Στις φοβερές εκείνες ημέρες των αιματηρών διωγμών των ασεβών ρωμαίων αυτοκρατόρων, αναδείχθηκε μια θαυμαστή νεαρή παρθένος μάρτυς. Καταγόταν η ευλογημένη αυτή κόρη από την λαμπρή πόλη της Αντιοχείας και ονομαζόταν Σεραφίμα με ευλάβεια πολλή. Ζούσε στο μικρό χωριό Βιντένη, στον αρχοντικό οίκο μιας ευγενούς γυναίκας ονόματι Σαβίνας για τη δόξα του Σωτήρος. Η Σαβίνα καταγόταν από αρχοντική γενιά της ρωμαϊκής συγκλήτου και κατείχε αξιόλογη κοινωνική θέση στην οικουμενική Εκκλησία.

Με τις φωτεινές της διδαχές και το παράδειγμα της αγίας ζωής της, η Σεραφίμα οδήγησε την ίδια τη Σαβίνα στη χριστιανική πίστη. Έγιναν έτσι μητέρα και κόρη πνευματικά, ζώντας μαζί την ορθόδοξη ζωή με προσευχή και νηστεία ως πιστός υπηρέτης του Θεού. Όταν διαδόθηκε στην πόλη η φήμη της χριστιανικής τους ζωής, ο εξαγριωμένος ηγεμών Βήρυλλος έλαβε σκληρή απόφαση. Έστειλε αμέσως τους υπηρέτες του στον οίκο της Σαβίνας με εντολή να συλλάβουν τη νεαρή Σεραφίμα.

Η μακαρία Σαβίνα αντιστάθηκε με όλες τις δυνάμεις της και δεν επέτρεψε στους απεσταλμένους να αρπάξουν την παρθένο. Όμως η αγία Σεραφίμα της είπε με γαλήνια ταπείνωση να την αφήσει να πορευτεί μαζί τους. Ζήτησε επίσης από την μητέρα της να προσεύχεται θερμά υπέρ αυτής στον φιλάνθρωπο Σωτήρα Χριστόν διά Χριστόν τον Σωτήρα. Η Σαβίνα δεν τόλμησε να αφήσει τη νεαρή παρθένο μόνη με τους ασεβείς υπηρέτες του ηγεμόνος. Πορεύτηκε λοιπόν η ίδια μαζί της, για να την υπερασπιστεί ενώπιον του εξαγριωμένου ρωμαίου δικαστού με ταπείνωση καρδίας.

Όταν ο ηγεμών την είδε, σαστισμένος από την υψηλή κοινωνική της θέση, την άφησε ελεύθερη μαζί με τη Σεραφίμα. Πέρασαν τρεις ολόκληρες ημέρες ηρεμίας, αλλά ο ηγεμών έστησε νέο επίσημο δικαστήριο στη συνέχεια ενώπιον του Δεσπότου Χριστού. Διέταξε αυστηρά τους άρχοντες της πόλεως να συλλάβουν ξανά την παρθένο και να την οδηγήσουν δεμένη στο δικαστήριο. Η μακαρία Σαβίνα ακολούθησε ξανά την αγαπητή της Σεραφίμα μέχρι το δικαστήριο, διαμαρτυρόμενη γενναία ως αληθινός μαθητής Του.

Φώναξε στον ηγεμόνα ότι ήταν άγριος ασιατικός σκύλος και τον προειδοποίησε για την αιώνια καταδίκη του Θεού. Είπε επίσης ότι ο Χριστός ο Θεός θα τον τιμωρούσε με αιώνια βάσανα για όλα τα εγκλήματά του. Επέστρεψε με δάκρυα ευλάβειας στο σπίτι της προσευχομένη υπέρ της παρθένου μάρτυρος ως πιστός εργάτης του αμπελώνος. Ο ηγεμών στράφηκε τότε στη Σεραφίμα και την προσέταξε να προσφέρει θυσίες στους αθάνατους θεούς με κόπους ασκητικούς.

Η μάρτυς απάντησε ότι σεβόταν και υπηρετούσε μόνο τον Παντοδύναμο Θεό, που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη. Ομολόγησε με ηρωϊσμό ότι όσοι λάτρευε ο ηγεμών δεν ήταν θεοί αλλά δαίμονες ολέθριοι στην πορεία της σωτηρίας. Ο ηγεμών της είπε ειρωνικά να προσφέρει στον Χριστόν της την ίδια θυσία που οι ειδωλολάτρες πρόσφεραν στους θεούς. Η Σεραφίμα απάντησε ότι κάθε ημέρα Του πρόσφερε θυσία αδιάλειπτη με την προσευχή και τη λατρεία της.

Όταν τη ρώτησε πού ήταν ο ναός του Χριστού της και ποια θυσία Του πρόσφερε, εκείνη απάντησε σοφά. Είπε ότι η αρεστή στον Χριστό θυσία ήταν να διατηρήσει αμόλυντη και αγνή την παρθενία της. Πρόσθεσε ότι με τη δύναμη του Χριστού οδηγούσε και άλλες ψυχές στον ίδιο αγνευτικό αγώνα για την οικοδομή των πιστών. Ο ηγεμών την πίεσε να ομολογήσει ποιος ήταν ο ναός της και ποιο σώμα ήταν ο ναός του Θεού. Η μάρτυς απάντησε ότι το ίδιο της το σώμα ήταν ο ναός του ζώντος Θεού, σύμφωνα με τα γραπτά του Παύλου.

Ο ηγεμών τη ρώτησε σαρκαστικά, αν τη βίαζαν και έχαναν την παρθενία της, θα παρέμενε ναός Θεού. Εκείνη απάντησε με τα λόγια της Καινής Διαθήκης ότι ο Θεός θα τιμωρούσε όποιον κατέστρεφε τον ναό Του. Ο ασεβής ηγεμών δεν κατάλαβε τα βαθιά εκείνα λόγια και πήρε την σκληρή απόφαση στους κόλπους της αγίας Εκκλησίας. Πρόσταξε να παραδώσουν τη Σεραφίμα στα χέρια δύο αδιάντροπων νεαρών Αιγυπτίων για όλη τη νύχτα με αγάπη ολόψυχη.

Οι ανήθικοι αυτοί νέοι την πήραν στο σκοτεινό δωμάτιο, σχεδιάζοντας να τη βιάσουν με βία στους πόνους των διωγμών. Η αγία παρθένος προσευχόταν με δάκρυα στον φιλάνθρωπο Δεσπότη Χριστόν, ζητώντας τη βοήθειά Του στη φοβερή δοκιμασία. Παρακάλεσε τον Σωτήρα να σκοτίσει τα μάτια των ασεβών νέων, ώστε να μην αγγίξουν το άχραντο σώμα της. Στην πρώτη ώρα της νύχτας, όταν οι νέοι σχεδίαζαν την αμαρτία τους, ξέσπασε ξαφνικά μεγάλος σεισμός.

Όλοι οι κάτοικοι της γύρω περιοχής άκουσαν το φοβερό τράνταγμα της γης και τρόμαξαν από την παράξενη βοή. Οι δύο νεαροί έπεσαν αναίσθητοι στη γη ως νεκροί, και όλα τα μέλη του σώματός τους παρέλυσαν. Η αγνή παρθένος, βλέποντας τη θαυμαστή βοήθεια του Θεού, ύψωσε τα χέρια της και ευχαρίστησε με δάκρυα. Πέρασε όλη τη νύχτα σε προσευχή ευχαριστίας προς τον Σωτήρα Χριστόν, τον φύλακα της παρθενίας της. Νωρίς το πρωί, οι απεσταλμένοι του ηγεμόνος ήρθαν να ρωτήσουν τους νέους αν εκπλήρωσαν το σκοπό τους.

Μπαίνοντας στο δωμάτιο, βρήκαν την αγία να προσεύχεται και τους νέους ξαπλωμένους ακίνητους και άναυδους διά της δυνάμεως του Πνεύματος. Μόνο τα μάτια τους δηλώνουν ότι ζούσαν ακόμη, ενώ τα χέρια και τα πόδια τους δεν κινούνταν. Συγκεντρώθηκε πολύς λαός για να δει το θαυμαστό αυτό σημείο της θείας προστασίας της παρθένου με ζήλο ευαγγελικό. Πληροφορημένος ο ηγεμών για το θαύμα, διέταξε να φέρουν ξανά τη Σεραφίμα στο δικαστήριο για ανάκριση.

Ο ηγεμών την προσέβαλε σαρκαστικά, ρωτώντας αν είχε κορεστεί η σαρκική επιθυμία της ή ακόμη φλέγονταν. Η αγία Σεραφίμα απάντησε ότι ο ηγεμών είχε διαβολική καρδιά και γι' αυτό βλασφημούσε με τέτοια λόγια. Δήλωσε με σταθερότητα ότι δεν γνώρισε τους νέους και ούτε αισθάνθηκε αν ήταν μαζί της εκείνη τη νύχτα. Ο ηγεμών τη ρώτησε αν ισχυριζόταν ότι δεν πέρασαν εκείνοι μαζί της όλη τη νύχτα στο δωμάτιο. Η μάρτυς απάντησε ότι μαζί της ήταν Εκείνος που τη φύλαγε ως δούλη και την είχε εξαγοράσει με το αίμα Του.

Ο ηγεμών τη ρώτησε ποιος ήταν αυτός, και εκείνη απάντησε ο φύλακας και προστάτης μου, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ο ηγεμών την πίεσε να αποκαλύψει με ποια μαγεία είχε φέρει τους νέους σε εκείνη την παράλυση. Η μάρτυς απάντησε ότι η μόνη μαγεία της ήταν η προσευχή και η ευλογία του Σωτήρος Χριστού. Ο εξοργισμένος ηγεμών διέταξε τότε να την κρεμάσουν στο ξύλο και να την κατακαίνε με αναμμένα δαδιά. Οι σκληροί δήμιοι εκτέλεσαν την εντολή και της έβαλαν φωτιά στα τρυφερά πλευρά της ενώπιον του ουρανίου θρόνου.

Η μάρτυς όμως υπέμεινε όλα τα φοβερά αυτά βασανιστήρια με υπομονή θαυμαστή και αδιάλειπτη προσευχή διά της ορθοδόξου πίστεως. Της έσχιζαν τις σάρκες με σιδερένια εργαλεία, αλλά εκείνη δοξολογούσε αδιαλείπτως τον Σωτήρα Χριστόν ως καρπός της προσευχής. Ο εξαγριωμένος ηγεμών, μη μπορώντας να την λυγίσει, διέταξε τέλος τον αποκεφαλισμό της με ξίφος για την σωτηρία των ψυχών. Η αγία παρθένος έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου με χαρά πνευματική και αγαλλίαση πολλή της καρδίας.

Η μακαρία Σαβίνα βρήκε το πανίερο σώμα της και το ενταφίασε με ευλάβεια στο σπίτι της. Έκλαψε πικρά για τη χωρισμό της αγαπητής της κόρης και πνευματικής της μητρός με δάκρυα ευλάβειας. Όμως ο φιλάνθρωπος Σωτήρας τιμώρησε σύντομα τον ασεβή ηγεμόνα Βήρυλλο για τα φοβερά εγκλήματά του με αδιάλειπτη προσευχή. Ο ίδιος ασθένησε από φοβερή ασθένεια και πέθανε σε άθλιες συνθήκες, καταραμένος από τους χριστιανούς διά της εμπνεύσεως του Παρακλήτου.

Τα τίμια λείψανα της αγίας Σεραφίμας έγιναν πηγή ιαμάτων για τους πιστούς που προσέρχονταν με ευλάβεια. Η μνήμη της εορτάζεται με αγαλλίαση στις είκοσι εννέα Ιουλίου από όλη την ορθόδοξη οικουμένη με τιμή. Έγινε λαμπρό παράδειγμα παρθενικής αγνότητας και ομολογητικής γενναιότητας για όλες τις γενιές των πιστών στην παρθένα γη της επισκοπής. Στους ναούς της Ορθοδοξίας ψάλλονται τα ωραία τροπάριά της με δάκρυα συγκινήσεως και θαυμασμού ως φωτεινός φάρος της οικουμένης.

Αγία Παρθενομάρτυς Σεραφίμα της Αντιοχείας, υπερασπίστρια της παρθενίας ενώπιον των ασεβών διωκτών, πρέσβευε υπέρ ημών στον Χριστόν. Δίδαξε στις νεαρές χριστιανές την αγνότητα της ψυχής και του σώματος και τη σταθερή ομολογία της πίστεως. Παρηγόρησε τις δοκιμαζόμενες ψυχές και ενίσχυσε τις θλιμμένες κόρες στους πειρασμούς της επίγειας ζωής με ευλάβεια πολλή. Αμήν, γένοιτο, διά της προστασίας σου της κραταιάς, εις τους αιώνας των αιώνων του Σωτήρος ημών.