Στις χρυσές ημέρες του Μεγάλου Βασιλείου ζούσε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας μία αρχοντική ευσεβέστατη γυναίκα, ονόματι Ιουλίττη. Η μακαρία αυτή γυναίκα κατείχε μεγάλη περιουσία και ζούσε την καθημερινή ζωή της με υποδειγματική ευσέβεια και βαθύτατη χριστιανική αρετή. Ο μέγας ιεράρχης Βασίλειος εκτιμούσε υπερβολικά αυτή την ευλογημένη χριστιανή αδελφή για τις θαυμαστές αρετές του βίου της. Κάποιος δυνατός και ασύδοτος πλεονέκτης άρχισε να την πολεμά αφάνταστα, παρακινώντας την σε άδικες δίκες και μηχανευόμενος ψευδομάρτυρες εναντίον της.

Η ταλαιπωρημένη Ιουλίττη κατέφυγε με δάκρυα στον Μέγα Βασίλειο και τον παρακάλεσε επίμονα να μεσιτεύσει για την υπεράσπισή της στους άρχοντες της επαρχίας. Ο μέγας ποιμενάρχης γνώριζε καλά το δίκαιο της υποθέσεώς της και έγραψε αμέσως στον θεοφοβούμενο και χρηστό άνδρα Παλλάδιο. Τον παρακάλεσε με αγάπη να συνηγορήσει υπέρ της Ιουλίττης ενώπιον του τοπικού ασεβούς επάρχου της περιοχής εκείνης. Στην ίδια την ταλαιπωρημένη γυναίκα έγραψε ο μέγας Βασίλειος ενισχυτικά λόγια που της ενδυνάμωσαν θαυμαστά την κλονιζόμενη πίστη της.

Της θύμιζε ότι ο πανάγαθος Θεός είναι δυνατός να σώσει τους πιστούς από κάθε θλίψη, αρκεί να ελπίζουν με ολόκληρη την καρδιά τους. Η ταπεινή γυναίκα δέχθηκε τα λόγια αυτά ως πολύτιμο θησαυρό και αντλούσε από αυτά αστείρευτη δύναμη στον φρικτό αγώνα της. Τα παρηγορητικά αυτά λόγια του μεγάλου ιεράρχη ενίσχυσαν τη μακαρία γυναίκα στις σκληρές δοκιμασίες που υπέφερε από τους ασεβείς αντιπάλους της. Ο πονηρός αντίδικός της, βλέποντας ότι δεν μπορούσε να την νικήσει νόμιμα, την κατήγγειλε ψευδώς ως υβρίστρια του ασεβούς αυτοκράτορα Ιουλιανού.

Όταν ρωτήθηκε για τα ειδωλολατρικά διατάγματα της εποχής εκείνης, η μακαρία Ιουλίττη απάντησε με γενναιότητα και θαυμαστή αποστολική παρρησία. Καταδίκασε φωναχτά την πλάνη της ειδωλολατρίας και ομολόγησε με χαρά ότι καθήκον της είναι να ενισχύει τους πιστούς αδελφούς της στην αληθινή πίστη. Για αυτή τη φλογερή και τίμια ομολογία της πίστεως καταδικάστηκε από τον σκληρόκαρδο τύραννο σε φρικτό θάνατο διά πυρός. Έπεσε με χαρά αμετακίνητη μέσα στις φλόγες της σκληρής φωτιάς ως ευωδιαστή ολόκαυτη θυσία στον αγαπημένο της Νυμφίο.

Το άχραντο σώμα της ωστόσο παρέμεινε ακέραιο και ανέπαφο στις φλόγες προς δόξα του παντοδύναμου Σωτήρα μας Χριστού. Οι ευλαβείς πιστοί έβρισκαν σε αυτό μεγάλη παρηγοριά και θαυμαστές ιάσεις από τις σωματικές και ψυχικές ασθένειές τους. Η μνήμη της ένδοξης μάρτυρος Ιουλίττης τιμάται ευλαβικά κάθε χρόνο στις τριάντα του ευλογημένου μηνός Ιουλίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Διά πρεσβειών της αγίας ενδόξου μάρτυρος Ιουλίττης της Καισαρείας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς.