Σε εκείνη την τραγική εποχή που η βυζαντινή στρατιά διαλυόταν στα Βαλκανικά υψώματα, ένας ολόκληρος όμιλος αιχμαλώτων στρατιωτών μετατράπηκε σε χορό μαρτύρων δια της σταθερής ομολογίας του Χριστού. Ο βασιλιάς του Βυζαντίου Νικηφόρος Πατρίκιος βγήκε από την Κωνσταντινούπολη με όλα τα στρατεύματά του το έτος οκτακόσια έντεκα. Είχε μαζί του τον γιο του Σταυράκιο και τον γαμπρό του Μιχαήλ, για να πολεμήσει τους εισβολείς Βουλγάρους. Η μάχη ήταν σκληρή και αιματηρή, και ο Νικηφόρος νίκησε αρχικά κατά κράτος τα βουλγαρικά στρατεύματα του Κρούμου.

Δυστυχώς όμως, αντί να μεριμνήσει για την τακτοποίηση των στρατευμάτων του μετά την νίκη, επιδόθηκε σε διασκεδάσεις. Οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες έπεσαν σε τσιμπούσια και οινοποσίες, χωρίς να φυλάγουν τις στρατιωτικές τους θέσεις. Οι Βούλγαροι ανασυντάχθηκαν γρήγορα και τη νύχτα έπεσαν αιφνιδιαστικά κατά των Βυζαντινών στρατευμάτων, και διέλυσαν τη βυζαντινή στρατιά, και ο ίδιος ο αυτοκράτωρ θανατώθηκε από τον αρχηγό Κρούμο. Όσοι στρατιώτες συνελήφθησαν αιχμάλωτοι από τους Βουλγάρους, εκβιάστηκαν να αρνηθούν τον Χριστό, και οι ομολογητές αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν, και οι ειδωλολάτρες θανάτωσαν άλλους με αποκεφαλισμό και άλλους με απαγχονισμό.

Άγιοι Μάρτυρες θανατωθέντες από τους Βουλγάρους, πρέσβευσατε υπέρ ημών στον Κύριο Ιησού Χριστό, ώστε να ομολογήσουμε με παρρησία την ορθόδοξη πίστη μας στις δοκιμασίες του βίου, αμήν.