Στις σκληρές μέρες των αιματηρών διωγμών η πίστη του Χριστού δοκιμαζόταν με φωτιά και σπαθί στα πέρατα της οικουμένης. Στην πανέμορφη Πέργη της Παμφυλίας, εννέα γενναίες ψυχές αψήφησαν με θαυμαστή τόλμη τη φοβερή εξουσία του Διοκλητιανού. Ο Λεόντιος, ο Άττος, ο Αλέξανδρος, ο Κινδέας, ο Μνησίθεος, ο Κυριακός, ο Μηναίος, ο Κατούνος και ο Ευκλής υπήρξαν τα φωτεινά τους ονόματα στη γη. Οι οκτώ από αυτούς ήταν ταπεινοί γεωργοί και καλλιεργούσαν τη γη με ιδρώτα, ενώ ο Μηναίος ασκούσε με ευσέβεια το επάγγελμα του ξυλουργού.

Όλοι τους είχαν δεχθεί τη χάρη του Χριστού από τη μικρή τους ηλικία και κράτησαν την πίστη ζωντανή και μετά την ενηλικίωσή τους. Ζούσαν με ένα κοινό φρόνημα και είχαν τις ίδιες ευλαβικές επιθυμίες της ψυχής, στραμμένοι ολόκληροι στη Βασιλεία του ουρανού. Ένα ευλογημένο βράδυ, αφού συμβουλεύτηκαν μαζί και προσευχήθηκαν, πήραν την ίδια ηρωική απόφαση να μαρτυρήσουν για τον Χριστό. Άφησαν λοιπόν τα συνηθισμένα έργα της καθημερινής τους ζωής και ξεκίνησαν με γενναίο φρόνημα προς τη μεγάλη ομολογία.

Πήγαν με θάρρος και ζήλο στον φημισμένο ειδωλολατρικό ναό της Αρτέμιδος, που ήταν στολισμένος με πολλά αγάλματα ψεύτικων θεών. Με την ορμή της πίστης τους κατέστρεψαν ολόκληρο το εσωτερικό του ναού και συνέτριψαν με δύναμη όλα τα μάταια είδωλα. Όταν οι ειδωλολάτρες είδαν την τόλμη τους, οι μάρτυρες συνελήφθησαν αμέσως και οδηγήθηκαν δεμένοι μπροστά στον σκληρό ηγεμόνα Φλαβιανό. Έπειτα από την ανάκριση που ακολούθησε, ο τύραννος διέταξε ανηλεή βασανιστήρια εναντίον τους, ελπίζοντας να λυγίσει τη γενναία πίστη τους.

Πρώτα έκαψαν τα πλευρά τους με αναμμένα σίδερα και μετά έσκισαν τις σάρκες τους με αιχμηρά σιδερένια νύχια. Ύστερα πήραν αναμμένους δαυλούς και τους τρύπησαν με φοβερή σκληρότητα τα φωτεινά μάτια, σβήνοντάς τους το επίγειο φως. Στη συνέχεια τους έκλεισαν σε μια απάνθρωπη φυλακή χωρίς νερό και τροφή, για να εξαντληθούν αργά. Έπειτα από λίγο τους έβγαλαν και τους έριξαν μέσα σε ένα κλουβί με πεινασμένα άγρια θηρία. Όμως τα θηρία, παρά την πείνα τους, καθόντουσαν παράξενα ήρεμα και δεν πλησίαζαν καθόλου τους εννέα μάρτυρες.

Όσοι είδαν το θαυμαστό αυτό σημείο, εξεπλάγησαν βαθιά και φώναξαν με μία φωνή «μέγας ο Θεός των Χριστιανών». Τότε ξέσπασαν βροντές, άστραψαν αστραπές και έπεσε ξαφνική βροχή, ενώ ταυτόχρονα ακούστηκε ουράνια φωνή να καλεί τους αγίους. Όταν οι μάρτυρες άκουσαν αυτήν τη γλυκύτατη φωνή του Χριστού, η ψυχή τους πλημμύρισε από ανέκφραστη ουράνια χαρά. Ο εξοργισμένος τύραννος, μη μπορώντας να αντέξει την ντροπή του, διέταξε να αποκεφαλιστούν αμέσως όλοι μαζί με το σπαθί.

Έτσι ολοκληρώθηκε ένδοξα το μαρτύριο των εννέα αγίων και οι ψυχές τους ανέβηκαν φωτεινές στην αιώνια Βασιλεία του Χριστού. Ταις πρεσβείαις των αγίων εννέα μαρτύρων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.