Στις άγριες όχθες του ποταμού Βελίκα της παλαιάς ρωσικής πόλης Ψκοφ ξεκίνησε μια θαυμαστή ιστορία πίστης. Εκεί, όπου το ορμητικό ποτάμι Βελίκα συναντά τον μικρότερο παραπόταμο Μιρόζα, υψώθηκε μια ορθόδοξη μοναστική κοιτίδα. Η μονή αυτή θεμελιώθηκε με μεγάλη ευλάβεια προς τιμή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και ονομάστηκε Μονή του Σωτήρος-Μιρόζ. Πρώτος κτήτορας και πρώτος ηγούμενός της υπήρξε ο ταπεινός Όσιος Αβράμιος του Μιρόζ, που τιμάται σήμερα.

Η ίδρυση της μονής έγινε γύρω στο χίλια εκατόν πενήντα έξι, στα χρόνια του ηγεμόνα Σβιατοπόλκ Μστισλάβιτς. Συνεργάτης του Αβραμίου στο μεγάλο αυτό έργο ήταν ο Άγιος Νίφων, ο επίσκοπος της Νοβγκόροντ της Ρωσίας. Η μνήμη του Νίφωνος εορτάζεται στις οχτώ Απριλίου, ενώ ο ίδιος ήταν αδελφός του αγίου ηγεμόνα Βσέβολοντ-Γαβριήλ. Η ίδια η Μονή του Μιρόζ θεωρείται σήμερα η αρχαιότερη και πιο σεβάσμια μοναστική κοινότητα ολόκληρης της περιοχής της Ψκοφ. Υπήρξε στην πραγματικότητα ο πρώτος σπόρος του οργανωμένου ρωσικού μοναχισμού που μεταφέρθηκε στο χώμα του Ψκοφ από το παλαιό Κίεβο.

Σε ένα ιερό δισκοπότηρο που είχε αφιερώσει ο Άγιος Νίφων, διασώθηκε μέχρι σήμερα μια πολύ αρχαία αναμνηστική επιγραφή. Σε αυτή αναφέρεται ότι ο ευλαβέστατος επίσκοπος Νίφων, εφόσον ενθρονίστηκε στη Νοβγκόροντ, ανήγειρε πολλά ιερά μοναστήρια και ναούς στη Ρωσία. Είχε δε την έγκριση του ηγεμόνα Βσέβολοντ του Ψκοφ και, μετά τον θάνατό του, ήρθε στην ίδια την πόλη. Στο Ψκοφ ο μέγας επίσκοπος Νίφων ίδρυσε τη μονή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου και μια εκκλησία περίφημη για τη δόξα και την ομορφιά της.

Συγκέντρωσε αδελφότητα μοναχών στον τόπο εκείνο και διόρισε σταθερό ηγούμενο, ώστε η νέα κοινότητα να ριζώσει στέρεα. Πρώτος εκείνος ο τοποθετημένος ηγούμενος υπήρξε ο ίδιος ο Όσιος Αβράμιος, ο φύλακας της πνευματικής ζωής. Στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, όταν ο μεγάλος καθεδρικός ναός της Μεταμορφώσεως ανακαινίστηκε εκ νέου, αποκαλύφθηκε ένας θησαυρός. Ανακαλύφθηκαν δηλαδή πάνω στους παλαιούς τοίχους πανέμορφες αγιογραφίες του δωδέκατου αιώνα, οι οποίες σήμερα απολαμβάνουν διεθνή αναγνώριση.

Λίγες όμως ιστορικές λεπτομέρειες έχουν διασωθεί τελικά για τον προσωπικό βίο του ίδιου του Οσίου Αβραμίου του Μιρόζ. Αιτία είναι το γεγονός ότι η μονή του βρισκόταν εντός των τειχών της πόλης Ψκοφ και επιδρομές την λεηλάτησαν. Πολλές φορές οι εχθροί την κατέκαψαν και τη μετέτρεψαν σε στρατώνα όπλων και κατάλυμα εχθρικών στρατιωτών. Έτσι χάθηκαν σχεδόν όλα τα γραπτά τεκμήρια που θα φωτογράφιζαν τη μοναστική ζωή και τα κατορθώματα του ηγουμένου. Ο ευλαβής όσιος εκοιμήθη στις είκοσι τέσσερις του Σεπτεμβρίου, το χίλια εκατόν πενήντα οχτώ, μέσα στη μοναστική κοινότητα.

Τα τίμια λείψανά του αναπαύονται κάτω από κρύπτη μέσα στον ίδιο καθεδρικό ναό της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, που εκείνος ανήγειρε. Όσιε Αβράμιε του Μιρόζ, πρώτε ηγούμενε και κτήτορα της μονής, πρέσβευε στον Σωτήρα Χριστό υπέρ ημών, αμήν.