Στην ίδια ημέρα της εορτής των βασιλέων Στεφάνου και Βλαδισλάβου τιμάται ένας ταπεινός ασκητής της σερβικής γης. Πρόκειται για τον Όσιο Δαβίδ, που ανήκε στο ίδιο αγιασμένο γένος των Νεμανιδών της ορθόδοξης σερβικής βασιλείας. Ήταν ανιψιός του Αγίου πρωτοκαθήμενου Στεφάνου, δηλαδή του πρώτου επίσημα στεμμένου ορθόδοξου βασιλιά της σερβικής χώρας. Κληρονόμησε λοιπόν εκ καταγωγής μια πλούσια θρησκευτική παράδοση και ένα οικογενειακό ήθος αφιερωμένο στον Χριστό και την Εκκλησία.

Στον κόσμο φερόταν με το ευγενικό όνομα Δημήτριος και πιθανότατα προοριζόταν για κάποια λαμπρή κοσμική σταδιοδρομία. Όμως, ωριμάζοντας πνευματικά, κατάλαβε ότι η αληθινή του κλήση βρισκόταν πέρα από τις τιμές, τους τίτλους και τη βασιλική αυλή. Αποφάσισε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό και αναζήτησε με ζήλο έναν τόπο ησυχίας μακριά από τον θόρυβο. Στην περιοχή της Μπρόνταροβα, κοντά στις ήσυχες όχθες του ποταμού Λιμ, ανήγειρε με δικά του έξοδα ένα μοναστήρι.

Εκεί δέχθηκε τη μοναχική κουρά και έλαβε το νέο όνομα Δαβίδ, ως ασκητικός αδελφός της κοινότητας. Άφησε για πάντα πίσω του την κοσμική δόξα, την ευγένεια της γενιάς του και τις φιλοδοξίες του πρώην Δημητρίου. Έζησε εκεί με σκληρή άσκηση, με νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και ταπείνωση, μέχρι την τελευταία πνοή του βίου του. Όσιε Δαβίδ της Σερβίας, ταπεινέ απόγονε του βασιλικού γένους των Νεμανιδών, πρέσβευε αδιάλειπτα στον Κύριο υπέρ ημών, αμήν.