Στα παγωμένα νησιά της βόρειας Ρωσίας ένας ταπεινός μοναχός ανέλαβε ηγουμενία σε φοβερές ώρες πολέμου και πολιορκίας. Ο όσιος Ειρήναρχος του Σολόβκι έλαβε στο μοναστήρι την μοναχική του κουρά με μεγάλη ταπείνωση και βαθιά συντριβή. Στη μοναχική του πολιτεία μιμήθηκε με ζήλο τους ομώνυμους κτίτορες οσίους Ζωσιμά και Σαββάτιο της ίδιας περίφημης μονής. Έγινε διάδοχος του ηγουμένου Αντωνίου, ο οποίος είχε ολοκληρώσει την επίγεια διακονία του και είχε αναπαυθεί ειρηνικά στον Κύριο.

Εκείνη την περίοδο η μονή του Σολόβκι κατείχε τεράστια σημασία για την στρατιωτική άμυνα ολόκληρης της βόρειας Ρωσίας. Προστάτευε δραστικά τη ρωσική γη από επιδρομές των Σουηδών και των Δανών, οι οποίοι λυμαίνονταν τις ακτές της. Ο νέος ηγούμενος εργάστηκε με όλες τις δυνάμεις του προκειμένου να ενισχύσει τις οχυρώσεις και τα τείχη της μονής. Επί των ημερών του οσίου Ειρηνάρχου ανοικοδομήθηκε ένα στιβαρό λίθινο τείχος με ψηλούς αμυντικούς πύργους και επάλξεις.

Σκάφθηκαν επιπλέον βαθιές προστατευτικές τάφροι ολόγυρα από την περίφημη μονή και διαστρώθηκαν παντού γερά λίθινα θεμέλια ως ασπίδα. Ολόκληρο το μοναστικό συγκρότημα μετατράπηκε σε ακλόνητο φρούριο της ορθοδόξου Εκκλησίας στην απομακρυσμένη βόρεια άκρη της ρωσικής επικράτειας. Όλα αυτά τα έργα έγιναν για την προστασία του ιερού τόπου και των κειμηλίων από τους εχθρούς της πίστεως. Οι μοναχοί συνεργάστηκαν με χαρά στην οχύρωση, αναγνωρίζοντας στον ηγούμενο τους πατέρα φωτισμένο από τη χάρη του Θεού.

Ενώ φρόντιζε επιμελώς τους εξωτερικούς κινδύνους, ο μακάριος όσιος αφιέρωνε εξίσου τεράστια προσοχή στην εσωτερική πνευματική οχύρωση της αδελφότητος. Υπήρξε άγιος βαθύτατα ταπεινός και πάντοτε πράος, αδιαλείπτως βυθισμένος σε ησυχαστικές σκέψεις περί του Θεού και της σωτηρίας. Ζηλευτής φύλακας του γνησίου μοναχικού πνεύματος, καθοδηγούσε τους αδελφούς της μονής στην οδό της αληθινής χριστιανικής τελειότητος. Υπό την πνευματική του καθοδήγηση ωρίμασαν στο Σολόβκι πολλοί άξιοι ασκητές και θεοφόροι μοναχοί της ορθοδόξου Εκκλησίας.

Με την ευλογία του ηγουμένου και υπό την εποπτεία του βοηθού του οσίου Ελεαζάρου ιδρύθηκε νέα μοναστική σκήτη. Η σκήτη αυτή ανεγέρθηκε στο γειτονικό νησί Άντζερσκ και εξελίχθηκε σύντομα σε φημισμένο κέντρο πνευματικού αγώνα και ασκήσεως. Σε αυτοκρατορικό έγγραφο προς τη μονή ορίστηκε ότι οι μοναχοί έπρεπε να ζουν κατά τους ιερούς πατερικούς κανόνες. Έπρεπε να βρίσκονται σε πλήρη υπακοή στον ηγούμενό τους Ειρήναρχο και στους πνευματικά διακρινόμενους γέροντες της μονής.

Τα τελευταία δύο χρόνια της επίγειας ζωής του ο όσιος τα πέρασε αφοσιωμένος μόνο σε σιωπηλή προσευχή. Έτσι αναπαύθηκε εν Κυρίω και η μνήμη του τιμάται στις δεκαεπτά Ιουλίου εκάστου ορθοδόξου εκκλησιαστικού έτους. Διά πρεσβειών του οσίου Ειρηνάρχου του Σολόβκι, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους Σου.