Στα χωριά της ορεινής Αιτωλίας, εκεί όπου το πνεύμα της πίστης σμίλευε ψυχές αυστηρές και αληθινές, γεννήθηκε ένας μεγάλος ιεράρχης του εικοστού αιώνα. Στα ταραγμένα χρόνια του Μεσοπολέμου και της Κατοχής, μέσα από την προσευχή και τον ασκητικό αγώνα, αναδεικνύονταν στις μέρες μας νέοι άγιοι της Εκκλησίας. Ο εν αγίοις Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Καλλίνικος, κατά κόσμον Δημήτριος Πούλος, γεννήθηκε στο χωριό Σιταράλωνα Αγρινίου στις είκοσι έξι Ιανουαρίου του χιλίου εννιακοσίου δεκαεννέα. Οι γονείς του, ο Γεώργιος και η Αικατερίνη, ήταν άνθρωποι ευσεβείς, που ανέθρεψαν τα παιδιά τους στον φόβο και τη γνώση του Κυρίου.

Ο παππούς του πατήρ Αθανάσιος, ιερέας του χωριού, και η γιαγιά του πρεσβυτέρα Σπυριδούλα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πνευματική του ανατροφή. Από μικρός βίωσε στο πατρικό σπίτι την ορθόδοξη παράδοση μέσα από τις εορτές, τις λειτουργίες και τις προσευχές της οικογένειας. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Θερμού με άριστες επιδόσεις και ξεχώρισε για την ευφυΐα, τη μελέτη και την ταπεινοφροσύνη του. Στη συνέχεια εισήχθη στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου αφιερώθηκε με ζήλο στις θεολογικές σπουδές του.

Παρά τις δύσκολες συνθήκες της εποχής, ο νεαρός Δημήτριος εργάστηκε φιλόπονα και αρίστευσε σε όλες τις σπουδαστικές του υποχρεώσεις. Το χίλια εννιακόσια σαράντα δύο ο Δημήτριος αρίστευσε στις πτυχιακές του εξετάσεις με προοπτικές για άμεση πανεπιστημιακή προαγωγή. Σύμφωνα με την περιγραφή του συμφοιτητή του, του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Κρήτης Τιμοθέου, στα δύσκολα εκείνα χρόνια της Κατοχής διάβαζαν μαζί το ιερό Ευαγγέλιο στο Ζάππειο. Αναζητούσαν επίσης να επικοινωνήσουν με κάποιον σύγχρονο ασκητή κοντά στην Αθήνα, ώστε να μάθουν στην πράξη την αληθινή πνευματική ζωή.

Κατά την ομολογία του φιλοκαλικού θεολόγου Βασιλείου Μουστάκη, στον συμφοιτητή του Δημήτριο Πούλο έβλεπες ζωντανό τον ασκητικό άνθρωπο. Επάνω του φαίνονταν καθαρά όλα τα σημάδια της τέλειας αφοσίωσης στον Κύριο και της παράδοσης στη χάρη Του. Ήταν από τότε, λέει ο Μουστάκης, ένα άκακο και ταπεινό πρόβατο του Χριστού, αφιερωμένο στην προσευχή και στις αγαθοεργίες. Η ψυχή του ήταν τόσο φωτεινή, ώστε όλοι όσοι τον γνώριζαν αισθάνονταν την ορθόδοξη ευωδία της παρουσίας του.

Προκειμένου να προσφέρει στην τοπική Εκκλησία, εργάστηκε ως Γραμματέας της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας έως το χίλια εννιακόσια σαράντα έξι. Παράλληλα με τα γραμματειακά του καθήκοντα κήρυττε τον λόγο του Θεού στον λαό του Μεσολογγίου και των γύρω χωριών. Έτσι συνδύαζε τη διοικητική προσφορά με τη φωτεινή ποιμαντική διακονία προς τους ταπεινούς πιστούς της επαρχίας. Το χίλια εννιακόσια σαράντα έξι, και σε ηλικία είκοσι επτά ετών, ο Δημήτριος κατατάχθηκε στον Λόχο Ορεινών Καταδρομών της τριακοστής έβδομης Ταξιαρχίας.

Υπηρέτησε εκεί ως Ιεροκήρυκας με μεγάλο πατριωτισμό και παροιμιώδη θρησκευτικό ζήλο μέχρι τον Απρίλιο του χιλίου εννιακοσίου σαράντα εννέα. Ο τότε Επιτελάρχης και αργότερα Στρατηγός του τρίτου Σώματος Στρατού, Κωνσταντίνος Τσολάκας, του έγραψε μετά τη λήξη της θητείας. Πάντοτε σε θυμάμαι, του έλεγε, διότι όταν σε είχα μαζί μου μου δόθηκε ευκαιρία να σε καμαρώσω στην υπέροχη προσπάθειά σου για την πίστη και την Πατρίδα. Σου εύχομαι, του έγραψε ακόμη, να είσαι πάντα ο ίδιος και πάντα να φωτίζεις τους άλλους με τη δική σου πίστη και λαμπρότητα.

Επιστρέφοντας στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας ανέλαβε και πάλι τα καθήκοντα του Γραμματέως και του λαϊκού ιεροκήρυκα. Διέτρεξε όλη την επαρχία κηρύττοντας τον λόγο του Θεού στις ενορίες και στα ταπεινά χωριά της περιοχής. Εκάρη μοναχός στις είκοσι τρεις Νοεμβρίου του χιλίου εννιακοσίου πενήντα επτά στην Ιερά Μονή Μυρτιάς, λαμβάνοντας το όνομα Καλλίνικος. Την επόμενη ημέρα χειροτονήθηκε Διάκονος στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Μεσολογγίου από τον σαρκικό του αδελφό, Μητροπολίτη Διδυμοτείχου Κωνσταντίνο.

Την πρώτη Δεκεμβρίου του ιδίου έτους χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος στον ίδιο ναό και προχειρίσθηκε σε Αρχιμανδρίτη του Μητροπολιτικού θρόνου. Μετά από εικοσιπενταετή ευδόκιμη διακονία στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, ο Αρχιμανδρίτης Καλλίνικος εξελέγη Μητροπολίτης Εδέσσης και Πέλλης. Η εκλογή του πραγματοποιήθηκε στις είκοσι τέσσερις Ιουνίου του χιλίου εννιακοσίου εξήντα επτά, με ευρεία αναγνώριση του αγωνιστικού του ήθους. Την επόμενη ημέρα χειροτονήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου Αθηνών, ενώπιον πλήθους κληρικών και ευσεβών πιστών της πρωτεύουσας.

Αγωνίσθηκε με όλες τις δυνάμεις του για τον πνευματικό καταρτισμό των κληρικών της Μητροπόλεως και την οικοδομή του ποιμνίου του. Διοργάνωσε ιερατικά συνέδρια και συνάξεις, ώστε οι κληρικοί να εμβαθύνουν στη θεολογία, την ποιμαντική και τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Περιώδευσε ακούραστα την αρχιερατική του περιφέρεια και φρόντισε ιδιαίτερα για τις χειροτονίες νέων κληρικών της Μητροπόλεως. Έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στο κήρυγμα του ευαγγελικού λόγου και στην ιερά εξομολόγηση, στηρίζοντας πνευματικά τους πιστούς.

Ανέδειξε επίσης τις τοπικές αγίες, τη Νεομάρτυρα Χρυσή και τη μάρτυρα Βάσσα την Εδεσσαία, στη συνείδηση του λαού. Ίδρυσε επίσης ευαγή φιλανθρωπικά ιδρύματα, μεταξύ άλλων Οικοτροφείο για τη σπουδάζουσα νεολαία και Γηροκομείο για τους ηλικιωμένους. Προέβαλε με κάθε ευκαιρία τον ορθόδοξο μοναχισμό ως πνευματικό υπόδειγμα και ανασύστησε την Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ Αριδαίας. Η ποιμαντορία του υπήρξε ακατάβλητη, με ζήλο αποστολικό και αγάπη πατρική για κάθε μέλος του ποιμνίου του.

Παρά την αναγνωρισμένη αρετή και την ακεραιότητα του χαρακτήρα του, ο Μητροπολίτης Καλλίνικος δέχθηκε στη ζωή του άδικες και συκοφαντικές επιθέσεις. Οι επιθέσεις αυτές προέρχονταν κυρίως από εχθρούς της Εκκλησίας και του ορθόδοξου Έθνους, που επιδίωκαν να αμαυρώσουν το έργο του. Ο Καλλίνικος τις αντιμετώπισε όλες με υποδειγματική πραότητα και χριστιανική αγάπη, χωρίς να ανταποδώσει την κακία με κακία. Διατήρησε την εσωτερική ειρήνη και τη γαλήνη της ψυχής του, καταφεύγοντας στην προσευχή και στην εμπιστοσύνη στον Θεό.

Κοιμήθηκε εν Κυρίω την όγδοη Αυγούστου του χιλίου εννιακοσίου ογδόντα τέσσερα, μετά από επτάμηνη βαριά ασθένεια. Στην εξόδιο ακολουθία του παρέστησαν είκοσι εννέα Αρχιερείς, πολυάριθμοι κληρικοί και πλήθος λαού που τον αγαπούσε. Ετάφη ταπεινά στο δημόσιο Κοιμητήριο της Έδεσσας, μετά από δική του ρητή και ιδιόχειρη επιθυμία στη διαθήκη του. Θέλησε να βρίσκεται κοντά στον λαό που υπηρέτησε με αυταπάρνηση και αγάπησε με όλη τη δύναμη της καρδιάς του.

Στη διαθήκη του αναφέρει χαρακτηριστικά ότι εκφράζει από τα μύχια της καρδιάς του την άπειρη ευγνωμοσύνη του στον Τριαδικό Θεό. Είναι ευγνώμων, γράφει, διότι είναι Ορθόδοξος Χριστιανός από γονείς Ορθοδόξους Χριστιανούς και τον τίμησε ο Θεός με την αρχιερωσύνη. Παρακαλεί ακόμη τους συνεπισκόπους του να στείλουν στην επισκοπή του άνδρα πλήρη πίστεως και Πνεύματος Αγίου. Η αγιοκατάταξη του οσίου Καλλινίκου αποφασίσθηκε από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις είκοσι τρεις Ιουνίου του δύο χιλιάδες είκοσι.

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος συνήλθε εν τω εν Σαμπεζύ Γενεύης Ορθοδόξω Κέντρω του Οικουμενικού Πατριαρχείου, υπό την προεδρία της Αυτού Παναγιότητος. Αποφασίσθηκε εκεί, επί τη βάσει της σχετικής εκθέσεως της Κανονικής Επιτροπής, η αγιοκατάταξη του μακαριστού Μητροπολίτου Εδέσσης και Πέλλης Καλλινίκου. Η μνήμη του ορίσθηκε να εορτάζεται κάθε χρόνο την όγδοη Αυγούστου, ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς του. Έτσι η Εκκλησία αναγνώρισε επίσημα τον αγιασμένο βίο του και τον πρόσθεσε στη χορεία των νέων αγίων του εικοστού αιώνα.

Στο πρόσωπο του Καλλινίκου διασώθηκε μέσα στον σύγχρονο κόσμο η ασκητική παράδοση των μεγάλων ιεραρχών της Εκκλησίας μας. Ο Καλλίνικος υπήρξε αληθινός ποιμένας, λευκή φλόγα πραότητας και αδιάκοπο παράδειγμα ταπείνωσης για τους κληρικούς και τους πιστούς. Έμοιαζε σε όλους με γνήσιο τέκνο της Παράδοσης, ριζωμένο στους πατέρες, στους ασκητές και στα ιερά κείμενα της Εκκλησίας. Η πίστη του παρέμεινε ζωντανή στις μνήμες των ανθρώπων της Έδεσσας, της Αιτωλίας και ολόκληρης της Ορθοδόξου οικογένειας.

Φάνηκε καθαρά ότι ο ταπεινός ιεράρχης από τα Σιταράλωνα Αγρινίου έγινε φωτεινός πνευματικός φάρος για όλους τους πιστούς. Ταις πρεσβείαις του εν αγίοις πατρός ημών Καλλινίκου του Εδέσσης, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.