Έμπηξε στη γη ένα ξερό ραβδί ζητώντας σημείο από τον Θεό και αυτό έγινε τεράστιο δένδρο μέσα από το θαύμα. Ο όσιος Δίος είχε ως πατρίδα την μεγάλη Αντιόχεια της Συρίας, μία από τις παλαιότερες χριστιανικές πόλεις της ανατολής. Καταγόταν από ευσεβείς ορθοδόξους χριστιανούς γονείς και ανατράφηκε με μέγα ζήλο μέσα στη βαθιά ευσέβεια του χριστιανικού οίκου. Από τη νεαρή του ηλικία ξεκίνησε με αυτοθυσία τον σκληρό αγώνα της νηστείας και της προσευχής στην ορθόδοξη μοναχική πολιτεία.

Καθοδηγήθηκε από θεόπνευστους πνευματικούς πατέρες προς την οδό της ενάρετης μοναχικής ζωής και της ησυχαστικής θεωρίας. Πάλεψε σκληρά με τον αόρατο εχθρό διάβολο και με τον πιο κοντινό εχθρό, την δική του αμαρτωλή σαρκική επιθυμία. Νικούσε σταθερά τον σατανικό διάβολο με αδιάλειπτη προσευχή και χτυπούσε αδυσώπητα την ανυπάκουη σάρκα του με νηστεία και αγρυπνία. Έτρωγε ελάχιστα και όχι κάθε ημέρα, αλλά μόνο μετά από δύο τρεις ημέρες ή και ολόκληρες εβδομάδες χωρίς τροφή.

Με αυτή την αυστηρή εγκράτεια έφτασε σε υψηλό πνευματικό μέτρο απαθούς ζωής και έγινε καθαρό κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Η θεία χάρις σκήνωσε αληθινά μέσα του και έγινε άνθρωπος δυνατός τόσο στην πράξη όσο και στον φωτισμένο πνευματικό λόγο. Τελούσε αμέτρητα παράδοξα θαύματα και καθοδηγούσε αμέτρητους ορθοδόξους πιστούς προς την οδό της αιωνίου σωτηρίας με ευαγγελική σύνεση. Έζησε αρκετά χρόνια στην ευλογημένη του πατρίδα Αντιόχεια ασκώντας τα έργα της μοναχικής αρετής με ζήλο και πιστότητα.

Έπειτα ο Σωτήρ Κύριος τον διέταξε σε θεϊκό όραμα να μεταβεί στη βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη για το πνευματικό όφελος των εκεί. Στην αρχή ο όσιος δεν πίστεψε αμέσως στο όραμα και φοβήθηκε μήπως ήταν δολερό σχέδιο του πονηρού διαβόλου. Γνώριζε καλά ότι ακόμη και ο αρχέκακος διάβολος μπορεί να μεταμορφωθεί σε άγγελο φωτός για να εξαπατήσει τους πιστούς. Όμως όταν για δεύτερη φορά εμφανίστηκε σε αυτόν το ίδιο όραμα και εντολή του Σωτήρος Κυρίου, υπάκουσε.

Επιπλέον του παρουσιάστηκε σε όραμα όλη η μεγαλόπολις της Κωνσταντινουπόλεως, στην οποία ποτέ προηγουμένως δεν είχε επισκεφθεί. Πεισθείς πλέον για τη γνησιότητα του οράματος εγκατέλειψε με συγκίνηση την πατρίδα του Αντιόχεια και έφτασε στη βασιλεύουσα. Εισερχόμενος στην πόλη και βλέποντας τις λαμπρές εκκλησίες, τα ανάκτορα και τα ωραία οικοδομήματα, αναγνώρισε εκπληκτος όλα τα είχε δει σε όραμα. Αναζητώντας κατάλληλο τόπο για ησυχία βρήκε ένα ερημικό μέρος έξω από την πόλη με αρχαίους ειδωλολατρικούς τάφους.

Στον τόπο αυτόν κατοικούσαν δαίμονες και οι περαστικοί φοβόνταν τα φαντάσματα και τους τρόμους που εμφανίζονταν εκεί. Στον όσιο όμως άρεσε ο τόπος και οπλισμένος με τη δύναμη του τιμίου σταυρού και την προσευχή κατασκεύασε εκεί ταπεινή καλύβα. Είναι αδύνατο να περιγραφούν με λόγια όλες οι ενοχλήσεις που του προκάλεσαν οι δαίμονες ημέρα και νύκτα στον νέο του αυτόν τόπο. Τον επιτίθονταν συνεχώς με διάφορα παράδοξα τρομακτικά φαντάσματα προσπαθώντας να τον τρομοκρατήσουν και να τον εκδιώξουν από εκεί.

Όμως ως γενναίος στρατιώτης του Σωτήρος Κυρίου επικαλούσε το φοβερό για τους δαίμονες όνομα του Σωτήρος Χριστού. Αντιστεκόταν με γενναιότητα ψυχής χωρίς να αισθάνεται κανέναν φόβο και κατατροπώνε με δύναμη τους δαιμονικούς εχθρούς της σωτηρίας. Θέλοντας να γνωρίσει αν ο Σωτήρ Θεός ευλογούσε την παραμονή του εκεί, προσευχήθηκε τρεις φορές στον Τριαδικό Θεό. Έπειτα πήρε το ξερό ραβδί του και το έμπηξε στη γη λέγοντας με πίστη το πανάγιο όνομα της Αγίας Τριάδος.

Διακήρυξε ότι αν αυτό το ραβδί φύτρωνε εκεί και έβγαζε ρίζες, τότε θα παρέμενε στον τόπο αυτόν. Ο φιλάνθρωπος Θεός που εκπληρώνει την επιθυμία αυτών που τον φοβούνται, εισάκουσε με ευμένεια την πιστή προσευχή του υπηρέτη του. Ζωοποίησε με την υγρασία της θεϊκής χάριτος το ξερό ραβδί και έβγαλε ρίζες στη γη και κλαδιά αμέσως. Σταδιακά μέσα από τη θεϊκή ευλογία ενός θαύματος μεγάλωσε σε μεγάλη βελανιδιά μέσα σε λίγα χρόνια.

Το θαυμαστό αυτό δένδρο παρέμεινε στον τόπο όρθιο και μετά τον θάνατο του οσίου επί πολλούς αιώνες ολόκληρους. Βλέποντας ο γέρων ότι το ξερό ραβδί φύτρωσε κατάλαβε ότι ήταν θέλημα του Σωτήρος Κυρίου να μένει εκεί. Οπλίστηκε ακόμη σθεναρότερα κατά των φοβερών δαιμόνων, καθαρίζοντας τον τόπο από τα μιαρά φαντάσματα και τους τρόμους τους. Επί πολλή ώρα πάλεψαν μαζί του οι δαίμονες, αλλά δεν κατάφεραν να τον εκδιώξουν, νικημένοι έφυγαν τρέχοντας ντροπιασμένοι.

Καθάρισε έτσι με τις ένθερμες προσευχές του ολόκληρο τον τόπο από τους δαίμονες και έζησε εκεί ως αληθινός άγγελος του Σωτήρος. Δοξολογούσε τον Σωτήρα Θεό ημέρα και νύκτα και ελάμβανε την τροφή του από την ίδια τη θεία πρόνοια. Σταδιακά οι κάτοικοι των γύρω περιοχών άρχισαν να μαθαίνουν για την ύπαρξη του οσίου γέροντα στον φοβερό αυτό απομονωμένο τόπο. Έκπληκτοι για την εγκατάστασή του σε τέτοιο επικίνδυνο σημείο, άρχισαν να τον επισκέπτονται με σεβασμό και ευλαβική προσοχή.

Βλέποντας ότι δεν είχε τίποτε στο κελί του άρχισαν να του φέρνουν τα απαραίτητα για τη βασική επιβίωσή του. Ο γέρων δίδασκε τους ευλαβείς επισκέπτες του στην οδό της σωτηρίας με θεόπνευστα λόγια ψυχοσωτηρίου ορθοδόξου ωφελείας. Όσα του πρόσφεραν τα έδινε με γενναιοδωρία στους πτωχούς και στους άστεγους περαστικούς ευλαβείς προσκυνητές του τόπου. Με τη χάρη του Σωτήρος Θεού άρχισε να θεραπεύει διάφορες σωματικές ασθένειες των ανθρώπων, οι οποίοι κατέφευγαν σε αυτόν.

Πλήθη ασθενών συνέρρεαν προς τον γέροντα και ελάμβαναν με προσευχή τόσο σωματική όσο και βαθύτερη ψυχική θεραπεία. Στις ημέρες εκείνες βασίλευε ο ευσεβής και χριστιανικότατος Θεοδόσιος ο Νεώτερος, εγγονός του μεγάλου Θεοδοσίου του πρώτου της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ακούγοντας ο εξαιρετικός βασιλεύς για τον όσιο Δίο, ήλθε ο ίδιος επιτόπου να τον επισκεφθεί προσωπικώς. Θαύμασε με κατάνυξη τον τρόπο της ασκητικής του ζωής και την ακτημοσύνη του και συγκινήθηκε από τα ψυχωφελή του λόγια.

Εξεπλάγη με το θαυμαστό σημάδι του ξερού ραβδίου που φύτρωσε και αναπτύχθηκε σε ένα τεράστιο μεγαλοπρεπές δένδρο. Διέταξε με βασιλικά έξοδα να ανεγερθεί εκεί ένας ναός και να ιδρυθεί ολόκληρο μοναστήρι για την πνευματική ωφέλεια. Ο πατριάρχης Αττικός με μεγάλη επιμονή τον έπεισε να δεχθεί την ιερωσύνη και έγινε ηγούμενος της νέας μοναστικής αδελφότητος. Έτσι λοιπόν ο όσιος Δίος έγινε ηγούμενος της συγκεντρωμένης σε αυτόν ορθοδόξου πιστής αδελφότητος της παλαιάς Κωνσταντινουπόλεως.

Στάθηκε ξακουστός διδάσκαλος όλων όσων προσέρχονταν σε αυτόν και θαυμαστός γιατρός των ψυχών και των σωμάτων μαζί. Κάποτε στη μονή έλειπε νερό, διότι ο τόπος ήταν άνυδρος και έπρεπε να μεταφέρουν νερό από μακριά. Οι αδελφοί του ζήτησαν να τους επιτρέψει να σκάψουν πηγάδι στο μοναστήρι για τις ανάγκες των επισκεπτών. Έσκαψαν για πολύ καιρό βαθιά, αλλά δεν έβρισκαν νερό, διότι το μέρος ήταν λοφώδες και πετρώδες. Τότε ο όσιος κατέβηκε στο πηγάδι, χτύπησε τρεις φορές το χώμα στο όνομα της Αγίας Τριάδος και ξεπήδησε άφθονο νερό.

Ο φιλάνθρωπος Σωτήρ Θεός ενήργησε επιπλέον πολλά άλλα παράδοξα θαυμάσια διά μέσου του οσίου Δίου της παλαιάς αυτής εποχής. Σε βαθιά γεροντική ηλικία αρρώστησε σοβαρά και βρισκόταν κοντά στον θάνατο, καλώντας την αδελφότητα να την συμβουλεύσει. Έλαβε με κατάνυξη τα Άχραντα Θεία Μυστήρια και έπεσε σαν νεκρός χωρίς κίνηση και χωρίς αναπνοή ζωής. Όλοι θεωρώντας τον αναπαυμένο εν Κυρίω τον έκλαιγαν και προετοιμάζονταν για την επίσημη κηδεία του ευλογημένου γέροντα της μονής.

Έφτασε ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Αττικός και ο τυχαία ευρισκόμενος εκεί πατριάρχης Αλεξανδρείας Αλέξανδρος για τη νεκρώσιμη ακολουθία. Συγκεντρώθηκαν επίσης πολλά άλλα επίσημα πρόσωπα τόσο εκκλησιαστικά όσο και πολιτικά για τη επίσημη ευσχήμων ταφή του οσίου. Όμως ο γέρων ξύπνησε ξαφνικά σαν να σηκωνόταν από ύπνο και είπε ότι ο Σωτήρ Κύριος του χάρισε ακόμη δεκαπέντε χρόνια. Σηκώθηκε υγιής και όλοι χάρηκαν για την επιστροφή του από τις πύλες του θανάτου, διότι ήταν ωφέλιμος.

Έζησε τα δοθέντα δεκαπέντε χρόνια στους συνηθισμένους ασκητικούς κόπους ωφελώντας πολλές ψυχές πιστών και αναδεικνύοντας λαμπρό χριστιανικό φως. Πριν από τη μακαρία τελείωσή του εμφανίστηκε στο άγιο βήμα ένας λαμπρός άνδρας με ιερατικά άμφια και του ανήγγειλε τον χρόνο. Διά πρεσβειών του οσίου Δίου του θαυματουργού, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους Σου.