Στις σκοτεινές αλέες της αρχαίας Ρώμης, εκεί όπου τα παγανιστικά είδωλα κρατούσαν με σιδερένιο χέρι την συνείδηση των ανθρώπων, ένας ταπεινός ιερομάρτυς άντεξε διπλό μαρτύριο για την ομολογία του Χριστού. Ο Άγιος Απολλώνιος μνημονεύεται από την Εκκλησία στις είκοσι τρεις Ιουλίου ως αθλητής της ορθόδοξης πίστεως. Το συναξάρι αναφέρει ότι το μαρτύριο του υπήρξε διπλόμοχθος πάλη, διπλής φύσεως δοκιμασία προς τη φωτιά και τα βέλη των τόξων. Πρώτα οι ειδωλολάτρες τον στόχευσαν με εκτοξευόμενα βέλη, τραυματίζοντάς τον σοβαρά, ώστε να εξασθενήσει η σωματική του αντοχή στο μαρτύριο.

Στη συνέχεια τον έριξαν στη φλεγομένη φωτιά για να ολοκληρώσουν την φοβερή τους εκδικητική προσπάθεια κατά της πίστεως. Έτσι ο τίμιος ιερομάρτυρας έλαβε διπλό μαρτυρικό στεφάνι από τον Νυμφίο Χριστό, παραδίδοντας ολόψυχα την ψυχή του στον ουρανό. Η εκκλησιαστική παράδοση τον αναφέρει ως επίσκοπο Ρώμης, αν και το όνομα δεν εντοπίζεται στους επίσημους καταλόγους των επισκόπων της παλαιάς Ρώμης. Ο Παρισινός Κώδικας διακόσια είκοσι τρία Coislin τον προσδιορίζει απλά ως ιερομάρτυρα, χωρίς να επιβεβαιώνει την επισκοπική του ιδιότητα.

Άγιε Απολλώνιε ιερομάρτυς και ομολογητά της παλαιάς Ρώμης, πρέσβευε υπέρ ημών στον Δεσπότη Χριστό, ώστε να ομολογήσουμε με παρρησία την ορθόδοξη πίστη μέσα στις δοκιμασίες της εποχής μας, αμήν.