Στις άγονες ερήμους της Γεωργίας, ανάμεσα στους ψηλούς βράχους και τις σπηλιές του ασκητικού Νταβίντ Γκαρέτζι, αναδείχθηκε μία θαυμαστή ασκητική μορφή του δεκάτου ογδόου αιώνα. Ο Όσιος Ονούφριος, με το κοσμικό όνομα Οτάρ Ματσουτάτζε, καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της περιοχής Κάρτλι και ήταν ξακουστός στην εποχή του. Φημιζόταν για τον τεράστιο πλούτο του, για τη γενναιόδωρη φιλοξενία προς όλους και για τη μεγάλη ελεημοσύνη που μοίραζε σε φτωχούς.

Όμως κάτω από τα λαμπερά αρχοντικά του ρούχα έκρυβε ένα σκληρό τρίχινο ένδυμα, σημάδι της κρυφής ασκητικής του πολιτείας. Προσευχόταν ακατάπαυστα στον Θεό και ζητούσε επίμονα τη δύναμη να εγκαταλείψει τον κόσμο και να ακολουθήσει τη μοναχική κλήση. Κάποια ευλογημένη στιγμή φανέρωσε ταπεινά τον πόθο του στη σύζυγό του, λέγοντας ότι διψά να πλησιάσει τον Χριστό. Της ζήτησε με δάκρυα συγχώρηση για όλα τα παραπτώματά του, τόσο τα εκούσια όσο και τα ακούσια.

Η πιστή σύζυγός του δέχτηκε με γενναιότητα την απόφαση και τον άφησε να φύγει εν ειρήνη προς τη νέα ζωή. Πήρε μαζί του τους δύο μεγαλύτερους γιους του και ταξίδεψε ώς την Τιφλίδα, όπου τους ευλόγησε με πατρική στοργή. Τους αποχαιρέτησε με δάκρυα για τελευταία φορά και κατευθύνθηκε ολομόναχος προς τη φημισμένη ασκητική Μονή του Νταβίντ Γκαρέτζι. Ηγούμενος της μονής τότε ήταν ο καλόκαρδος Αρχιμανδρίτης Γερμανός, ο οποίος υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά τον νεοφερμένο Οτάρ.

Μετά από σύντομη δοκιμασία τον κούρεψε μοναχό και του έδωσε το ευλογημένο όνομα Ονούφριος, σύμφωνα με τον αρχαίο ερημίτη. Ο μακάριος Ονούφριος αναδείχθηκε ειρηνικός, ταπεινός, υπάκουος και ακούραστος εργάτης της ασκητικής ζωής μέσα στη μοναστική του πορεία. Αγρυπνούσε ολόκληρες τις νύχτες σε προσευχή και μετά την πρωινή ακολουθία κατέβαινε στη βαθιά χαράδρα, ψάλλοντας ψαλμούς. Έχυνε εκεί άφθονα δάκρυα για τα παλιά του παραπτώματα και ζητούσε ταπεινά το έλεος του ουρανίου Πατέρα.

Έτρωγε μόνο ένα ταπεινό γεύμα τη μέρα, αποκλειστικά ψωμί και νερό, και αυτό μετά την ακολουθία του Εσπερινού. Μια θλιβερή ημέρα οι αλλόθρησκοι Νταγκεστανοί επιτέθηκαν στη Μονή Νταβίντ Γκαρέτζι, λεηλάτησαν τον ιερό ναό και αιχμαλώτισαν μοναχούς. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν ο γερόντας Ονούφριος, οι ιερείς Μαξίμ και Ιωακείμ, καθώς και τέσσερις ευλαβείς διάκονοι. Οι άπιστοι σχεδίαζαν να σφάξουν με μαχαίρι τον γέροντα Ονούφριο, όμως ο Κύριος τον προστάτεψε από κάθε δόλιο σχέδιο.

Σύμφωνα με τη θεία βούληση του πανελεήμονος Θεού, ο Ονούφριος ελευθερώθηκε θαυματουργικά και επέστρεψε σώος πίσω στην αγαπημένη του ασκητική μονή. Ο Κύριος δεν επέτρεψε να γίνει ζημιά στον εκλεκτό δούλο του, αλλά τον έσωσε μέσα από τα χέρια των εχθρών της πίστεως. Η αδελφότητα της μονής είχε φτωχύνει μετά τη βαρβαρική εισβολή και ο Αρχιμανδρίτης Γερμανός έστειλε τον Ονούφριο για ελεημοσύνες. Του ήταν πολύ δύσκολο να απομακρυνθεί από το ησυχαστικό περιβάλλον, όμως υπάκουσε χωρίς γογγυσμό στη θεία θέληση του ηγουμένου του.

Έτσι ο πρώην αριστοκράτης άρχισε να περπατάει πλέον από πόρτα σε πόρτα, ζητώντας ταπεινά την ελεημοσύνη των ευσεβών χριστιανών. Στο Τσχινβάλι της Σαματσάμπλο πρόσεξε ένα πλήθος ανθρώπων που οδηγούσε έναν νεαρό δαιμονισμένο σε ειδωλολατρικό μάντη για βοήθεια. Με αγάπη και άγια παρρησία προσφώνησε το συγκεντρωμένο πλήθος και τους ζήτησε να φέρουν τον δαιμονισμένο νέο κοντά του. Η μητέρα του νέου έπεσε στα γόνατα παρακαλώντας για βοήθεια, και εκείνος τη σήκωσε με πατρική στοργή και αγάπη.

Είπε στους παρόντες ότι έφερνε χώμα από τον τάφο του Αγίου Νταβίντ Γκαρέτζι, και αυτό θα βοηθούσε το παιδί. Διέλυσε μία πρέζα ευλογημένου χώματος μέσα στο νερό και έδωσε στον νέο να πιει, και εκείνος αμέσως θεραπεύτηκε πλήρως. Αργότερα ένας Άραβας με πληγωμένο μάτι ήρθε στη μονή ζητώντας βοήθεια, και ο Ονούφριος του έπλυνε το μάτι. Χρησιμοποίησε νερό από την αγιασμένη πηγή του Νταβίντ Γκαρέτζι, και ο Άραβας θεραπεύτηκε αμέσως από την πληγή του. Πήρε μάλιστα μαζί του και τον νεότερο γιο του Ιωάννη και επέστρεψε στη μονή με μεγάλη ποσότητα προμηθειών, για την ανακούφιση των φτωχών αδελφών.

Όταν επιθύμησε να κουρευτεί στο μεγάλο σχήμα, ο σώφρων ηγούμενος δίστασε και του είπε να προσευχηθεί στον τάφο του Αγίου Νταβίντ. Έπρεπε να παραμείνει εκεί είκοσι ή τριάντα ημέρες σε αδιάλειπτη προσευχή, ικετεύοντας τον Θεό να φανερώσει τη θεία του θέληση. Παρέμεινε ο άγιος εκεί αφοσιωμένος στην προσευχή, και μετά από τριάντα ημέρες ο Θεός φανέρωσε στον ηγούμενο την αξιότητά του. Έλαβε λοιπόν το μέγα και αγγελικό σχήμα, και αμέσως μετά έδωσε ιερή υπόσχεση σιωπής και κοιμόταν σε σχισμένο ψιαθί.

Κάτω από τα ταπεινά του ρούχα φορούσε διαρκώς βαριά σιδερένια αλυσίδα και έβγαινε από το κελλί του μόνο για τις θείες ακολουθίες. Σύντομα ο μακάριος Ονούφριος εξαντλήθηκε τόσο πολύ από την άσκηση, ώστε δεν μπορούσε πια να σταθεί καθόλου στα πόδια του. Οι αδελφοί τον παρακαλούσαν θερμά να ξαπλώσει σε άνετο κρεβάτι και να αναπαύσει το αδύναμο κεφάλι του πάνω σε προσκέφαλο. Όμως εκείνος έσπασε για πρώτη φορά τη μακρά σιωπή του και είπε ότι ορκίστηκε να τελειώσει τις ημέρες του στο ψιαθί.

Υπέμενε τις βαριές ασθένειες με βαθιά ευχαριστία προς τον Κύριο και επαναλάμβανε αδιάλειπτα στην καρδιά του την ιερά ευχή του Ιησού. Η καρδιά του ήταν διαρκώς στραμμένη προς τον ουρανό, και η μνήμη του γλυκύτατου ονόματος του Σωτήρος δεν τον άφηνε ποτέ μόνο. Όταν ευσεβείς προσκυνητές έρχονταν να λάβουν την ευλογία του, εκείνος τους υποδεχόταν λέγοντας ότι θέλει να φιλήσει τις άκρες των ρούχων τους. Με δάκρυα γνήσιας ταπεινώσεως εξέφραζε την επιθυμία να πλύνει τα πόδια τους και ένιωθε τον εαυτό του ταπεινότερο από όλους.

Αισθανόμενος ότι πλησίαζε το τέλος των επιγείων ημερών του, ο Άγιος Ονούφριος κοινώνησε με ευλάβεια των Αχράντων Μυστηρίων του Χριστού. Δεκαοχτώ ημέρες αργότερα, την ημέρα της μεγάλης δεσποτικής εορτής των Θεοφανείων, εκοιμήθη ειρηνικά εν Κυρίω, αφήνοντας λαμπρή μνήμη. Το σεπτό σώμα του ενταφιάστηκε με βαθιά ευλάβεια στη νότια πλευρά του τάφου του Αγίου Νταβίντ Γκαρέτζι, πλησίον του παραθύρου. Έτσι ο πρώην αρχοντόπουλος έγινε αληθινός ισάγγελος μοναχός και έδειξε στην εποχή του πόσο μεγάλη δύναμη έχει η ευαγγελική απάρνηση.

Η ζωή του μένει φωτεινό παράδειγμα μετανοίας, υπακοής και ησυχαστικής ασκήσεως για κάθε πιστό που αναζητεί τη σωτηρία της ψυχής. Η Γεωργία τίμησε τη μνήμη του σαν προστάτη και μεσίτη της, και η Εκκλησία τον κατέταξε στους Αγίους Πατέρες. Το όνομά του αναφέρεται με ευλάβεια στις λατρευτικές ακολουθίες κάθε εικοστής ενάτης Σεπτεμβρίου, σε όλους τους ορθοδόξους ναούς και μοναστήρια. Ταις πρεσβείαις του Οσίου Πατρός ημών Ονουφρίου του εν Γεωργία ασκήσαντος, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.