Από βασιλικό γένος της μεσαιωνικής Σερβίας προήλθε η Αγία Μιλίτσα, η οποία στο άγιο Βάπτισμα έλαβε το όνομα Ευφροσύνη και κατάγεται από την περιφανή οικογένεια των Νεμάνιτς. Γεννήθηκε το χίλια τριακόσια τριάντα πέντε από τον Πρίγκιπα Βράτκο Νεμάνιτς, και ανατράφηκε από βρέφος μέσα στην ορθόδοξη ευσέβεια του παλαιού σερβικού γένους. Έλαβε ως σύζυγό της τον Άγιο Πρίγκιπα Λάζαρο, ο οποίος έπεσε ηρωικά στη μεγάλη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου, που έδωσαν οι Σέρβοι κατά των Οθωμανών το χίλια τριακόσια ογδόντα εννέα. Η σφαγή εκείνη υπήρξε πραγματική θυσία υπέρ της ορθόδοξης πίστεως και της ελευθερίας ολόκληρου του χριστιανικού λαού των Βαλκανίων.

Μετά τον μαρτυρικό θάνατο του ανδρός της, η ίδια ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Σερβίας έως ότου ενηλικιωθεί ο νεαρός υιός της Στέφανος ο Υψηλός. Η Αγία διοικούσε με σύνεση και με γενναία ευσέβεια προς την Εκκλησία, στηρίζοντας ολόκληρο τον δοκιμαζόμενο λαό μέσα στα σκληρά εκείνα ιστορικά χρόνια. Συγχρόνως καλλιέργησε τη χριστιανική γραμματεία, συνθέτοντας προσευχές και ποιήματα όπως τη συγκλονιστική «Προσευχή της Μητέρας» αλλά και την ελεγεία για τον σύζυγό της. Το έργο της αποτυπώνει τον βαθύ της σπαραγμό αλλά και την ανύστακτη ελπίδα της προς τον Νυμφίο Χριστό, μέσα στις θλίψεις της επίγειας πορείας.

Γύρω στο χίλια τριακόσια ενενήντα η Αγία Μιλίτσα ίδρυσε με δικά της έξοδα την περίφημη Μονή Λιουμπόστινια, στην καρδιά της δοκιμαζόμενης Σερβίας. Τρία χρόνια αργότερα, μέσα στους κόλπους αυτής της ίδιας Μονής, έλαβε το αγγελικό σχήμα του μοναχισμού με το νέο όνομα Ευγενία. Η μετάβαση από την κοσμική εξουσία στη μοναχική ταπείνωση δεν υπήρξε εύκολη, διότι ως χήρα φοβόταν αρχικά τη σύγκριση με τις άλλες μοναχές της Μονής. Πολλές από αυτές είχαν χάσει τους ίδιους τους συζύγους τους στην ίδια ολέθρια Μάχη του Κοσσυφοπεδίου εναντίον των Οθωμανών.

Αυτή η συντροφιά κοινής δοκιμασίας έδωσε στην ψυχή της φτερά πνευματικά και ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το έργο της προς τα Μοναστήρια. Στήριξε με γενναιοδωρία πολυάριθμα μοναστικά καθιδρύματα και Εκκλησίες, αναδεικνύοντας τους ιερούς αυτούς τόπους ως φάρους πίστεως μέσα στη βαλκανική σκοτεινιά. Στο τέλος της επίγειας ζωής της, η μάνα Ευγενία πήρε το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα και έλαβε ξανά το βαπτιστικό της όνομα Ευφροσύνη. Κοιμήθηκε εν Κυρίω την ενδεκάτη Νοεμβρίου του χίλια τετρακόσια πέντε, αφήνοντας πίσω της σπουδαία πνευματική κληρονομιά.

Πλήθος θαυμάτων και ιαμάτων ακολούθησαν την κοίμησή της, ενώ τα μυροβλύζοντα ιερά λείψανά της θεράπευσαν αναρίθμητους ασθενείς. Η Ρωσική Εκκλησία τιμά τη μνήμη της κατά τη δεκάτη ενάτη Ιουλίου, ενώ η Σερβική την τιμά την τριακοστή Αυγούστου. Με τις πρεσβείες της οι ορθόδοξοι πιστοί ζητούν θάρρος και υπομονή στις δοκιμασίες της δικής τους ζωής.