούσε με προσοχή την άσκηση του δασκάλου του και πάσχιζε να μιμηθεί κάθε αρετή της αγγελικής του ζωής. Ο ίδιος ο Σέργιος του Ραντονέζ τον αγάπησε ιδιαίτερα και συνομιλούσε μαζί του συχνά για τα πνευματικά κατορθώματα.

Επειδή όμως ο Νουρόμσκ απέφευγε με όλη του τη δύναμη τη μάταιη δόξα των ανθρώπων, αναζητούσε ακόμη βαθύτερη μόνωση. Πήγε τότε στον γέροντά του, έπεσε στα πόδια του με δάκρυα και ζήτησε ευλογία να αναχωρήσει στην έρημο. Ο μεγάλος Σεργίου του Ραντονέζ διέκρινε προφητικά τη χάρη του Πνεύματος μέσα του και τον ευλόγησε με πατρική αγάπη να φύγει. Ο μακάριος Σέργιος ταξίδεψε ολομόναχος προς τις βόρειες εκείνες χώρες, μέσα από δάση και βάλτους, χωρίς να έχει μαζί του τίποτε άλλο.

Έφτασε επιτέλους στην περιοχή της Όμπνορας, στο ποταμό Νούρμα, σε ένα ερημικό και κατάφυτο τοπίο της ρωσικής υπαίθρου. Στήριξε εκεί έναν τίμιο Σταυρό, έχτισε ένα μικρό παρεκκλήσιο και ένα ταπεινό κελλάκι για την προσευχή του. Έμεινε μόνος για πολλά χρόνια, αγρυπνώντας τις νύχτες, νηστεύοντας με αυστηρότητα και πολεμώντας με γενναιότητα τους πειρασμούς του εχθρού. Κάποτε όμως άγριοι ληστές όρμησαν ξαφνικά πάνω του και τον χτύπησαν χωρίς έλεος, αφήνοντάς τον σχεδόν νεκρό στο έδαφος.

Ο όσιος ύψωσε τα χέρια του προς τον ουρανό και ευχαρίστησε με δάκρυα τον Κύριο που τον αξίωσε να πάθει για χάρη του. Δεν θέλησε καθόλου να εγκαταλείψει εκείνη την ευλογημένη έρημο, παρά την επίθεση των πονηρών εκείνων ανθρώπων. Σε μια δεύτερη φοβερή επιδρομή, ληστές πλησίασαν ξανά τη νύχτα για να τον σκοτώσουν μέσα στο φτωχικό κελλί του. Ο όσιος όμως στεκόταν εκείνη την ώρα όρθιος σε αγρυπνία και προσευχή προς τον σωτήρα του Χριστό. Στην προσευχή του οι ληστές κυριεύθηκαν ξαφνικά από τρόμο Θεού και έφυγαν φοβισμένοι, χωρίς να τον αγγίξουν καθόλου.

Η φήμη της αγιότητάς του απλώθηκε σύντομα σε ολόκληρη τη ρωσική περιφέρεια και σε πλήθος μακρινών χωρίων. Πολλοί μοναχοί κατέφθαναν τότε από διάφορα μοναστήρια για να ζήσουν κοντά του και να διδαχθούν την ασκητική του βιοτή. Όταν ο αριθμός των αδελφών ξεπέρασε τους σαράντα μοναχούς, ο όσιος ανήγειρε κανονικό κοινόβιο και έχτισε ναό στο όνομα της Μεταμορφώσεως. Κοντά στον ίδιο ποταμό Νούρμα ασκήτευε επίσης μόνος του ένας άλλος μεγάλος όσιος, ο Παύλος ο Όμπνορσκ της Ρωσίας.

Οι δύο όσιοι του Νούρμα συναντιόνταν συχνά και συνομιλούσαν με αγάπη για τα πνευματικά κατορθώματα και τις δοκιμασίες της ασκήσεως. Ο όσιος Σέργιος, ως πνευματικός πατέρας, εξομολογούσε τον άγιο Παύλο και του παρείχε τα τίμια δώρα της θείας μεταλήψεως. Κάποτε ο Παύλος είδε στη νύχτα παράδοξο φως και άκουσε χαρμόσυνους ήχους από κωδωνοκρουσίες σε ένα συγκεκριμένο τόπο. Όταν διηγήθηκε το θαυμαστό όραμα στον γέροντα Σέργιο, εκείνος προφήτευσε την ίδρυση μιας μεγάλης μονής σε εκείνον τον τόπο.

Πράγματι, στη συνέχεια ο όσιος Παύλος έχτισε εκεί λαμπρό ναό της Αγίας Τριάδος, σύμφωνα με την προφητεία του διορατικού γέροντα. Ο Σέργιος ο Νουρόμσκ έφτασε με τους κόπους του σε βαθύτατο γήρας και τελικά αρρώστησε βαρειά πάνω στην κλίνη του. Κάλεσε κοντά του τους αδελφούς της μονής, τους παρέδωσε τις τελευταίες πατρικές νουθεσίες και κοινώνησε ευλαβικά των αχράντων μυστηρίων. Έσταυρωσε τα χέρια του πάνω στο στήθος και παρέδωσε μακάρια την ψυχή του στον Κύριο, τον έβδομο Οκτωβρίου του έτους χίλια τετρακόσια δώδεκα. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Σεργίου του Νουρόμσκ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.