Μέσα στις σκοτεινές δεκαετίες των μεγάλων διωγμών, όταν η ειδωλολατρική εξουσία βασάνιζε τα τέκνα της Εκκλησίας, ένας ταπεινός ομολογητής στάθηκε ακλόνητος μπροστά στη φωτιά. Ο Άγιος Μαρδόνιος έδωσε το αίμα του για τον Χριστό, και η ιερή του μνήμη φτάνει σε εμάς σαν ζωντανός απόηχος από τα μαρτυρολόγια των βυζαντινών στιχηρών συναξαρίων. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του την τριακοστή Σεπτεμβρίου, ημέρα γεμάτη από τη χορεία πολλών μαρτύρων και ομολογητών της πίστεως.

Από τις αρχαίες πηγές δεν διασώθηκαν λεπτομερείς πληροφορίες για τον τόπο, τον χρόνο ή τους διώκτες του Αγίου Μαρδονίου. Σώθηκε όμως μέσα στους αρχαίους ιαμβικούς στίχους του συναξαρίου η εικόνα του πάθους του, αποτυπωμένη με μοναδική περιεκτική δύναμη. Ο στίχος λέει ότι ο Μαρδόνιος φέρει το γνώρισμα του πάθους, και κρατά πάνω του τη σφραγίδα από το καυτό σιδέρωμα της δοκιμασίας. Η ελληνική παράδοση συμπλήρωσε τη φωτεινή αυτή αναφορά με την περιγραφή του φρικτού του μαρτυρίου, ότι έκαψαν τα μάτια του με πυρωμένα κάρβουνα.

Έτσι ο άγιος μάρτυρας, χάνοντας τη σωματική όραση του πρόσκαιρου κόσμου, έλαβε από τον Κύριο τη φωτεινή ουράνια ενατένιση. Το όνομά του γράφτηκε αναπαλλοτρίωτα στο βιβλίο της ζωής, αν και τα ιστορικά καθέκαστα παρέμειναν σιωπηλά μέσα στους αιώνες. Ταις πρεσβείαις του αγίου ενδόξου μάρτυρος Μαρδονίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.