Στη Δαμασκό της Συρίας έζησε μια ολόκληρη οικογένεια αγίων μαρτύρων, που έδωσε κοινή μαρτυρία πίστεως στον Χριστό. Ο Άγιος Παύλος, η Ταττή και τα τέσσερα παιδιά τους κατάγονταν από την αρχαία αυτή πόλη της Ανατολής. Η οικογένεια αποτελούνταν από τον πατέρα Παύλο, τη μητέρα Ταττή και τα παιδιά Σαβινιανό, Μάξιμο, Ρούφο και Ευγένιο. Όλοι μαζί διακρίνονταν για την ομόψυχη χριστιανική τους ζωή και την αφοσίωση στον Κύριο μέσα σε ένα ειδωλολατρικό περιβάλλον.

Επειδή ομολογούσαν με παρρησία την πίστη τους στον Ιησού Χριστό, συνελήφθησαν όλοι μαζί από τους ειδωλολάτρες διώκτες. Βασανίστηκαν φρικτά και ανυποχώρητα, χωρίς να αρνηθούν τον Χριστό ούτε για μια στιγμή της δοκιμασίας τους. Τα μαρτύρια συνεχίστηκαν μέχρι θανάτου και έτσι όλα τα μέλη της οικογενείας έλαβαν τους ένδοξους στεφάνους του μαρτυρίου. Σε αρχαία υμνογραφική στιχουργία η Εκκλησία διασώζει αυτή την κοινή ομολογία τους και την έντονη υπομονή τους στα φοβερά βασανιστήρια.

Στο συναξάριο σε στίχους λέγεται ότι ο πατέρας Παύλος μαρτυρεί μαζί με τα τέκνα του ενώπιον του Χριστού. Η μητέρα Ταττή τάσσει τον εαυτό της εμφρόνως μαζί τους, για να μην αποχωριστεί τα παιδιά της ούτε στον θάνατο. Η σύναξη αυτή των έξι αγίων μαρτύρων αποτελεί φωτεινό παράδειγμα οικογενειακής αγιότητας στη μνήμη της Εκκλησίας. Ευχή των πιστών είναι, με τις πρεσβείες των αγίων Παύλου, Ταττής, Σαβινιανού, Μαξίμου, Ρούφου και Ευγενίου, να αξιωθούν αληθινής χριστιανικής μαρτυρίας, αμήν.