Στις πέτρινες πλαγιές του Άργους, εκεί όπου ο μικρός ναός του Τιμίου Προδρόμου ακουμπάει σιωπηλά στον λόφο, ζωντανεύει η μνήμη ενός θαυματουργού ιατρού της Πελοποννήσου. Ο όσιος Θεοδόσιος, ο νέος και ιαματικός, γεννήθηκε στην Αθήνα γύρω στο οκτακόσια εξήντα δύο, από ευσεβείς χριστιανούς γονείς. Από νεαρή ηλικία φάνηκε η θερμή πίστη που διακατείχε την καρδιά του και η μεγάλη αγάπη προς τους συνανθρώπους του. Όταν αποφάσισε να αποσυρθεί στον μοναχικό βίο, μοίρασε ολόκληρη την περιουσία του σ’ όσους είχαν ανάγκη.

Έφυγε λίγο έξω από την Αθήνα, αναζητώντας ησυχία και αληθινή προσευχή στις απομονωμένες περιοχές της γύρω υπαίθρου. Πολλοί όμως πήγαιναν για να τον δουν και να ζητήσουν τη συμβουλή του, κάτι που τον εμπόδιζε ν’ ασκηθεί απερίσπαστος. Γι’ αυτόν τον λόγο, και επιθυμώντας πραγματικά να μονάσει, κατέφυγε στα μέρη του Άργους και της Πελοποννήσου. Εκεί έκτισε με τα χέρια του έναν ταπεινό ναό στο όνομα του Τιμίου Προδρόμου, όπου πλήθος ανθρώπων κατέφευγαν για ν’ ακούσουν το λόγο του.

Τον φθόνησαν όμως κάποιοι ντόπιοι ιερείς και τον κατάγγειλαν στον αρχιεπίσκοπο Άργους, τον άγιο Πέτρο, ως μάγο και απατεώνα. Ο όσιος Θεοδόσιος εμφανίστηκε τότε στον ύπνο του Αγίου Πέτρου, ενώ εκείνος βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη για επίσκεψη στον Πατριάρχη. Συστήθηκε σ’ αυτόν προσωπικά, για να παύσει η άδικη γι’ αυτόν κρίση που εκκρεμούσε σε βάρος του. Ταυτόχρονα, ο ίδιος ο Πατριάρχης ρώτησε τον Άγιο Πέτρο αν είχε κάποιον μοναχό Θεοδόσιο στην επαρχία του.

Στην καταφατική απάντηση και στην εξιστόρηση της εμφανίσεως, ο Πατριάρχης τον παρακάλεσε να διαβιβάσει στον όσιο την ευλογία και την ειλικρινή εκτίμησή του. Μετά την επιστροφή του στο Άργος, ο άγιος Πέτρος αποφάσισε να επισκεφθεί προσωπικά τον τόπο ασκήσεως του οσίου, στο χωριό Παναρήτι. Η πληροφορία έφτασε στον όσιο, ο οποίος έσπευσε να τον προϋπαντήσει σε μικρή απόσταση από το ασκητήριό του. Σε κάποιο σημείο κάθισε ο ιεράρχης για να ξαποστάσει, και βλέπει τον όσιο Θεοδόσιο να πλησιάζει με ένα μοναχικό σκουφί στα χέρια.

Μέσα στο σκουφί είχε αναμμένα κάρβουνα και έκαιγε λιβανωτό, χρησιμοποιώντας το αντί θυμιατηρίου, και θυμίαζε τον άγιο επίσκοπο. Με παράδοξο τρόπο όμως ούτε το ίδιο το σκουφί ούτε το ευλογημένο χέρι του οσίου καίγονταν, σαν να ήταν άσχετα από τη φωτιά. Τότε βεβαιώθηκε ο άγιος ιεράρχης για την οσιότητα του ασκητή και αφού αντάλλαξε μαζί του εγκάρδιο ασπασμό, τον χειροτόνησε διάκονο και ιερέα. Ο θείος Θεοδόσιος έφτασε σε βαθύ γήρας και έγινε περιβόητος για την αρετή και τα θαύματά του στη γύρω περιοχή.

Αξιώθηκε επίσης να προβλέψει τον θάνατό του τρεις μέρες πριν, και συγκέντρωσε τους μαθητές του για να τους δώσει τις τελευταίες συμβουλές. Ανάμεσα σ’ αυτούς, που θρηνούσαν για τον πρόσκαιρο αποχωρισμό του, έφυγε ήρεμα για την αιώνια ουράνια μακαριότητα. Ψιθύριζε στα τελευταία λεπτά τα λόγια του Ευαγγελίου: «Κύριε, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου». Η κηδεία του οσίου Θεοδοσίου έγινε πάνδημη, με την παρουσία του ίδιου του αγίου Πέτρου και πλήθους ιερέων και μοναχών.

Το σκήνος του αποτέθηκε στον ναό του Τιμίου Προδρόμου, εκεί ακριβώς όπου είχε προσφέρει τόσα χρόνια τη διακονία του. Ο τάφος του αναδείχθηκε αμέσως πηγή ιαμάτων αστείρευτη στους αιώνες, για όσους με πίστη τον πλησιάζουν. Παράλυτοι σηκώθηκαν στα πόδια τους, τυφλοί ανέβλεψαν φως καθαρό και άτεκνοι έγιναν εύτεκνοι, βλέποντας τη χάρη του Θεού. Πολλοί ασθενείς, τους οποίους η ιατρική επιστήμη είχε εγκαταλείψει σε όλη τη γύρω περιοχή, βρήκαν στον τάφο του τη θεραπεία τους.

Έτσι αντεδόξασε ο Θεός τον δούλο του Θεοδόσιο, που τον αγάπησε με όλη του την καρδιά. Ο όσιος του είχε αφιερώσει κάθε ικμάδα της γήινης ζωής του, χωρίς να κρατήσει τίποτε για τον εαυτό του. Η παράδοση των ιαμάτων συνεχίζεται μέχρι σήμερα στα μέρη του Άργους και της ευρύτερης περιοχής, σε όσους τον επικαλούνται με ευλάβεια. Πλήθος προσκυνητών ανηφορίζει κάθε χρόνο για να πάρει την ευλογία του και να δροσιστεί από το αγίασμα του τάφου.

Ταις πρεσβείαις του οσίου Θεοδοσίου, του νέου και ιαματικού της Πελοποννήσου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.