Η Αχειροποίητη Εικόνα του Κυρίου Ιησού Χριστού

Στις ημέρες του ευσεβούς βασιλέως Τιβερίου ένα μέγα και παράδοξο θαύμα έγινε μέσα στους κόλπους της Κωνσταντινούπολης για όλους τους πιστούς. Μια ευγενής γυναίκα, η Μαρία, συγκλητική και φιλόχριστη, πατρικία κατά το αξίωμα και χήρα, έπεσε σε πάθος χαλεπό και ανίατο. Έχασε κάθε ελπίδα από κάθε ανθρώπινη βοήθεια και αφιέρωσε ολόκληρη την ύπαρξή της στον Κύριο Ιησού Χριστό με βαθιά μετάνοια. Ο Κύριος έβαλε τότε στην καρδιά της έναν αγαθό λογισμό, ο οποίος θα γινόταν αφορμή για ένα μεγάλο σημείο της θείας ευσπλαχνίας.

Αποφάσισε να καλέσει στον δικό της οίκο τους ιερείς που υπηρετούσαν την αχειροποίητη και δεσποτική εικόνα του Κυρίου. Όταν εκείνοι ήρθαν, έπεσε στα πόδια τους και τους παρακάλεσε με δάκρυα να της φέρουν τον δεσποτικό χαρακτήρα για σαράντα ημέρες. Ομολόγησε ότι ο Θεός τη φιλοξενούσε σε πόνο εξαιτίας των πολλών αμαρτιών της και ζητούσε ταπεινά το έλεός Του. Οι ιερείς, γνωρίζοντας την καλή της ζωή και την πνευματική της κατάσταση, μετέφεραν την αχειροποίητη εικόνα στο αρχοντικό της Μαρίας.

Άνοιξαν την ιερή θήκη μπροστά της και η γυναίκα προσκύνησε με ευλάβεια την σεπτή μορφή του Σωτήρα Χριστού. Έπειτα πήρε ένα λεπτό βαμβακερό πανί και το ακούμπησε επάνω στην αχειροποίητη εικόνα του δεσπότου Κυρίου με τρόμο. Μέτρησε προηγουμένως το ύφασμα με την ίδια διάσταση της εικόνας, ώστε να καλύπτει ακριβώς τη μορφή του Χριστού. Η Μαρία απέθεσε προσεκτικά την αγία θήκη μέσα σε καθαρό σκευοφυλάκιο και άναψε λαμπερή κανδήλα μπροστά στην ιερή εικόνα.

Καθημερινά υπηρετούσε με φόβο και αγάπη την αχειροποίητη εικόνα του Κυρίου σε όλο το διάστημα των σαράντα ημερών. Όταν συμπληρώθηκε η προθεσμία, οι πόνοι του πάθους έγιναν αφόρητοι και η γυναίκα δεν μπορούσε να σηκωθεί από την κλίνη της. Κάλεσε τότε μια από τις πιο πιστές δούλες της και της ζήτησε να φέρει τη θήκη της εικόνας για προσκύνηση. Η δούλη πήγε γρήγορα στο παρεκκλήσι του οίκου και αντίκρισε εκεί ένα φοβερό και παράδοξο θέαμα από τον ουρανό.

Μια φλόγα φωτιάς έβγαινε από την ιερή θήκη και ανέβαινε ως τη στέγη του παρεκκλησιού μέσα σε λάμψη. Η φλόγα σκέπαζε ολόκληρο το βήμα και κατέβαινε πάλι στο έδαφος χωρίς να καίει κανένα μέρος του οίκου. Η δούλη έπεσε κατά γης από έκπληξη και άλλες υπηρέτριες ειδοποίησαν αμέσως την κυρά τους με μεγάλη αγωνία. Η Μαρία φοβήθηκε μεγάλως, κατέβηκε με δυσκολία από την κλίνη της και έτρεξε με βίαν προς το παρεκκλήσι. Βλέποντας τη φλόγα να ανεβαίνει και να κατεβαίνει σαν πανί καραβιού, φώναξε γεμάτη συγκίνηση το Κύριε ελέησον.

Αμέσως μετά έστειλε ανθρώπους να φέρουν τους ιερείς της αχειροποίητης εικόνας μαζί με πλήθος ευλαβούς λαού της πόλεως. Όλοι όσοι έφθασαν στον τόπο κατέβαλαν τον εαυτό τους σε προσευχή και θαύμαζαν τη φλόγα που σαλευόταν σαν πανί καραβιού στον άνεμο. Φώναζαν για πολλές ώρες το Κύριε ελέησον και ικέτευαν τον Σωτήρα Χριστόν να ελεήσει τους αμαρτωλούς ανθρώπους Του. Όταν οι ιερείς ολοκλήρωσαν την προσευχή τους με δάκρυα, η φλόγα έπεσε ξαφνικά και αποκαλύφθηκε το ιερό μυστήριο.

Άνοιξαν τη θήκη μπροστά σε όλο το πλήθος και βρήκαν την αχειροποίητη και δεσποτική εικόνα του Κυρίου εντελώς αβλαβή. Πήραν τότε εκείνο το βαμβακερό πανί που είχε θέσει η ευλαβής πατρικία επάνω στην εικόνα του Σωτήρα Χριστού. Ω του θαύματος, μέσα στο ύφασμα βρέθηκε αποτυπωμένος ολόιδιος ο αχειροποίητος χαρακτήρας του Κυρίου με τον πρωτότυπο της εικόνος. Δόξασαν όλοι τον Θεό για το παράδοξο σημείο και ασπάστηκαν ευλαβικά τον νέο τυπωθέντα άγιο χαρακτήρα του Χριστού.

Στη συνέχεια έθεσαν την ιερή αυτή απεικόνιση επάνω στον πόνο της γυναίκας με βαθιά πίστη και ταπεινή ικεσία. Παρευθύς ο πόνος της κατέπαυσε εντελώς, το πάθος έφυγε ολοκληρωτικά και η Μαρία βρέθηκε τελείως υγιής από τον Κύριο. Σηκώθηκε αμέσως όρθια από την κλίνη της και άρχισε να δοξάζει με δάκρυα χαράς τον φιλάνθρωπο Θεό. Το θαύμα αυτό φανερώθηκε σε όλο τον λαό της Κωνσταντινούπολης και πολλοί ενισχύθηκαν στην πίστη του Σωτήρα Χριστού.

Μετά από μερικά χρόνια η τιμιωτάτη εκείνη γυναίκα προγνώρισε τον θάνατό της με φωτισμό και πληροφορία από τον ίδιο τον Θεό. Φρόντισε να μεταφέρει τον άγιο χαρακτήρα στη Μελιτινή της Αρμενίας, στο γυναικείο Μοναστήρι της Αναλήψεως του Κυρίου. Έφθασε τότε στην Κωνσταντινούπολη ο Δομετιανός, αρχιεπίσκοπος Μελιτινής και εξάδελφος του βασιλέως Μαυρικίου, μαζί με τους πρώτους άρχοντες της επαρχίας. Η ευλαβής πατρικία εμπιστεύθηκε την αχειροποίητη εικόνα στον αρχιεπίσκοπο και του φανέρωσε τον ιερό σκοπό της δωρεάς της.

Δεύτερο θαύμα ακολούθησε το έτος εξακόσια δεκαπέντε, όταν οι Πέρσες λεηλατούσαν τα μέρη των Ρωμαίων στη βασιλεία του Ηρακλείου. Οι καλόγριες του Μοναστηρίου της Μελιτινής φοβήθηκαν την αιχμαλωσία και κατέφυγαν με την εικόνα του Κυρίου στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατριάρχης Σέργιος τους παραχώρησε δικό τους μοναστήρι, αλλά αργότερα αφαίρεσε από αυτές τον δεσποτικό χαρακτήρα παρά τη θέλησή τους. Από εκείνη την αιτία τον επισκέφτηκαν αλλεπάλληλες θλίψεις, δυσαρέσκεια του βασιλέως και αιφνίδιοι θάνατοι συγγενών και φίλων.

Σε όνειρό του είδε φοβερό άνδρα να τον προστάζει με αυστηρότητα να επιστρέψει αμέσως αυτό που πήρε αδίκως. Ο πατριάρχης απέστειλε τότε με μεγάλη τιμή τον άγιο χαρακτήρα πίσω στις καλόγριες την εικοστή ενάτη του Νοεμβρίου μηνός. Έπαψαν αμέσως οι πειρασμοί του και οι μοναχές χάρηκαν την ανέκφραστη παρηγοριά της θαυματουργικής εικόνας του Κυρίου. Ταις πρεσβείαις της αγίας εικόνος του Κυρίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.