Στις προαστιακές γειτονιές του Ταύρου της Αττικής, ένα μικρό υπόγειο παρεκκλήσι κρατούσε για δεκαετίες ένα σχεδόν ξεχασμένο μυστικό. Στις σκιερές και υγρές γωνιές του, ανάμεσα σε ταπεινά λυχνάρια και κεριά, ησύχαζε μια πληγωμένη εικόνα της Θεοτόκου. Η μορφή της ήταν σχεδόν αόρατη και αλλοιωμένη, σκοτεινιασμένη από καπνιά, φωτιά και τη φθορά πολλών δεκαετιών αθόρυβης εξορίας. Η περίπυστος αυτή εικόνα είχε μεταφερθεί από τη Μικρά Ασία το χίλια εννιακόσια είκοσι δύο, την εποχή της Εθνικής μας τραγωδίας.

Οι πρόσφυγες την κουβάλησαν μαζί τους στις βαλίτσες τους ως πολυτιμότερο κειμήλιο της προγονικής τους χαμένης πατρίδας. Όταν έφτασαν στην Ελλάδα κουρασμένοι και απαρηγόρητοι από τις κακουχίες, την εναπόθεσαν στο υπόγειο παρεκκλήσιο του Αγίου Δημητρίου για ασφάλεια. Εκεί φυλασσόταν αθόρυβα επί δεκαετίες, καθώς η ζημιά της φωτιάς και ο πανδαμάτωρ χρόνος είχαν σχεδόν θολώσει εντελώς την εικόνα. Οι πιστοί της γειτονιάς διέβαιναν συχνά από εκεί και προσεύχονταν, χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς κρυβόταν κάτω από τη μαύρη επιφάνεια.

Η Μητέρα του Θεού όμως περίμενε υπομονετικά τη στιγμή που θα αποκαλυπτόταν στους νεότερους ενορίτες της ταπεινής αυτής περιοχής. Πέρασαν πολλά χρόνια από τον ερχομό των προσφύγων, μέχρι να φτάσει η ώρα της φανέρωσης της θαυματουργής εικόνας. Έτσι ξεκινάει η σύγχρονη και πραγματικά συγκινητική ιστορία μιας εικόνας που γεφύρωσε αρμονικά το παρελθόν με το μέλλον. Μετά από επίμονες προσπάθειες πολλών ετών των κληρικών της ενορίας, αποφασίστηκε επιτέλους η ολοκληρωμένη συντήρηση και αποκατάσταση της εικόνας από εξειδικευμένα χέρια.

Όταν οι ειδικοί συντηρητές καθάρισαν με υπομονή την παχιά καπνιά και έβγαλαν στο φως την αρχική ζωγραφική, αποκαλύφθηκε ένα θαυμαστό θέαμα. Στην εικόνα φάνηκε μια μοναδική στον ορθόδοξο κόσμο παράσταση της Παναγίας, που στα πόδια της κάθεται καθισμένο το Θείο Βρέφος. Αυτός ο σπάνιος εικονογραφικός τύπος δεν συναντάται συχνά στους ναούς της Ελλάδος ούτε στη μακρά παράδοση της βυζαντινής εικονογραφίας. Το πρόσωπο της Θεοτόκου ακτινοβολούσε μια απέραντη μητρική στοργή, ενώ το Βρέφος είχε στάση γαλήνια και βασιλική.

Τα παλαιά χρώματα της εικόνας φάνηκαν πάλι ζωντανά και έντονα μέσα στους χρυσούς και τους ερυθρούς τόνους της. Όταν διαδόθηκε η είδηση ότι η ξεχασμένη εικόνα είχε αποκατασταθεί πλήρως, οι ενορίτες της περιοχής συγκινήθηκαν βαθιά εν Χριστώ. Στο άκουσμα της σπάνιας ιερότητάς της και του εμφανέστατου θαύματος, προσήλθαν αθρόα και με προθυμία στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Γέμισαν τον ναό για να προσευχηθούν με δάκρυα συγκίνησης και να τελέσουν παράκληση μπροστά στη νεοαποκαλυφθείσα μορφή της.

Όλος ο πιστός λαός συμμετείχε με μεγάλη ζέση καρδιάς, ψέλνοντας με μία φωνή τους παμπάλαιους ύμνους της Παρθένου. Η όλη ατμόσφαιρα μέσα στον ναό ήταν φορτισμένη από προσδοκία και ιερή συγκίνηση πρωτόγνωρης ομορφιάς και πνευματικού βάθους. Εκείνη την ξεχωριστή ημέρα η ιερή εικόνα της Παναγίας ήταν διακριτικά καλυμμένη με ένα κατάλευκο και κεντημένο ασπροκέντι. Οι πιστοί ένιωθαν την παρουσία της μέσα από τον λεπτό ύφασμα και υψώνουν τις προσευχές τους με φλόγα ζώσα.

Λίγο πριν τελειώσει η Παράκληση, ψαλλόταν με κατάνυξη μέσα στον ναό το γνωστό Θεοτοκίο «Την ωραιότητα της Παρθενίας Σου». Τη στιγμή ακριβώς που το ψαλτήρι έλεγε για την ωραιότητα της Παρθένου, ο ιερέας του ναού πλησίασε με σεβασμό. Με τα χέρια του τα τρεμάμενα αποκάλυψε σιγά την ιερή εικόνα και άφησε να φανεί η μορφή της Θεοτόκου. Οι πιστοί είδαν τότε για πρώτη φορά την Εικόνα της Παναγίας που είχε έλθει από τη Μικρά Ασία το χίλια εννιακόσια είκοσι δύο.

Από τα στόματα όλων ξέσπασε αυθόρμητα ένας στεναγμός θαυμασμού, ενώ πολλοί έπεσαν στα γόνατα προσευχόμενοι με δάκρυα. Ακολούθησαν εκδηλώσεις χαράς και συγκινητικής συναισθηματικής έκρηξης, καθώς οι ενορίτες αναγνώρισαν στην εικόνα την προσφυγική ψυχή των προγόνων τους. Όλη η ενορία αισθάνθηκε βαθιά μέσα στις καρδιές ότι η Παναγία είχε επιστρέψει με τρόπο θαυματουργικό στους ανθρώπους της. Η εικόνα δεν ήταν πια κρυμμένη κάτω από καπνιά ή ασπροκέντι, αλλά ακτινοβολούσε ελεύθερα τη χάρη της.

Ένας νέος κύκλος ζωής άρχιζε για τη ξεχασμένη αυτή εικόνα και την ενορία της που τη φιλοξενούσε. Ο ιερέας του ναού, βλέποντας τη ζωντανή ευλάβεια του λαού, στράφηκε με σεβασμό προς το συγκεντρωμένο ποίμνιό του. Πρότεινε στους συγκινημένους πιστούς να ονομαστεί επίσημα η αποκαλυφθείσα Ιερά Εικόνα με το τιμητικό όνομα «Παναγία Ταυριώτισσα». Ο σκοπός του ήταν να συνδέσει η ονομασία αυτή με ζωντανό τρόπο το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ευλογημένης ενορίας.

Η ίδια η ενορία είχε ιδρυθεί από προγόνους εκ της Μικράς Ασίας το χίλια εννιακόσια είκοσι επτά, στα ταραγμένα μεταπροσφυγικά χρόνια. Τότε όλος ο πιστός λαός βροντοφώναξε αυθόρμητα με μία στεντόρεια φωνή το νέο όνομά της: «Η Παναγία μας η Ταυριώτισσα». Η αυθόρμητη αυτή κραυγή σφράγισε επίσημα και αμετάκλητα την ονοματοδοσία της θαυματουργής εικόνας ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Η ευλογημένη μέρα της ονοματοδοσίας ήταν η πρώτη Αυγούστου του δύο χιλιάδες επτά και έκτοτε τιμάται κάθε χρόνο με λαμπρή εορτή.

Το πιο σημαντικό όμως στοιχείο της ιστορίας αυτής έμελλε να αποκαλυφθεί λίγο αργότερα από τις τοπικές αρχές της περιοχής. Ο ιερέας ενημέρωσε αμέσως τον τότε Δήμαρχο Ταύρου, κύριο Δημήτριο Σούτο, για την αυθόρμητη επιθυμία των ενοριτών. Του είπε ότι ο λαός είχε ζητήσει διά βοής να ονομαστεί η εικόνα «Παναγία Ταυριώτισσα» και να εορτάζεται κάθε πρώτη Αυγούστου με ξεχωριστή λαμπρότητα. Ο Δήμαρχος, ακούγοντας το όνομα Ταυριώτισσα, αποκάλυψε στους ιερείς και στους πιστούς μια απίστευτη και εκπληκτική ιστορική πληροφορία.

Από έρευνες και πληροφορίες που είχε συλλέξει προηγουμένως ο δήμος, η συγκεκριμένη εικόνα της Παναγίας προερχόταν πράγματι από τον Ταύρο. Συγκεκριμένα είχε έλθει από την παράκτια περιοχή Ταύρου της Μικράς Ασίας πριν από την Καταστροφή του χίλια εννιακόσια είκοσι δύο. Το γεγονός αυτό απέδειξε με ακαταμάχητο τρόπο τη θαυμαστή πορεία με την οποία η Παναγία αποκαλύφθηκε στους πιστούς της. Η εικόνα είχε δηλαδή έρθει από τον Ταύρο της μακρινής Μικράς Ασίας στην ενορία του Αγίου Γεωργίου του Ταύρου της Αττικής.

Η μυστηριώδης συνωνυμία των δύο αυτών τόπων δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτελούσε σαφή ένδειξη της ιδιαίτερης πρόνοιας της Θεοτόκου. Η Παναγία είχε επιλέξει η ίδια τον τόπο όπου θα συνέχιζε να ευεργετεί τους πρόσφυγες και τους απογόνους τους. Έτσι η εικόνα έγινε αληθινός πνευματικός σύνδεσμος ανάμεσα στη χαμένη πατρίδα και στη νέα γη της φιλοξενίας τους. Τα παιδιά και τα εγγόνια των προσφύγων μπορούσαν να προσεύχονται μπροστά της και να αισθάνονται ζωντανή την πατρική κληρονομιά τους.

Έχοντας μπροστά τους την εικόνα, ένιωθαν ότι η μακρινή πατρίδα δεν είχε εντελώς χαθεί από τη ζωή τους. Η Μητέρα του Θεού γέμισε με παρηγοριά τη δοκιμασμένη ψυχή του προσφυγικού λαού και πρόσφερε ελπίδα στους νεότερους. Στις χιλιόχρονες παραδόσεις του Αγίου Όρους τιμάται την ίδια μέρα και μία άλλη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Πρόκειται για την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Αντιφωνήτριας, που φυλάσσεται μέχρι σήμερα στον καθολικό ναό της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου.

Την πρώτη Αυγούστου του χιλίου εικοστού έτους ήταν η παραμονή της εορτής της μονής, της Ανακομιδής των Λειψάνων του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Ο εκκλησιαστικός πατέρας Αγάθων ήταν πλημμυρισμένος από βαθιά λύπη, γιατί η μονή δεν είχε λάδι ούτε για τα καντήλια. Εκείνο το βράδυ προσευχήθηκε με θερμά δάκρυα ενώπιον της εικόνος της Θεοτόκου και αποκοιμήθηκε από την υπερβολική κούραση. Στον ύπνο του άκουσε ξεκάθαρα φωνή από την αγία εικόνα, που του έλεγε να μη λυπάται για τη μονή.

Όταν ξύπνησε, βρήκε τα δοχεία γεμάτα λάδι και τα κελάρια πλήρη από όλα τα αναγκαία για την κοινότητα. Από τότε η εικόνα ονομάστηκε Αντιφωνήτρια ή Προεικάστρια, και ένα ακοίμητο καντήλι καίει πάντοτε μπροστά της. Δύο ευλογημένες εικόνες της ίδιας Μητέρας, η μία στον αυχένα της Αττικής και η άλλη στον Άθω, ενώνουν τις γενιές. Η σημερινή εορτή είναι ευκαιρία για κάθε ορθόδοξο να ευχαριστήσει τη Θεοτόκο για τη μυστική παρουσία της στις ζωές μας.

Ταις πρεσβείαις της αγίας Θεοτόκου της Ταυριωτίσσης, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.