Στους ναούς της Κωνσταντινούπολης, εκεί όπου το θυμίαμα ανεβαίνει αργά προς τους θόλους, εκτυλίχθηκε κάποτε μια διήγηση που φανερώνει τη δύναμη της αληθινής συγχώρησης. Στον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου διαβάζουμε μια ιστορία αγάπης, στην οποία ένας Ιερέας και ένας ευλαβής Διάκονος έπεσαν σε σκληρή έχθρα. Οι δύο άντρες είχαν μεταξύ τους αληθινή αγάπη, την οποία ο Θεός αγαπά πολύ, μα η δαιμονική επιβουλή τους χώρισε. Ξαφνικά οι καρδιές τους γέμισαν μίσος και αδυναμία να συμφιλιωθούν, και αυτή η έχθρα κράτησε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Όταν ο Ιερέας πέθανε χωρίς να έχει συμφιλιωθεί, ο Διάκονος βυθίστηκε σε απαρηγόρητη λύπη και ανίατη πικρή τύψη. Εξομολογήθηκε σε διακριτικούς Πατέρες το συμβάν, οι οποίοι τον συμβούλεψαν να πάει σε έναν ερημίτη Μοναχό. Με προθυμία ο Διάκονος ξεκίνησε για τους ερημικότερους τόπους, αναζητώντας τον γέροντα που θα μπορούσε να γιατρέψει την πληγή του. Όταν βρήκε τον Γέροντα, του φανέρωσε το πάθος της μνησικακίας και ζήτησε πληροφορία για τη συγχώρηση.

Ο Γέροντας τότε του είπε με γλυκύτητα: «Όποιος με πίστη ζητά, εκείνος βρίσκει, και σε όποιον κρούει με προθυμία, η θύρα ανοίγεται». Τον συμβούλεψε να επιστρέψει εκεί από όπου είχε έρθει, και τη νύχτα να σταθεί στις πύλες του ναού της Αγίας Σοφίας. Όποιον έβλεπε να μπαίνει πρώτος στον ναό, θα έπρεπε να τον σταματήσει και να του δώσει ένα σφραγισμένο γράμμα. Ο Διάκονος κατέβηκε γοργά στην Κωνσταντινούπολη και στάθηκε γύρω στα μεσάνυχτα στις έξω πόρτες του νάρθηκα της Αγίας Σοφίας.

Εμφανίστηκε αμέσως ο άνθρωπος που είχε υποδείξει ο Γέροντας, ο οποίος ήταν χαρτουλάριος μιας ευαγούς οικίας με ταπεινό βίο. Ο Διάκονος του παρέδωσε το γράμμα και του εξομολογήθηκε την υπόθεση του μίσους με δάκρυα ειλικρινούς μετάνοιας. Ο θείος εκείνος άντρας κατάλαβε ότι ήταν θεία οικονομία και άρχισε να ταπεινώνεται, λέγοντας ότι ήταν ανάξιος. Όμως θαρρώντας στις ευχές του Γέροντα, σήκωσε τα χέρια στον ουρανό και προσευχήθηκε γονατιστός μπροστά στις κλεισμένες πόρτες.

Όταν είπε «Άνοιξον εις ημάς την θύραν του ελέους σου Κύριε», αμέσως οι εξωτερικές πόρτες του νάρθηκα άνοιξαν θαυματουργικά μόνες τους. Μπήκαν μαζί στην αυλή και έφτασαν στις αργυρές πόρτες του ναού, όπου ο χαρτουλάριος έκανε πάλι την προσευχή του. Άνοιξαν και εκείνες οι πύλες, και όταν μπήκε μέσα στον ναό, κατέβηκε από τη σκέπη μια φωτεινή λυχνία. Η λυχνία στάθηκε πάνω στην κεφαλή του και τον ακολουθούσε φωτίζοντας τον ναό, όπου εκείνος προχωρούσε.

Όταν έφτασε στο άγιο βήμα, έκλινε με κατάνυξη την κεφαλή του και προσευχήθηκε σιωπηλά μπροστά στο θυσιαστήριο. Έπειτα βγήκε ήσυχα έξω και αμέσως όλες οι μεγάλες πόρτες έκλεισαν μόνες τους χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση. Ο Διάκονος έμεινε άναυδος, και σκεφτόταν αν αυτός που έβλεπε ήταν άνθρωπος ή ένας ένσαρκος άγγελος Κυρίου. Με το διορατικό του χάρισμα ο χαρτουλάριος κατάλαβε αμέσως τους λογισμούς του Διακόνου και τον καθησύχασε με αγαπητικά λόγια.

Του είπε ότι είναι κι αυτός χοϊκός άνθρωπος, σύνθετος από ψυχή και σώμα όπως όλοι, και ζει ταπεινά από το επάγγελμά του. Στη συνέχεια προχώρησαν μαζί στον ναό της Θεοτόκου στο παζάρι, όπου πάλι με προσευχή άνοιξαν θαυματουργικά οι πόρτες του ναού. Έπειτα κατέβηκαν στον ναό των Βλαχερνών, όπου φυλασσόταν η κιβωτός με την τιμία Ζώνη της Παναγίας. Περπατούσαν με τέτοια ταχύτητα, ώστε ούτε το πέταγμα πουλιού δεν μπορούσε να συγκριθεί με την ταχύτητα της πορείας τους.

Όταν έφτασαν, ο χαρτουλάριος έβρεξε το πρόσωπό του με δάκρυα και έβαλε τον Διάκονο να σταθεί στις πόρτες. Του παρήγγειλε να παρακολουθεί προσεκτικά όσους θα έμπαιναν μέσα στον ναό για τη θεία λειτουργία της νύχτας. Άνοιξαν με προσευχή και αυτές οι πόρτες, και μέσα ο Διάκονος είδε ένα παράδοξο και ουράνιο θέαμα. Ένας λαμπρός Διάκονος βγήκε από το άγιο βήμα κρατώντας θυμιατήριο, και άρχισε να θυμιάζει ολόκληρο τον ναό. Ύστερα μπήκαν αργά κληρικοί με λαμπρές ιερατικές στολές, που τάχθηκαν σε δύο χορούς και έψαλλαν γλυκύ μελωδικό άσμα.

Ο Διάκονος δεν μπορούσε να καταλάβει τα λόγια του ύμνου, παρά μόνο τον ουράνιο επιφωνηματικό «Αλληλούια». Όταν τέλειωσε η προσευχή, ο χαρτουλάριος βγήκε και του είπε να εξετάσει αν εκεί στέκεται ο Ιερέας. Ο Διάκονος μπήκε με φόβο και τρόμο και κοίταξε στον αριστερό χορό των Ιερέων, αλλά δεν αναγνώρισε εκείνον που ζητούσε. Βγήκε έξω και ο θείος άντρας τον προέτρεψε να κοιτάξει στον δεξιό χορό, όπου εκείνος αμέσως διέκρινε τον Ιερέα. Πήγε λοιπόν με χαρά μέσα, τον φώναξε με τη δεξιά του χείρα και τον έβγαλε έξω στον χαρτουλάριο.

Ο μακάριος εκείνος άντρας μίλησε με πραεία φωνή στον Ιερέα: «Κύριε Πρεσβύτερε, συμφιλιώσου με τον αδελφό σου σήμερα». Του υπενθύμισε ότι δεν είχε προφθάσει να φιλιωθεί όσο ζούσε, και τώρα είχε δοθεί η ευλογημένη ευκαιρία. Τότε ο Ιερέας και ο Διάκονος γονάτισαν και οι δύο μαζί, έβαλαν ταπεινή μετάνοια ο ένας στον άλλο. Φιλήθηκαν αδελφικά με δάκρυα συγχώρησης, και έτσι διέλυσαν για πάντα την παλιά τους έχθρα μέσα στον ναό. Ο Ιερέας μπήκε ξανά στον ναό και στάθηκε στη θέση του μέσα στον λαμπρό χορό των αγίων.

Ο θείος άνθρωπος πήρε τον Διάκονο, βγήκε έξω και με προσευχή στο κατώφλι οι πόρτες έκλεισαν με ουράνια δύναμη. Στη συνέχεια του είπε με πατρική στοργή: «Σώσε την ψυχή σου, αδελφέ, και πες στον Γέροντα την αλήθεια». Η καθαρότητα των ευχών του γέροντα και η παρρησία του στον Θεό μπόρεσαν να αναστήσουν ακόμη και νεκρό. Έτσι ο θαυμαστός άνθρωπος έγινε άφαντος, και ο Διάκονος επέστρεψε στον ερημίτη, δοξάζοντας τον Θεό για το θαύμα της συγχώρησης. Ταις πρεσβείαις πάντων των αγίων σου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.