Σε μία από τις πιο δραματικές νύχτες της Κωνσταντινουπόλεως η ίδια η Παναγία εμφανίστηκε στον ναό των Βλαχερνών για να σκεπάσει τον λαό της. Ο σπουδαίος ναός εκείνος ήταν αφιερωμένος στη Θεοτόκο και φύλασσε από τον πέμπτο αιώνα το άγιο ωμοφόριο, το πέπλο και τμήμα της ιερής ζώνης της Παναγίας. Τα τίμια αυτά λείψανα είχαν μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη από την Παλαιστίνη και θεωρούνταν θησαυρός ολόκληρης της αυτοκρατορίας. Στα μέσα του δεκάτου αιώνα η Πόλη κινδύνευε από εχθρικές επιθέσεις και ο λαός είχε καταφύγει σε ολονύκτια αγρυπνία.

Ήταν Κυριακή, την πρώτη ημέρα του μηνός Οκτωβρίου, και ο ναός των Βλαχερνών ήταν γεμάτος από πιστούς. Ανάμεσα στο πλήθος εκείνο βρισκόταν ο όσιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός με τον μαθητή του Επιφάνιο. Στην τέταρτη ώρα της νύχτας ο όσιος Ανδρέας σήκωσε τα μάτια του προς τον ουρανό και είδε ένα συγκλονιστικό όραμα. Είδε καθαρά την Υπεραγία Δέσποινα Θεοτόκο να εισέρχεται μέσα στον ναό συνοδευόμενη από πλήθη αγίων και αγγέλων. Δίπλα της βάδιζαν τιμητικά ο τίμιος Πρόδρομος Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο αγαπημένος μαθητής Ιωάννης ο Θεολόγος.

Η Παναγία προχώρησε μέχρι το θρόνο του επισκόπου, γονάτισε και άρχισε να προσεύχεται για πολλή ώρα με δάκρυα. Το πρόσωπό της έλαμπε σαν τον ήλιο και ολόκληρη η μορφή της ήταν λουσμένη σε ουράνιο φως. Όταν τελείωσε τη θερμή της δέηση, η Υπεραγία Θεοτόκος έβγαλε το άγιο ωμοφόριο που φορούσε πάνω από το κεφάλι της. Με τα δικά της χέρια το άπλωσε μυστικά πάνω από όλο τον λαό που προσευχόταν εκείνη τη στιγμή στον ναό. Το ιερό ωμοφόριο άστραψε με τέτοιο φως, ώστε ο όσιος Ανδρέας το είδε να λάμπει περισσότερο από τις ακτίνες του ηλίου.

Ο όσιος συγκλονίστηκε από το όραμα και ρώτησε με τρόμο τον μαθητή του Επιφάνιο αν έβλεπε κι εκείνος το ίδιο πράγμα. «Βλέπεις, αδελφέ, την Δέσποινα όλων των ανθρώπων να προσεύχεται για ολόκληρο τον κόσμο», του είπε με δέος μέσα στη νύχτα. Ο Επιφάνιος του απάντησε ότι έβλεπε καθαρά την Παναγία και ότι ήταν γεμάτος από φόβο και θαυμασμό. Η Υπεραγία Δέσποινα παρακαλούσε μέσα στον ναό τον Υιό της Κύριο Ιησού Χριστό να δεχτεί τις προσευχές των πιστών της.

«Βασιλιά Επουράνιε, δέξου εκείνους που σε δοξάζουν και επικαλούνται το Πανάγιό σου Όνομά σε κάθε τόπο», λέγονταν τα δικά της λόγια. Ζητούσε ακόμα από τον Θεό να ελευθερώσει τους πιστούς από τους πειρασμούς και να τους χαρίσει την ουράνια προστασία της. Όσο ήταν εκεί παρούσα η Υπεραγία Δέσποινα, το φωτεινό ωμοφόριο παρέμενε ορατό πάνω από τα κεφάλια του λαού. Όταν η Παναγία ανέβηκε αργά αργά προς τον ουρανό, εξαφανίστηκε μαζί της και το ιερό ωμοφόριο.

Όπως η Παναγία πρόσφερε τότε τη σκέπη της στους πιστούς της Κωνσταντινουπόλεως, έτσι κάνει και σήμερα σε ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού. Παντού και πάντοτε απλώνει μυστικά την προστασία της πάνω σε όλους τους χριστιανούς που καταφεύγουν στη βοήθειά της. Στέκεται ως πύργος δαβιτικός ανάμεσα στον ουρανό και τη γη, ανάμεσα στον Θεό και τους ανθρώπους του κόσμου. Παρακαλεί αδιαλείπτως τον Υιό και Θεό μας για τη σωτηρία των αμαρτωλών και την απελευθέρωσή τους από κάθε κίνδυνο.

Η σκέπη της είναι ασφαλέστερη από κάθε άλλη ασπίδα και πιο φωτεινή από κάθε ηλιακή ακτίνα του κόσμου. Ήρθε εκείνη την ιερή νύχτα στους Βλαχέρνες μαζί με αγγελικά πλήθη, με πατριάρχες, προφήτες, αποστόλους και μάρτυρες. Ανάμεσα σε όλους τους αγίους ξεχώριζαν δύο μεγάλες μορφές, οι δύο Ιωάννηδες, ο Πρόδρομος και ο Θεολόγος. Τους πήρε μαζί της σαν μεγάλους πρεσβευτές για να ικετεύσουν μαζί της τον Θεό για τον λαό. Στάθηκε ανάμεσά τους σαν κιβωτός ανάμεσα σε δύο Χερουβίμ, σαν θρόνος του Κυρίου ανάμεσα σε δύο Σεραφίμ.

Έγινε γι' εμάς πραγματικό ουράνιο νέφος που σκεπάζει τη γη και κρύβει τους πιστούς της από κάθε θηρευτή. Η Εκκλησία γιορτάζει με ευλάβεια αυτό το θαύμα της Σκέπης την πρώτη Οκτωβρίου με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Στην Ελλάδα η εορτή έχει μεταφερθεί στις είκοσι οκτώ Οκτωβρίου για να συνδεθεί με τη μεγάλη απελευθέρωση του ελληνικού λαού. Το όραμα του Βλαχερνώ συνδέθηκε ιστορικά με την απαλλαγή της Πόλεως από επιθέσεις βαρβαρικών στόλων που απειλούσαν τα τείχη της.

Σύμφωνα με τα ρωσικά χρονικά, ένας μεγάλος εχθρικός στόλος υπό τους Ασκόλδ και Δίρ είχε εμφανιστεί απέναντι από την Κωνσταντινούπολη. Μετά την ολονύκτια αγρυπνία και τη βύθιση του αγίου ωμοφορίου στα νερά της θάλασσας, ο στόλος συντρίφτηκε από καταιγίδα. Η Βασιλεύουσα Πόλη σώθηκε θαυματουργικά και αναγνώρισε αμέσως ότι η Παναγία ήταν η ορατή σωτήρας της. Από τότε η μνήμη της Σκέπης τιμήθηκε με ιδιαίτερη ευλάβεια στη Ρωσία και έγινε εθνική γιορτή του ρωσικού λαού.

Στον δωδέκατο αιώνα ο άγιος πρίγκιπας Ανδρέας Μπογκολιούμπσκι θεμελίωσε στη Ρωσία τη γιορτή της Σκέπης γύρω στο έτος χίλια εκατόν εξήντα τέσσερα. Στο ίδιο διάστημα οικοδομήθηκε ο περίφημος ναός της Σκέπης στον Νερλ, αριστούργημα ρωσικής αρχιτεκτονικής της εποχής. Στο Νοβγκορόντ ιδρύθηκε επίσης τον δωδέκατο αιώνα ένα ξεχωριστό μοναστήρι αφιερωμένο στη Σκέπη, γνωστό ως μονή Ζβέριν. Αργότερα στη Μόσχα ο τσάρος Ιβάν ο Τρομερός έκτισε καθεδρικό ναό της Σκέπης κοντά στον ναό της Αγίας Τριάδος.

Σήμερα είναι γνωστός σε όλο τον κόσμο ως ο εμβληματικός ναός του Αγίου Βασιλείου του Μακαρίου. Η Σκέπη της Παναγίας έγινε σύμβολο της ορθόδοξης πίστης και πηγή ελπίδας για κάθε λαό που στρέφεται προς τη Δέσποινά μας. Με την παρέλευση των αιώνων κάθε νέα γενιά αναγνωρίζει σε αυτήν τη μητέρα όλων των πιστών χριστιανών. Ταις πρεσβείαις της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.