Στον μακρινό όγδοο και ένατο αιώνα μετά Χριστόν έζησε ο Όσιος Μιχαήλ, ένας από τους ταπεινούς αγωνιστές της παλαιάς μοναστικής Παραδόσεως της Παλαιστίνης. Η μνήμη του διασώζεται ως ευλογημένη ανάμνηση μέσα στους θησαυρούς της ιεροσολυμιτικής χειρόγραφης παράδοσης, αλλά οι πληροφορίες είναι λιγοστές. Συγκεκριμένα, η αρχαιότατη μνεία του Οσίου διασώζεται μέσα στον σπουδαίο Ιεροσολυμιτικό Κώδικα, ο οποίος αριθμείται με τους χιλίους ενενήντα έξι. Στον σεπτό αυτό κώδικα, στο φύλλο εκατόν δεκαπέντε, αναφέρεται με ευλάβεια ως «Όσιος Μιχαήλ» και τιμάται κατά τη δεκάτη ενάτη Ιουλίου.

Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν ανεψιός του ξακουστού Αγίου Θεοδώρου Επισκόπου Εδέσσης, ο οποίος υπήρξε φωστήρας της Εκκλησίας. Η ζωή και ο βίος του Αγίου Θεοδώρου Εδέσσης τιμάται μάλιστα μέσα στην ίδια λατρευτική ημέρα της δεκάτης ενάτης Ιουλίου. Ο Όσιος Μιχαήλ ασκήτευσε στη φημισμένη και αρχαία Λαύρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, στην έρημο της Ιουδαίας. Η Λαύρα αυτή υπήρξε από τους πιο σπουδαίους τόπους ησυχαστικής αναφοράς ολόκληρης της ορθόδοξης παράδοσης κατά τη βυζαντινή εποχή.

Εκεί διδάχθηκε τα γνήσια μαθήματα της προσευχής, της νηστείας και της εγκράτειας από τους ξακουστούς Πατέρες της παλαιστινιακής μοναστικής Παράδοσης. Ο Όσιος Μιχαήλ ακολούθησε σταθερά τη μοναχική πορεία μέσα στη σιωπή των κελλιών και στη μυστική κοινωνία με τον Χριστό. Σύμφωνα με την υπόλοιπη χειρόγραφη παράδοση, υπάρχουν αναφορές για το μαρτυρικό του τέλος υπό των Σαρακηνών της εποχής. Η ταπεινότητα και η αφάνεια του Οσίου ταιριάζει απόλυτα με την ησυχαστική παράδοση των Σαββαϊτών μοναχών της παλαιάς εκείνης εποχής.

Με τις πρεσβείες του Οσίου Μιχαήλ οι ορθόδοξοι πιστοί ζητούν τον φωτισμό για τη δική τους πορεία στη μυστική σιωπή της προσευχής.