Στους πετρώδεις πρόποδες της φοβερής Μελιτινής, εκεί όπου η σιωπή των βράχων μετατράπηκε σε φωνή ομολογίας, τρεις άγνωστοι στρατιώτες του Χριστού αντάλλαξαν τη γήινη ζωή με την αιώνια. Η ιερά πόλη Μελιτινή της Μικράς Ασίας υπήρξε φυτώριο μαρτύρων κατά τους χρόνους των ρωμαϊκών διωγμών, και πότισε με ορθόδοξο αίμα τα μνημεία της παλαιάς Καππαδοκίας και της Αρμενίας. Τα ονόματα των τριών αυτών αθλητών έχουν παραμείνει αφανή στους ανθρώπους, όμως καταγράφηκαν με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της ζωής. Ο τρόπος του μαρτυρίου τους υπήρξε εξαιρετικά φρικτός, διότι οι ειδωλολάτρες τους έσυραν με σχοινιά πάνω σε αιχμηρά λιθάρια έως ότου παρέδωσαν τις άγιες ψυχές τους.

Όπως η Γραφή προαναγγέλλει, οι λίθοι ξεκίνησαν να φωνάζουν, και τα τρία σώματα των ομολογητών έγιναν ζωντανή μαρτυρία της δυνάμεως του Σταυρού. Κατά την ώρα που οι πιο ισχυροί λυγίζουν, οι τρεις αυτοί ταπεινοί στρατιώτες του Κυρίου δεν αρνήθηκαν την πίστη τους ούτε ζήτησαν έλεος από τους τυράννους. Η Εκκλησία τους τιμά κάθε χρόνο στις είκοσι μία Ιουλίου, μνημονεύοντας μαζί τους και άλλους αγίους της ημέρας, και ψάλλει το ευλογημένο τους όνομα ως απαρχή των αφανών αθλητών. Άγιοι Τρεις Μάρτυρες της Μελιτινής, πρεσβεύσατε υπέρ ημών στον Νυμφίο Χριστό, ώστε και εμείς να ευαρεστήσουμε τον Θεόν με ταπεινή υπομονή στις δοκιμασίες της σύγχρονης ζωής μας, αμήν.