Στα δύσκολα χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, η σκλαβωμένη Θεσσαλία ζούσε μέσα στη σιωπή, τη φτώχεια και τη βαριά δοκιμασία της οθωμανικής κυριαρχίας. Μέσα σε εκείνη τη σκοτεινή εποχή φάνηκε στην Πόρτα Παναγιά των Τρικάλων ένα παιδί προορισμένο να φωτίσει την ευρύτερη περιοχή και να αναζωογονήσει το ποίμνιο. Γεννήθηκε το χίλια τετρακόσια ενενήντα από ευσεβείς γονείς, που τον γαλούχησαν με τα ιερά νάματα της αγίας πίστεως και τα ιδεώδη του Γένους μας.

Από την παιδική του ηλικία ξεχώριζε για την ευφυΐα, την ευθύτητα του χαρακτήρα, τη βαθιά πίστη και την απέραντη αγάπη του προς όλους τους ανθρώπους. Σε ηλικία μόλις δέκα ετών μπήκε ως υποτακτικός και καλογεροπαίδι κοντά στον φωτισμένο μητροπολίτη Λαρίσης Μάρκο, που τον χειροτόνησε διάκονο και έπειτα πρεσβύτερο. Ο νεαρός κληρικός δείχνει εξαιρετική υπακοή, αγνότητα, σωφροσύνη και πνευματική ωριμότητα, καθώς προχωρεί με σταθερό βήμα στη σκληρή εκκλησιαστική του διακονία.

Το χίλια πεντακόσια δεκαεπτά εκλέγεται επίσκοπος Ελασσώνος και τέσσερα χρόνια αργότερα αναλαμβάνει την επισκοπή Σταγών, σηκώνοντας πάνω του το βάρος των ψυχών. Σε κάθε νέα του θέση συναντά εμπόδια και αντιδράσεις, όμως υπομένει τις δοκιμασίες χωρίς να ταράζεται η ψυχή του και χωρίς γογγυσμό. Έτσι προετοιμάζεται σιωπηλά για το μεγαλύτερο έργο που του επιφυλάσσει ο Θεός μέσα στην ποιμαντική του αποστολή στη σκληρή Θεσσαλία. Τον Μάρτιο του χίλια πεντακόσια είκοσι επτά ο Άγιος αναβιβάζεται στον περίλαμπρο θρόνο της Μητροπόλεως Λαρίσης από την Ιερά Σύνοδο της εποχής.

Παράλληλα κρατά μέχρι τον Αύγουστο του χίλια πεντακόσια είκοσι εννέα και την επισκοπή Σταγών ως τοποτηρητής, ώστε να μη μείνει ορφανό το ποίμνιο. Η ζωή του ακτινοβολεί αγιότητα, ενώ το έργο του προκαλεί θαυμασμό σε όλους τους πιστούς της ευρύτερης επαρχίας του στη βόρεια Θεσσαλία. Υπομένει με αξιοθαύμαστη ανεξικακία συκοφαντίες και σκληρές δοκιμασίες, μέσα από τις οποίες λάμπει σαν τον χρυσό μέσα στο πύρινο χωνευτήριο των πειρασμών. Ως ιεράρχης επιτελεί σημαντικότατο ποιμαντικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο σε όλη την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας και των γύρω επαρχιών.

Κερδίζει τις ψυχές των χριστιανών και αναδεικνύεται μεγάλη θρησκευτική και κοινωνική προσωπικότητα του υπόδουλου Γένους μέσα στην εποχή της οθωμανικής σκλαβιάς. Εξαγοράζει και απελευθερώνει πολλούς αιχμαλώτους, που τους κρατούν δέσμιους οι κατακτητές της εποχής εκείνης σε σκληρές συνθήκες αιχμαλωσίας. Δείχνει ιδιαίτερη φροντίδα για την προστασία και την ανακούφιση των φτωχών, των γυμνών και των πεινασμένων που γεμίζουν τους δρόμους. Παρά τους χαλεπούς καιρούς, αποδεικνύεται ένας πολυσχιδής υπουργός κοινωνικών έργων μέσα στη σκληρή πραγματικότητα της οθωμανικής κυριαρχίας.

Έτσι η ποιμαντική του παρουσία γίνεται ζωντανή παρηγοριά για ολόκληρο τον σκλαβωμένο λαό της Θεσσαλίας, που στρέφει σε αυτόν τα μάτια του. Με προσωπική επίβλεψη και πρωτοβουλία ο Άγιος χρηματοδοτεί και κατασκευάζει μεγάλη σειρά από πολύτιμα και δύσκολα κοινωφελή έργα στη Θεσσαλία και στην Ήπειρο. Ανεγείρει εκκλησίες, διανοίγει νέους δρόμους και κυρίως κατασκευάζει γεφύρια, μία ακόμη μαρτυρία της ανεκτίμητης κοινωνικής προσφοράς της Εκκλησίας μας σε κάθε εποχή.

Για την εξοικονόμηση των αναγκαίων χρημάτων κάνει πολλά και μακρινά ταξίδια μέχρι τα Βαλκάνια, την Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία, αναζητώντας πιστούς ευεργέτες. Ως γεφυροποιός εμπνέεται και χτίζει το ξακουστό γεφύρι στον Πορταϊκό ποταμό, εκεί στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Πόρτα Παναγιά Τρικάλων. Επίσης χτίζει τη γέφυρα της Σαρακίνας στην Καλαμπάκα, που ενώνει την πεδινή Θεσσαλία με τα ορεινά μέρη μέσω του Πηνειού ποταμού. Φτιάχνει τη φημισμένη γέφυρα Κοράκου στον Αχελώο, η οποία συνδέει τη Θεσσαλία με την Ήπειρο για πρώτη φορά τόσο σταθερά.

Δικό του είναι και το πρώτο γιοφύρι της Πλάκας, που ενώνει τα Τζουμέρκα με την Άρτα και τα Γιάννενα μέσα από τα δύσκολα βουνά. Για την ψυχική του γαλήνη χτίζει στον Κόζιακα τη μονή του Σωτήρος των Μεγάλων Πυλών, γνωστή ως μονή Δουσίκου, που γίνεται καταφύγιο μοναχών. Το έργο ολοκληρώνεται ανάμεσα στα έτη χίλια πεντακόσια είκοσι επτά και χίλια πεντακόσια τριάντα τέσσερα, πάνω στα ερείπια παλιάς ομώνυμης μονής της περιοχής. Έτσι αφήνει στο σκλαβωμένο Γένος έναν θησαυρό υλικό και πνευματικό, που στηρίζει τους πιστούς ολόκληρους αιώνες.

Η μονή του Δουσίκου ανεγείρεται αργότερα εκ βάθρων από τον ανεψιό και νέο κτήτορα Νεόφυτο τον Δεύτερο Λαρίσης, κατά την περίοδο χίλια πεντακόσια πενήντα ως πενήντα επτά. Τοιχογραφείται μάλιστα από τον δεξιοτέχνη ζωγράφο Τζιόρτζη το χίλια πεντακόσια πενήντα επτά και διατηρείται μέχρι σήμερα σε άριστη κατάσταση. Ο Άγιος γράφει τρεις διαθήκες και καθιερώνει με αυστηρότητα το άβατο της μονής Δουσίκου για τις γυναίκες, που τηρείται μέχρι σήμερα με μεγάλη ευλάβεια.

Στις δεκαπέντε Σεπτεμβρίου του χίλια πεντακόσια σαράντα, ημέρα Δευτέρα, παραδίδει την αγία ψυχή του στα χέρια του ζώντος Θεού, σε ηλικία πενήντα ετών. Από τότε υμνείται από τους πιστούς ως άγιος και θαυματουργός σε ολόκληρη τη Θεσσαλία και τα γύρω μέρη της Ηπείρου. Οι ασθένειες που κατ’ εξοχήν θεραπεύει ο Άγιος είναι η δυσεντερία, η ευλογιά, η οστρακιά και προπαντός η φοβερή πανούκλα της εποχής. Γιατρεύει επίσης αρρώστιες των ζώων, εξαφανίζει τις ακρίδες, καταπαύει την τρικυμία της θάλασσας και ευλογεί τους καρπούς της γης.

Η ευωδιάζουσα τιμία κάρα του φυλάσσεται μέχρι σήμερα στην ιερή μονή του Δουσίκου ως πολύτιμη ευλογία για τους προσκυνητές. Στα Τρίκαλα λιτανεύεται η τιμία κάρα του πανηγυρικά την Κυριακή της Σαμαρείτιδος κάθε χρόνο με μεγάλη ευλάβεια του πιστού λαού. Τα πρώτα υμνογραφικά και συναξαριογραφικά κείμενα γράφονται πολύ νωρίς από τον Παχώμιο Ρουσάνο, λίγα μόλις χρόνια μετά την κοίμησή του. Ταις πρεσβείαις του Αγίου σου Βησσαρίωνος του θαυματουργού αρχιεπισκόπου Λαρίσης, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.