Στα στενά λιμάνια της οθωμανοκρατούμενης Ανατολής, εκεί όπου τα εμπορικά πλοία διέσχιζαν τις θάλασσες με Έλληνες ναυτικούς, ένας νεαρός Πρεβεζάνος ναυτεργάτης κουβαλούσε στην καρδιά του ζωντανή την πίστη των πατέρων του. Λεγόταν Χρήστος και επρόκειτο να σφραγίσει σύντομα την αγάπη του προς τον Σωτήρα Χριστό με το ίδιο του το αίμα. Αν και ναυτικός στο επάγγελμα, ο Άγιος Χρήστος καθόλου δεν αποξενώθηκε από τη χριστιανοπρεπή του διαγωγή και τις πνευματικές του συνήθειες. Η νεανική του ζωή ήταν μια συνεχής μαρτυρία ευλάβειας μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο πειρασμούς και καθημερινούς κινδύνους.

Όταν κάποτε το πλοίο στο οποίο εργαζόταν έφτασε από την Κρήτη στο λιμάνι του νησιού της Κω, ο Χρήστος έδειξε αμέσως τον πνευματικό του ζήλο. Έτρεξε χωρίς καθυστέρηση στην Εκκλησία της πόλης, προσευχήθηκε ολόψυχα ενώπιον του Κυρίου και αναζήτησε καλό πνευματικό. Βρήκε εκεί φωτισμένο πνευματικό πατέρα και άνοιξε ταπεινά την καρδιά του στο ιερό μυστήριο της εξομολόγησης και μετάνοιας. Μετά από αρκετές ημέρες, καθώς πήγαινε προς το πλοίο του για την επιστροφή στην εργασία, συναντήθηκε ξαφνικά με κάποιους γενίτσαρους.

Εκείνοι, μόλις τον είδαν, άρχισαν να βρίζουν με χυδαία λόγια την πίστη του και το άγιο βάπτισμά του. Ο Χρήστος όμως δεν δείλιασε καθόλου και απάντησε στους Τούρκους με σταθερή φωνή ενώπιον όλων, δηλώνοντας ευθαρσώς ότι ο Μωάμεθ είναι ο κολασμένος αντίχριστος και πλάνος ψευτοπροφήτης του κόσμου τούτου. Γεμάτοι θυμό για τη μεγάλη αυτή τόλμη οι γενίτσαροι όρμησαν επάνω του και άρχισαν να τον χτυπούν με βάρβαρα και άγρια χτυπήματα. Του είπαν να αρνηθεί αμέσως την πίστη του στον Χριστό για να σώσει επιτέλους τη νεανική του ζωή.

Ο Χρήστος όμως απάντησε δυναμικά στις φοβέρες τους απαγγέλλοντας με δυνατή φωνή ολόκληρο το σύμβολο της Ορθόδοξης πίστης. Τότε εκείνοι τον έβγαλαν έξω από την πόλη με βιαιότητα, άναψαν φωτιά μεγάλη και τον έκαψαν ζωντανό. Έτσι ο νεαρός Πρεβεζάνος ναυτικός παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, παίρνοντας τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου από τα χέρια του Χριστού. Οι άπιστοι άφησαν στη συνέχεια το σώμα του άταφο για έναν ολόκληρο μήνα, εκτεθειμένο στα στοιχεία της φύσης.

Όμως το τίμιο λείψανο του Αγίου έμεινε εντελώς αναλλοίωτο και απαραβίαστο μέσα σε όλη εκείνη την μακρά περίοδο. Τις πρώτες νύχτες μάλιστα το σκέπαζε με τρόπο θαυμαστό κάποιο γλυκό φως, που προερχόταν κατευθείαν από τον ουρανό. Πλήθος πιστών είδαν το ουράνιο σημείο και κατάλαβαν ποια δόξα είχε λάβει ο Χρήστος στα ουράνια. Κατά το διάστημα αυτό το λείψανο επιτέλεσε επίσης και πολλά εντυπωσιακά θαύματα για όσους κατέφευγαν με πίστη.

Όλα αυτά τα ευλογημένα και θαυμαστά γεγονότα έλαβαν χώρα στην Κω στις πέντε Αυγούστου του χίλια εξακόσια εξήντα οκτώ. Ταις πρεσβείαις του αγίου νεομάρτυρος Χρήστου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.