Στη μεγάλη Ρώμη των διωγμών η σκοτεινή σκιά των ειδώλων απλωνόταν βαριά πάνω στους πιστούς του Χριστού. Μέσα σε αυτή την εποχή ξεχώρισε η φωτεινή μορφή της Αγίας Λουκίας, πλούσιας Ρωμαίας με ακλόνητη πίστη. Η Αγία έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, όταν ο διωγμός μαινόταν με σφοδρή βιαιότητα. Είχε ζήσει τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια χηρείας μέσα στην ένθερμη προσευχή, στην ταπεινή φιλανθρωπία και στη διαρκή νηστεία. Στα εβδομήντα πέντε χρόνια της ηλικίας της προδόθηκε από τον γιο της Ευτρόπιο, που έμενε προσκολλημένος στα είδωλα.

Εκείνος την κατήγγειλε στον Διοκλητιανό αυτοπροσώπως, αποκαλύπτοντάς του ότι η μητέρα του πιστεύει ολόψυχα στον Χριστό. Οι στρατιώτες την συνέλαβαν αμέσως και την έκλεισαν στη σκοτεινή φυλακή, όπου υπέστη φρικτά και ποικίλα βασανιστήρια. Όμως η χάρη του Θεού την κρατούσε αβλαβή, και περιφερόταν θαυματουργικά στους δρόμους, ντροπιάζοντας τους δημίους της. Ο Γερμινιανός είδε αυτό το ολοφάνερο θαύμα και πίστεψε αμέσως στον Χριστό, παρουσιαζόμενος μαζί με την Λουκία ενώπιον του βασιλιά.

Η γερόντισσα Λουκία τον υιοθέτησε ως πνευματικό της παιδί και του χάρισε το άγιο βάπτισμα της σωτηρίας. Αφού απαλλάχτηκαν θαυματουργικά από τους διώκτες, έφυγαν μαζί στο Ταυρομένιο της Σικελίας, αναζητώντας ασφαλέστερα παράλια μέρη. Ο διωγμός όμως τους ακολούθησε και εκεί, και η Λουκία κατέφυγε στα ψηλά βουνά, όπου απεβίωσε ειρηνικά. Ο Γερμινιανός όμως συνελήφθη ξανά από τους ειδωλολάτρες και αποκεφαλίστηκε γενναία, λαμβάνοντας έτσι τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου. Ταις πρεσβείαις των αγίων μαρτύρων Λουκίας και Γερμινιανού, των ηρώων της ευσέβειας και της πίστεως, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.