Ανάμνηση Θαύματος Υπεραγίας Θεοτόκου

Στους μακρινούς αιώνες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, την εποχή που βασίλευε ο Λέων ο Ίσαυρος στην Κωνσταντινούπολη, ένα τεράστιο θαύμα έσωσε την πόλη. Το έτος επτακόσια δεκαέξι, στην αρχή της βασιλείας του Λέοντος του Τρίτου, πλήθος Σαρακηνών ανέβηκε δια θαλάσσης για να καταλάβει τη Βασιλεύουσα. Έφθασαν με χίλια εννιακόσια καΐκια, αποφασισμένοι να πολεμήσουν τη μεγίστη και θεοφύλακτη Κωνσταντινούπολη με όλη τους τη δύναμη. Είχαν πρώτα κυριεύσει το βασίλειο των Περσών, που επί αιώνες πολεμούσε τους Ρωμαίους και είχε εξασθενίσει από τις διαρκείς συγκρούσεις.

Στη συνέχεια πέρασαν στην Αίγυπτο και στη Λιβύη, και με ψευδείς υποσχέσεις γέλασαν τους εκεί ευρισκόμενους χριστιανούς για να υποταχθούν. Δεν φύλαξαν όμως οι άθεοι τις υποσχέσεις τους, αλλά τιμώρησαν πολλούς ορθόδοξους πιστούς για να αρνηθούν τον Χριστό. Εκείνοι όμως δεν δέχτηκαν να πατήσουν τον τίμιο Σταυρό και έγιναν μάρτυρες, σφραγίζοντας την πίστη τους με το ίδιο τους το αίμα. Αφού λεηλάτησαν διάφορα έθνη, Ινδούς, Αιθίοπες, Μώρους, Λίβυες και Ισπανούς, στράφηκαν τέλος εναντίον της ίδιας της Βασιλεύουσας.

Ο αυτοκράτορας Λέων προσπάθησε να τους δώσει χαράτζι, για να αποφύγει την αιματηρή σύγκρουση και την καταστροφή της πόλης. Οι Σαρακηνοί όμως δεν δέχτηκαν, αλλά απαιτούσαν να βάλουν δικούς τους φύλακες μέσα στη θεοφρούρητη Κωνσταντινούπολη. Καθώς οι πολίτες δεν ήξεραν τι να κάμουν στην τρομερή αυτή απορία τους, κατέφυγαν με δάκρυα στη Θεοτόκο. Παρακαλούσαν την έφορο και προστάτιδα της Κωνσταντινουπόλεως να βοηθήσει και να διασώσει τη δική της πόλη, που κινδύνευε άμεσα.

Η Παναγία εισάκουσε τις θερμές προσευχές των πιστών και άρχισε να παιδεύει τους άθεους με τρόπο φανερά θαυματουργικό. Ένας Σαρακηνός που έτρεχε έξω από το τείχος ονόμασε με βλάσφημα λόγια την Πόλη Κωνσταντία και τη μεγάλη εκκλησία Σοφία, ψιλή και χωρίς το άγιο όνομά της. Τότε αμέσως τον βρήκε η εκδίκηση της Θεοτόκου, καθώς έπεσε από το άλογό του και απέρριψε τη μιαρή του ψυχή. Αλλά και ο κήρυκάς τους, ανεβαίνοντας πάνω σε ψηλό ξύλο για να κηρύξει τη μυσαρή προσευχή τους, έπεσε κάτω και διασκορπίστηκε σε κομμάτια.

Έπειτα από αυτό οι Σαρακηνοί πολέμησαν και με τους Βουλγάρους, και θανατώθηκαν από εκείνους είκοσι χιλιάδες πολεμιστές. Η Θεοτόκος διασκόρπισε τα καΐκια τους σε διαφορετικά μέρη του πελάγους και τα παρέδωσε σε τέλειο αφανισμό. Η μεγάλη σιδερένια αλυσίδα που εξαπλωνόταν στο πέραμα του Γαλατά εμπόδισε τους εχθρούς να διαπεράσουν τη θαλάσσια οδό. Έτσι συντρίφθηκαν στο στενό που λεγόταν Στένη από φοβερή φουρτούνα, ενώ τα μεγαλύτερα καΐκια τους τα έκαψαν οι Ρωμαίοι.

Πέρασε καιρός πολύς και τελείωσαν οι τροφές τους, οπότε οι Σαρακηνοί έπεσαν σε τόσο μεγάλη πείνα, ώστε τρώγαν σάρκες ανθρώπινες, ποντικούς και ψοφισμένα ζώα. Από την ανάγκη μάλιστα έφθασαν να τρώνε και ανθρώπινη κόπρο, ανακατεμένη με ελάχιστο αλεύρι, και πολλοί από τους μεγιστάνες τους πρόστρεξαν να υποταχθούν στους Ρωμαίους. Σηκώθηκαν τότε από το τείχος και ήλθαν στις Συκαίς, δηλαδή στον Γαλατά, όπου βρήκαν έναν εγκληματία Ρωμαίο και τον κήρυξαν δικό τους βασιλέα. Του έδωσαν δορυφόρους και σωματοφύλακες, και περιτριγύριζαν το τείχος ευφημούντες τον νεοχειροτονημένο, καταισχύνοντας με αυτόν τον τρόπο τη χριστιανική πίστη.

Όμως όλο τους το επιχείρημα έγινε εις μάτην και δεν κατάφερε τίποτε ενάντια στη θεϊκή προστασία της Παναγίας. Ο πρώτος των Σαρακηνών, ονόματι Σουλεϊμάν, ζήτησε να μπει μέσα στην Πόλη για να δει τον τόπο, και έλαβε την άδεια. Ήλθε καβαλάρης μέχρι τον Βόσπορο, και όλοι οι άλλοι μπήκαν αβλαβώς μέσα, μόνος αυτός όμως δεν μπορούσε να εισέλθει στις πύλες. Το άλογό του έτρεχε όρθιο και σήκωνε τα πόδια του υψηλά, χωρίς να μπορεί να περάσει από την πόρτα.

Όταν σήκωσε ο Σουλεϊμάν τα μάτια του, είδε πάνω στην πύλη της Πόλεως ιστορισμένη με ψηφιδωτό την Δέσποινα Θεοτόκο. Καθόταν σε θρόνο και βάσταζε στις αγκάλες της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ευλογώντας τη Βασιλεύουσα από ψηλά. Αμέσως ο Σουλεϊμάν κατέβηκε από το άλογο και μπήκε πεζός μέσα στην Πόλη, κατηγορώντας τον εαυτό του για την προτέρα βλασφημία που είχε λαλήσει. Με τέτοιον λοιπόν τρόπο γύρισαν οι Σαρακηνοί άπρακτοι, πολεμημένοι από τον ίδιο τον Θεό και από τη Θεοτόκο, αφανισμένοι με πείνα και θανατικό.

Όσα καΐκια και κάτεργα αυτών απέμειναν, καταβαίνοντας συντρίφθηκαν, άλλα στο πέλαγος και άλλα στους λιμένες και τις ξέρες της θάλασσας. Το μεγαλύτερο όμως θαύμα ήταν τούτο, ότι στο Αιγαίο πέλαγος έπεσε πλήθος χαλάζης ομού με φωτιά ουράνια. Η φωτιά βυθιζόμενη στη θάλασσα την έβραζε, καθώς το πυρωμένο σίδερο αναβράζει όταν βαλθεί μέσα στο νερό από τον τεχνίτη. Η πίσσα των καϊκιών έλιωσε από τη φωτιά, και έτσι μαζί με τους ανθρώπους βυθίζονταν και αυτά στα βάθη του πελάγους.

Μόνο δέκα καΐκια κατάφεραν να γλυτώσουν και να δώσουν είδηση στους άλλους Σαρακηνούς για τη μεγάλη συμφορά που έπαθαν. Οι Σαρακηνοί είχαν επιτεθεί ενάντια στην Κωνσταντινούπολη κατά τη δεκάτη πέμπτη του Αυγούστου του προηγούμενου έτους. Αφού πέρασε ένας χρόνος, γύρισαν πάλι πίσω με πολλή εντροπή κατά τη δεκάτη πέμπτη του άλλου Αυγούστου, σαν θεϊκή σφραγίδα. Αρμόζει εδώ να αναφωνήσει κάθε πιστός μεγαλόφωνα τον ψαλμικό λόγο του προφήτη Δαβίδ για τη θεϊκή προστασία της Πόλεως, ότι ο Θεός ημών είναι μέγας και ποιεί θαυμάσια μόνος.

Ταις πρεσβείαις της υπεραγίας Θεοτόκου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον τους πιστούς δούλους σου και σώσον ημάς, αμήν.