Στα δασωμένα και απομονωμένα όρια της επαρχίας της Νουρσίας στην Ιταλία, σιωπηλά και κρυμμένα από τους ανθρώπους, ασκούνταν δύο φλογεροί ερημίτες της θείας φωνής. Ο ένας από τους δύο ονομαζόταν Ευτύχιος και ο άλλος Φλωρέντιος, και ζούσαν στο ίδιο ταπεινό κελλί ως αδελφικοί συναγωνιστές της πνευματικής τους ζωής. Ο όσιος Ευτύχιος, θερμαινόμενος συνεχώς από τον ζήλο του Πνεύματος, δεν φρόντιζε μόνο για τη δική του προσωπική ψυχική σωτηρία ενώπιον του Θεού. Με γλυκύτητα και πατρική ψυχωφελή διδασκαλία προσπαθούσε να οδηγήσει στον Κύριο όσο περισσότερες ψυχές μπορούσε να αγγίξει με τα λόγια του.

Ο όσιος Φλωρέντιος, αντιθέτως, με την απλότητα και την παιδική του καρδιά, φρόντιζε μόνον για τη σωτηρία της δικής του ψυχής. Περνούσε ολόκληρη τη ζωή του ακατάπαυστα στις προσευχές και στη μελέτη των ιερών γραφών της Εκκλησίας. Κοντά στο μέρος όπου ζούσαν οι δύο όσιοι, βρισκόταν ένα παλιό μοναστήρι με κοινοβιακή κανονική τάξη. Ο γέροντας αββάς εκείνου του μοναστηριού εκοιμήθη ξαφνικά, και οι αδελφοί ήλθαν προς τον Ευτύχιο με δάκρυα στα μάτια.

Παρακάλεσαν θερμά τον όσιο να αναλάβει την ηγουμενία της μονής τους και την πνευματική τους καθοδήγηση στον Χριστό. Έβλεπαν στο πρόσωπό του τη φλόγα της θεϊκής αγάπης και την πατρική σοφία που μπορούσε να καθοδηγήσει τα βήματά τους. Πίστευαν με βεβαιότητα ότι μόνον υπό την ποιμαντορία ενός τέτοιου ανδρός θα μπορούσε η μονή να ευδοκιμήσει στην αρετή. Ο Ευτύχιος δέχθηκε ταπεινά το βαρύ καθήκον της ποιμαντορίας και ανέλαβε με ευθύνη την ηγεσία ολόκληρης της αδελφότητας.

Άφησε όμως τον φίλο του Φλωρέντιο μόνον στην έρημο, για να μην απομείνει εντελώς εγκαταλελειμμένος ο μικρός εκείνος ναός. Στον ναό αυτόν είχαν ασκηθεί και οι δύο τόσα χρόνια στην ερημική ησυχία της επαρχίας της Νουρσίας. Ο μικρός ναός ήταν ταπεινός και απέριττος, όμως πολύτιμος για την αδιάλειπτη λατρευτική ζωή των δύο οσίων ανδρών. Όταν ο Φλωρέντιος έμεινε εντελώς μόνος στην απομονωμένη καλύβη, άρχισε να προσεύχεται με επιμονή στον Θεό.

Παρακαλούσε τον Κύριο να τον βοηθήσει να συνεχίσει απρόσκοπτα τον πνευματικό αγώνα του στον μοναχικό βίο. Κάποια ημέρα, αφού τέλεσε τις συνηθισμένες ακολουθίες και βγήκε από τον μικρό ναό, αντίκρισε μια θαυμαστή εικόνα. Στην πόρτα του ναού στεκόταν μια ήμερη αρκούδα, με σκυμμένο το κεφάλι της προς τη γη. Το ζώο δεν έδειχνε καμία ίχνος της φυσικής αγριότητάς του και φανέρωνε με την πραότητα ότι ήρθε ως δούλος. Ο όσιος κατάλαβε αμέσως ότι ο Θεός είχε στείλει αυτόν τον σύντροφο, και ευχαρίστησε με δάκρυα τον Πανάγαθο.

Δίπλα στο ταπεινό του κελλί διατηρούσε ο όσιος πέντε ταπεινά πρόβατα για τις καθημερινές του ανάγκες. Καθώς δεν είχε ποιμένα να τα φυλάσσει, πρόσταξε την αρκούδα να τα οδηγήσει η ίδια στη βοσκή. Της είπε να τα βγάλει το πρωί στους λειμώνες, να τα φυλάσσει με επιμέλεια και να επιστρέφει με αυτά την έκτη ώρα. Από εκείνη την ημέρα η αρκούδα έπαιρνε με προσοχή τα πρόβατα στους λειμώνες και τα φύλασσε με τέλεια υπακοή. Το άγριο ζώο, που είχε συνηθίσει να κατατρώει σκληρά τη λεία του, βοσκούσε τώρα τα πρόβατα νηστικό και πειθαρχημένο.

Όταν ο όσιος Φλωρέντιος ήθελε να νηστέψει μέχρι την ένατη ώρα, πρόσταζε την αρκούδα να επιστρέφει την ώρα εκείνη. Όταν πάλι ήθελε να γευθεί τροφή την έκτη ώρα, το ζώο επέστρεφε εμπρόθεσμα με τα πρόβατά του. Ο ίδιος ο παντοδύναμος Θεός είχε φωτίσει το άλογο ζώο να κατανοεί καλά τα προστάγματα του γέροντα. Η φήμη του οσίου Φλωρεντίου άρχισε να απλώνεται με ταχύτητα σε ολόκληρη την επαρχία της Νουρσίας. Όλοι οι κάτοικοι θαύμαζαν ακούγοντας το παράξενο γεγονός, ότι μία αρκούδα διακονούσε ευλαβικά τον δούλο του Θεού.

Όμως ο αρχαίος εχθρός διάβολος ξύπνησε τον φθόνο σε κάποιες ψυχές μοναχών που είχαν χάσει την προσοχή τους. Τέσσερις μοναχοί, μαθητές του οσίου Ευτυχίου, ζήλεψαν με κακία τον όσιο Φλωρέντιο που είχε αξιωθεί τέτοιων θαυμασίων σημείων. Παρατήρησαν με κακία ότι ο δικός τους γέροντας δεν έκανε αντίστοιχα θαύματα στη δική τους μονή. Έκρυψαν λοιπόν την κακία τους και πλησίασαν το μέρος όπου η αρκούδα έβοσκε τα πρόβατα του οσίου.

Εκεί, με πονηρή και δολοφονική πρόθεση μέσα στις καρδιές τους, σκότωσαν αλύπητα τη φιλήσυχη αρκούδα του γέροντα. Εκείνη την ημέρα η αρκούδα δεν επέστρεψε στο κελλί του γέροντα την καθορισμένη ώρα της επιστροφής της. Ο όσιος Φλωρέντιος ανησύχησε πολύ, περίμενε μέχρι το βράδυ και τελικά λυπήθηκε βαθιά για την αδελφική του αρκούδα. Την επόμενη μέρα βγήκε νωρίς το πρωί στο χωράφι και αναζητούσε με αγωνία την αρκούδα και τα πρόβατά του.

Όταν τη βρήκε νεκρή πάνω στο χορτάρι, ξέσπασε σε πικρά δάκρυα και κατάλαβε αμέσως ποιοι ήταν οι δολοφόνοι. Έκλαψε όχι τόσο για τον θάνατο του πιστού του ζώου, όσο για τη χαμένη ψυχή των τεσσάρων αδελφών. Ο αββάς Ευτύχιος, μόλις έμαθε τη συμφορά, τον κάλεσε κοντά του και προσπαθούσε με αγάπη να τον παρηγορήσει. Ο όσιος όμως, με βαριά λυπημένο πρόσωπο, είπε προφητικά ενώπιον του ηγουμένου του τα παρακάτω λόγια. Είπε ότι ελπίζει στον παντοδύναμο Κύριο και ότι όσοι σκότωσαν την αθώα αρκούδα θα τιμωρηθούν ενώπιον όλων.

Μόλις ξεστόμισε ο όσιος τα λόγια του, οι τέσσερις μοναχοί χτυπήθηκαν αμέσως από τη φοβερή ασθένεια της λέπρας. Σάπισαν όλα τα μέλη τους και πέθαναν μέσα σε φρικτό πόνο, σύμφωνα με την προφητική παρρησία του οσίου. Ο Φλωρέντιος τρόμαξε από τη δύναμη του λόγου του και έκλαιγε δια βίου τους νεκρούς αδελφούς. Αυτοαποκαλούνταν μάλιστα ως σκληρός και βίαιος δολοφόνος εκείνων των μοναχών μέχρι το ίδιο το τέλος της ζωής του. Όταν κάποτε ένας ευλαβής διάκονος επισκέφθηκε από μακριά το κελλί του, οι αναρίθμητες οχιές γύρω τρομοκράτησαν εντελώς τον επισκέπτη.

Ο όσιος ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και προσευχήθηκε, και αμέσως μια αστραπή κατέκαψε τα φίδια. Έπεσε γρήγορα από τον ουρανό μεγάλος κεραυνός και θανάτωσε ταυτόχρονα όλα τα ερπετά που ζούσαν σε εκείνο το ερημικό μέρος. Όταν ο όσιος Φλωρέντιος είδε το θαύμα, στράφηκε πάλι προς τον Θεό και ευχαρίστησε με ευλάβεια τον Κύριο. Παρακάλεσε τότε ευλαβικά να αναλάβει ο ίδιος ο Κύριος και την απομάκρυνση των πτωμάτων από εκεί.

Αμέσως κατέφθασε από τους ουρανούς ένα πλήθος πουλιών, ίσο με τον αριθμό των φιδιών που είχαν θανατωθεί. Κάθε πουλί άρπαξε από ένα φίδι, το μετέφερε μακριά και το πέταξε σε άλλο μέρος της ερήμου. Έτσι καθαρίστηκε εντελώς το μέρος όπου ασκούνταν ο όσιος και ο τόπος έγινε και πάλι κατάλληλος για άσκηση. Ο όσιος Φλωρέντιος έζησε όλες τις υπόλοιπες ημέρες του σε αδιάκοπη μετάνοια και βαθιά θεάρεστη ευσέβεια. Τελικά απήλθε ειρηνικά προς την αιώνια ζωή, εγκαταλείποντας τον επίγειο βίο για τη βασιλεία των ουρανών.

Ο όσιος Ευτύχιος ποίμανε για πολλά χρόνια την εμπιστευμένη σε αυτόν αδελφότητα της μονής με αγάπη και διάκριση. Οδήγησε πλήθος μοναχών στον φωτεινό δρόμο της σωτηρίας, και τελικά απήλθε επίσης ειρηνικά προς τον Δεσπότη Χριστό. Αν και κατά τη διάρκεια του βίου του δεν είχε επιτελέσει θαύματα, ο Θεός τον δόξασε αμέσως μετά την κοίμησή του. Από τα ενδύματα που άφησε προέρχονταν θεραπείες σε αρρώστους που υπέφεραν από διάφορες σωματικές και ψυχικές νόσους.

Όταν ξεσπούσε ανομβρία και η γη της Νουρσίας υπέφερε από τη φοβερή ξηρασία, ο λαός κατέφευγε στο ένδυμά του. Ταις πρεσβείαις των οσίων πατέρων ημών Ευτυχίου και Φλωρεντίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.