Στις αυστηρές ερήμους της Γεωργίας, ανάμεσα στα γυμνά βράχια και τα ησυχαστικά σπήλαια, ξεδιπλώθηκε η αγία πορεία ενός ξεχωριστού ασκητή. Στο μοναστηριακό συγκρότημα του Δαβιδ-Γκαρέτζι, εκεί όπου ο φιλόσοφος συναντούσε τον προσευχόμενο, ο Θεός ανέδειξε τον όσιο Ευθύμιο ως φωτεινό πατέρα. Ο όσιος Ευθύμιος ήταν ηγούμενος της Ιεράς Μονής του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, στη μοναχική έρημο του Δαβίδ-Γκαρέτζι. Στα χρονικά της ίδιας της μονής μνημονεύεται με συγκινητικό σεβασμό ως «άνθρωπος πολύμοχθος και άοκνος εργάτης της αρετής».

Σύμφωνα με τον ιστορικό του δέκατου ένατου αιώνα, Πρίγκιπα Ιωάννη Μπαγκρατιόνι, ο Ευθύμιος ήταν φιλόσοφος, θεολόγος και ξεχωριστός κήρυκας. Στη διπλή του ιδιότητα ως ηγούμενου και διανοούμενου ένωνε την προσευχή με τη μελέτη και τη βαθιά ορθόδοξη παράδοση. Η μαρτυρία αυτή φανερώνει την πολυμέρεια του ασκητικού του χαρακτήρα, τη μόρφωση και την ωριμότητα του πνευματικού του βίου. Αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη βελτίωση και τη συστηματική ανάπτυξη της ιστορικής Μονής της εκεί ερήμου.

Φρόντισε όχι μόνο τη μοναστική κοινότητα, αλλά ενδιαφέρθηκε και για τους γύρω πιστούς, για τα κοντινά χωριά και τους πτωχούς. Έτσι αναδείχθηκε όχι σε ψυχρό διοικητή, αλλά σε ζωντανό πατέρα και ποιμένα, που οικοδομούσε με αγάπη ψυχές και τόπους ταυτόχρονα. Ο όσιος Ευθύμιος ανέλαβε και την οικοδόμηση του γειτονικού χωριού Χάσμι, το οποίο είχε καταστραφεί ολοσχερώς από επιδρομές Νταγκεστανών ληστών. Όπου πρώτα υπήρχαν ερείπια και πένθος, ο ηγούμενος ξύπνησε ξανά τη ζωή και έδωσε στους κατοίκους σπίτια και ελπίδα.

Στο ξανακτισμένο Χάσμι ο όσιος κατασκεύασε ένα νερόμυλο για να εξυπηρετεί τις καθημερινές ανάγκες των κατοίκων του χωριού. Επιπλέον φύτεψε ένα αμπέλι με μια σπάνια ποικιλία σταφυλιού, που έγινε γνωστή και ευλογημένη πηγή κρασιού. Με τη δραστηριότητα αυτή έδειξε ότι το μοναστήρι δεν είναι κλειστή φυλακή, αλλά κέντρο ζωής και προόδου για όλη την περιοχή. Στόλισε με όμορφα έργα τη μονή και επέκτεινε τα κτήματα γύρω από το ευρύτερο μοναστηριακό συγκρότημα της ερήμου.

Με προσωπική του εντολή μεταφράστηκε από τους μοναχούς μεγάλος αριθμός σπουδαίων θεολογικών έργων στη γεωργιανή γλώσσα. Επίσης αντιγράφηκαν προσεκτικά πολλά σπάνια βιβλία της Εκκλησίας, ώστε να σωθούν και να μη χαθούν στη φθορά του χρόνου. Ο ίδιος δίδαξε προσωπικά αρκετούς μαθητές του στη φιλοσοφία και στη θεολογία, μεταδίδοντας τους γνώση, εμπειρία και ορθόδοξο φρόνημα. Με αυτό τον τρόπο μετέτρεψε τη μονή του Δαβίδ-Γκαρέτζι σε φωτεινό κέντρο γραμμάτων και πνευματικής καλλιέργειας στη Γεωργία.

Έτσι το ησυχαστήριο της ερήμου έγινε σχολείο πίστης και ορθόδοξης ζωής για όλη τη μοναχική αδελφότητα. Μετά από ειδική αναθέση του Επισκόπου Σάββα της Νινοτσμίντα, ο όσιος Ευθύμιος συνέθεσε με ευλάβεια έναν Ακάθιστο Ύμνο προς την αγία Νίνα. Η αγία Νίνα, ισαπόστολος και φωτίστρια της Γεωργίας, λατρευόταν από τους πιστούς της χώρας ως κορυφαία προστάτιδα και μητέρα της Εκκλησίας. Ο ύμνος του Ευθύμιου τιμούσε με βαθιά πατριωτική και πνευματική θέρμη τη μνήμη της αγίας στις γεωργιανές ενορίες.

Το χίλια επτακόσια ενενήντα επτά ξέσπασε στην Τιφλίδα η φοβερή επιδημία της μαύρης πανώλης και πολλοί κάτοικοι έφυγαν τρομαγμένοι. Όπως πραγματικοί φύλακες άγγελοι, οι μοναχοί και οι ησυχαστές εγκατέλειψαν τα απομονωμένα κελιά τους και έσπευσαν στην πόλη. Έφτασαν για να διακονήσουν με πραγματικό αυταπάρνητο ζήλο τους αρρώστους και τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους της επιδημίας. Όπως είχε ηγηθεί σε τόσες άλλες αξιόλογες πράξεις αγάπης, έτσι και τώρα ο όσιος Ευθύμιος υπήρξε ηγέτης και έμπνευση.

Στη φοβερή εκείνη δοκιμασία στάθηκε αρωγός των πασχόντων, παρηγορητής των φοβισμένων και διοργανωτής φιλάνθρωπης ποιμαντικής δραστηριότητας στην Τιφλίδα. Δεν δίστασε να βγει από την ασφάλεια της ερήμου και να εκτεθεί στον κίνδυνο, ώστε να φέρει ελπίδα και βοήθεια. Ο ευσεβής Ευθύμιος κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω το χίλια οκτακόσια τέσσερα, αφού αφιέρωσε όλη του τη ζωή στον Χριστό. Άφησε πίσω του ένα φωτεινό παράδειγμα ταπείνωσης, εργατικότητας, ορθόδοξης παιδείας και φιλάνθρωπης διακονίας στους αδύναμους αδελφούς.

Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Ευθυμίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.