Στα ταραγμένα χρόνια του εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου οι ιερές εικόνες κατακαίγονταν στις πλατείες της πρωτεύουσας και η Ορθοδοξία δοκιμαζόταν σκληρά μέσα στους ναούς. Μέσα σε εκείνες τις δύσκολες ημέρες μια ευσεβής γυναίκα έλαμπε με αφάνεια στο θέμα των Οπτιμάτων της Μικράς Ασίας. Λεγόταν Θεοκλητώ και το ίδιο της το όνομα φανέρωνε εκείνη την ουράνια κλήση που είχε αποδεχθεί η ψυχή της. Η Οσία Θεοκλητώ έζησε κατά τον ένατο αιώνα και καταγόταν από το θέμα των Οπτιμάτων, που λεγόταν παλαιότερα και θέμα Οψικίου.

Οι γονείς της ονομάζονταν Κωνσταντίνος και Αναστασία, και ήταν αρκετά εύποροι αλλά πρωτίστως ευσεβείς και πιστοί χριστιανοί. Φρόντισαν να δώσουν στην αγαπημένη τους κόρη την αντίστοιχη πνευματική και χριστιανική ανατροφή, καλλιεργώντας τη με στοργή και προσευχή. Η νεαρή Θεοκλητώ μεγάλωσε πιστή, ευσεβής και σεμνή, και μελετούσε ακατάπαυστα τον θείο λόγο των Γραφών μέσα στην ησυχία του σπιτιού. Όταν έφτασε σε ηλικία γάμου, ενώθηκε με τον ευσεβή και ελεήμονα Ζαχαρία, έναν άνδρα ενάρετο και πιστό, με ψυχή ταιριαστή με τη δική της.

Στα χρόνια του έγγαμου βίου της η Θεοκλητώ υπήρξε αληθινό πρότυπο χριστιανής συζύγου και μητέρας στην κοινωνία της εποχής της. Το σπίτι της παρέμενε ορθάνοιχτο για τους δυστυχισμένους, τις χήρες, τα ορφανά παιδιά και τους φτωχούς οικογενειάρχες της γειτονιάς. Η ευλογημένη γυναίκα δεν περιοριζόταν όμως σε εκείνους που χτυπούσαν την πόρτα της σπιτικής της φιλοξενίας. Συχνά η ίδια κατέβαινε στα φτωχόσπιτα της γύρω περιοχής και μοίραζε απλόχερα ελεημοσύνη με ζεστή και χαμογελαστή καρδιά.

Φρόντιζε προσωπικά τους αρρώστους, τους περιποιόταν με τρυφερότητα και τους έδινε την παρηγοριά της χριστιανικής αγάπης που δεν εξαντλείται. Ο θάνατος τη βρήκε επάνω στην εκτέλεση αυτών των θεάρεστων έργων, ενώ η ψυχή της παρέμενε συγκεντρωμένη στην προσευχή και την ελεημοσύνη. Το ιερό λείψανό της αξιώθηκε να γίνει όργανο πολλών ιαμάτων και θαυμαστών σημείων μέσα στους αιώνες. Οι συγγενείς της είχαν τη συγκινητική συνήθεια να σηκώνουν κάθε χρόνο το άφθαρτο λείψανο, που παρέμενε σώο και ολόκληρο.

Άλλαζαν με ευλάβεια τα ρούχα της με καινούργια, ίσιωναν τα κατάλευκα μαλλιά του κεφαλιού της και έκοβαν τα νύχια των χεριών και των ποδιών της. Όλα αυτά μεγάλωναν με τον καιρό, σαν να ήταν ζωντανή και σαν να ανέπνεε ακόμη μέσα στη θήκη του ιερού της λειψάνου. Στο τέλος της τελετής έψαλλαν τον Τρισάγιο ύμνο και απέθεταν πάλι το σεπτό σώμα της στη θήκη του. Ταις πρεσβείαις της οσίας Θεοκλητούς της θαυματουργής, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.