Ποιος αναγνώστης δεν συγκινήθηκε όταν άκουσε για την παρθένο Ιουλία που σταυρώθηκε στο νησί της Κορσικής για το όνομα του Δεσπότου Χριστού; Όταν οι Πέρσες κατέλαβαν τη φημισμένη πόλη της Καρθαγένης στην Αφρική, αιχμαλώτισαν πλήθος κατοίκων της και τους απήγαγαν στην Ανατολή. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν και η μικρή ευλογημένη Ιουλία, κόρη ενός γνωστού χριστιανού άρχοντα ονόματι Αναλάσωνα. Μεταφέρθηκε με τους συγγενείς της στην παλαιστινιακή Συρία, όπου την πούλησαν δούλη σε έναν ειδωλολάτρη έμπορο της περιοχής.

Παρόλο που βρισκόταν σε άπιστο αφέντη, η μικρή Ιουλία κρατούσε με σταθερότητα την αγία πίστη στον Δεσπότη Χριστό. Είχε γεννηθεί χριστιανή και είχε ανατραφεί από τη βρεφική της ηλικία με τα έθιμα της ορθοδόξου Εκκλησίας. Προσευχόταν συχνά στον Δεσπότη Ιησού Χριστό, νήστευε αυστηρά και διατηρούσε με προσοχή την παιδική της παρθενική αγνότητα. Όταν έγινε νεαρή κοπέλα, διατήρησε με προσοχή την παρθενική της καθαρότητα και ζούσε σωφρόνως μέσα στο σπίτι του ξένου αφέντη της.

Υπηρετούσε με πίστη και προθυμία τον αφέντη της, σύμφωνα με τη συμβουλή του αποστόλου Παύλου προς τους χριστιανούς δούλους. Εξαντλούσε όλη την προσοχή της στις εργασίες που της ανέθετε, σαν να εργαζόταν ενώπιον του ίδιου του Δεσπότου Θεού. Μόνο ό,τι ήταν αντίθετο στον Δεσπότη και την παρθενική της ζωή αρνιόταν, και κανείς δεν μπορούσε να την αναγκάσει. Ο αφέντης της προσπαθούσε με κάθε τρόπο να την αναγκάσει να αρνηθεί τον Δεσπότη Χριστό και να ζήσει ειδωλολατρικά.

Η Ιουλία όμως ήταν έτοιμη να πεθάνει παρά να αρνηθεί τον Κύριό της ή να χάσει την παρθενική αγνότητά της. Ο αφέντης σκέφτηκε αρχικά να τη σκοτώσει, αλλά βλέποντας την πιστή υπηρεσία της και τον αγαθό χαρακτήρα της, την γλίτωσε από τον θάνατο. Θαύμαζε για τη φρόνιμη ζωή της, την ταπείνωσή της, την υπακοή της και τις αυστηρές νηστείες της. Παρατηρούσε ότι νήστευε καθημερινά, εκτός από το Σάββατο και την Κυριακή, σύμφωνα με τις εκκλησιαστικές παραδόσεις.

Όλο τον ελεύθερο χρόνο της δεν τον περνούσε σε αργία ή ανάπαυση, αλλά σε θερμές προσευχές και στην ανάγνωση των ιερών βιβλίων. Σπάνια ξάπλωνε στο κρεβάτι της για να κοιμηθεί τη νύχτα, διότι αγαπούσε την ολονύκτια στάση της προσευχής. Η όψη της ήταν πάντα ωχρή, ξηρή και εξασθενισμένη από τους πολλούς κόπους και την αυστηρή της εγκράτεια. Σιγά σιγά ο σκληρός αφέντης άρχισε να τη συμπαθεί, να την αγαπά και να τη σέβεται για την αρετή της.

Ο ίδιος ο Δεσπότης Θεός μάλαζε την καρδιά του απίστου ανθρώπου με την προσευχή της δούλης του και την προστασία της αγίας. Έτσι η Ιουλία διέτρεξε όλη την παιδική και εφηβική της πορεία στο σπίτι του ξένου της κυρίου με ασφάλεια. Όταν η Ιουλία είχε ξεπεράσει τα είκοσι χρόνια της, ο αφέντης της σκέφτηκε να ταξιδέψει με τα εμπορεύματά του στη μακρινή Γαλλία. Πήρε μαζί του και την πιστή του δούλη Ιουλία, διότι έβλεπε ότι η περιουσία του πληθαινόταν με τη δική της φροντίδα.

Ο Δεσπότης Θεός ευλογούσε την οικία του εμπόρου χάριν της δικαίας Ιουλίας, όπως κάποτε ευλόγησε στην Αίγυπτο τον οίκο του Πεντεφρή χάριν του Ιωσήφ. Στη διάρκεια του ταξιδιού το πλοίο τους σταμάτησε σε ένα λιμάνι του νησιού της Κορσικής για ανεφοδιασμό. Στο νησί της Κορσικής υπήρχαν χριστιανικές πόλεις, αλλά και πολλοί ειδωλολάτρες κάτοικοι, ιδιαίτερα στις απομακρυσμένες παράκτιες περιοχές. Όταν ο έμπορος αποβιβάστηκε, είδε κοντά στο λιμάνι μία συνάθροιση ειδωλολατρών που τελούσαν εορτή με θυσίες σε δαίμονες.

Βγήκε με όλους τους δούλους του και αγόρασε ένα παχύ βόδι και πρόσφερε μαζί με τους ειδωλολάτρες ασεβή θυσία. Άρχισαν όλοι μαζί με τους ειδωλολάτρες να τρώνε, να πίνουν και να γλεντούν στις παγανιστικές αυτές γιορτές της εποχής. Η αγία Ιουλία όμως έμεινε μόνη στο πλοίο και έκλαιγε με αναστεναγμούς στο βάθος της αγνής καρδιάς της. Θρηνούσε για την πλάνη και την απώλεια εκείνων των άπιστων ανθρώπων, που δεν γνώριζαν την αλήθεια του Δεσπότου Χριστού.

Ένας από τους ειδωλολάτρες ανέβηκε στο πλοίο και την είδε να κλαίει και να αναστενάζει για την ειδωλολατρία τους. Έμαθε ότι ήταν χριστιανή και έσπευσε κρυφά να ενημερώσει τον τοπικό άρχοντα των θυσιών για την παρουσία της. Ο άρχοντας ρώτησε τον έμπορο γιατί δεν ήρθαν όλοι οι άνθρωποί του στη γιορτή και τη θυσία τους. Ο έμπορος απάντησε ότι ήρθαν όλοι, αλλά ο άρχοντας του είπε ότι έμαθε για μία κοπέλα στο πλοίο που υβρίζει τους θεούς.

Ο έμπορος εξήγησε ότι επρόκειτο για τη χριστιανή δούλη του, την οποία ποτέ δεν είχε καταφέρει να μεταστρέψει. Είπε ότι αν δεν ήταν τόσο πιστή και εργατική στις δουλειές, θα την είχε ήδη βασανίσει μέχρι θανάτου. Ο άρχοντας πρότεινε να τον αποζημιώσει με τέσσερις δικές του δούλες ή με τα χρήματά της για να την αγοράσει. Ο έμπορος αρνήθηκε λέγοντας ότι ολόκληρη η περιουσία του δεν ισοδυναμεί με τις πιστές της υπηρεσίες. Τότε ο άρχοντας έστησε μεγάλη συνεστίαση για χάρη των ξένων εμπόρων και πότισε με κρασί τον αφέντη της Ιουλίας.

Όταν εκείνος μέθυσε και αποκοιμήθηκε βαθιά, μαζί με τους συντρόφους του, οι ειδωλολάτρες έσπευσαν στο πλοίο. Πήραν την αγία Ιουλία και την οδήγησαν στον σκληρό άρχοντα της εορτής για να της επιβάλουν την ειδωλολατρία. Εκείνη ακολούθησε με ηρεμία και πραότητα, υμνώντας μέσα της τον Δεσπότη Χριστό που την οδηγούσε προς το μαρτύριο. Ο άρχοντας της είπε να θυσιάσει στους θεούς και να της δώσει την ελευθερία της με αντάλλαγμα στον αφέντη της.

Η αγία Ιουλία απάντησε γενναία ότι η αληθινή ελευθερία της είναι η υπηρεσία στον Δεσπότη Χριστό, στον οποίο δουλεύει με καθαρή συνείδηση. Δήλωσε ότι αηδιάζει την πλάνη της ειδωλολατρίας και αρνήθηκε κατηγορηματικά να προσκυνήσει τα μάταια και άψυχα ξόανα. Ο εξαγριωμένος άρχοντας διέταξε αμέσως να την κτυπήσουν στα μάγουλα με δυνατά ραπίσματα από τους δήμιους. Η μάρτυς απάντησε ότι αν ο Κύριός της Ιησούς Χριστός υπέμεινε τέτοιο ράπισμα και πτύσιμο για χάρη της, τότε και αυτή θα το υπομείνει για χάρη του.

Ο τύραννος διέταξε να την σύρουν από τα μαλλιά, να την γυμνώσουν και να την δείρουν σκληρά σε όλο το σώμα της. Η μάρτυς, ενώ τη χτυπούσαν χωρίς οίκτο, ομολογούσε δυνατά ότι ομολογεί εκείνον που χτυπήθηκε για χάρη της σωτηρίας της. Είπε ότι ο Δεσπότης της υπέμεινε ακάνθινο στεφάνι και σταύρωση και ζήτησε να γίνει συμμέτοχη και μιμητής των παθών του. Στη συνέχεια ο τύραννος διέταξε να της κόψουν τα παρθενικά στήθη ως κορύφωση των φοβερών αυτών βασανιστηρίων.

Η μάρτυς υπέμεινε με ανδρεία όλα αυτά τα φοβερά μαρτύρια χάριν της αγάπης της προς τον Δεσπότη Χριστό. Ο τύραννος, βιαζόμενος να την τελειώσει πριν ξυπνήσει ο αφέντης της, διέταξε να φτιάξουν γρήγορα έναν σταυρό. Σταύρωσαν την αγία πάνω σε αυτόν, όπως κάποτε οι Ιουδαίοι σταύρωσαν τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Όταν κρεμόταν η αγία στον σταυρό και πλησίαζε στον θάνατο, ξύπνησε ο αφέντης της από τη μέθη του. Η καρδιά του γέμισε ανείπωτη θλίψη όταν είδε την πιστή του δούλη σταυρωμένη μπροστά στα έκπληκτα μάτια του.

Δεν υπήρχε όμως πια τρόπος να τη βοηθήσει, διότι η νύφη του Χριστού είχε ήδη φτάσει στις τελευταίες της αναπνοές. Όταν η αγία ψυχή της απελευθερώθηκε από τα δεσμά του σώματος, όλοι οι παρόντες είδαν ένα θαυμαστό σημείο του Θεού. Από το στόμα της βγήκε ένα κατάλευκο περιστέρι, λευκότερο από το χιόνι, και ανέβηκε προς τους ουρανούς. Οι δήμιοι που τη βασάνιζαν είδαν επίσης αγγέλους γύρω από τον σταυρό και κατελήφθησαν από φοβερό τρόμο.

Έφυγαν όλοι έντρομοι από τον τόπο εκείνο και άφησαν το άψυχο σώμα της κρεμασμένο στον σταυρό του μαρτυρίου. Ο Δεσπότης Χριστός όμως δεν την εγκατέλειψε και πρόσταξε στους αγγέλους του να φυλάγουν το τίμιο σώμα της. Σε ένα κοντινό μικρό νησάκι ονόματι Μαργαρίτα, που σήμερα ονομάζεται Γοργόνη, υπήρχε ένα ησυχαστικό ανδρικό μοναστήρι. Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στους μοναχούς και τους πληροφόρησε για τα πάντα όσα συνέβησαν με την αγία μάρτυρα.

Πήγαν με πλοίο, κατέβασαν με ευλάβεια το τίμιο σώμα της από τον σταυρό και το μετέφεραν στο μοναστήρι τους. Στον τόπο όπου σταυρώθηκε ανέβλυσε αργότερα ιαματική πηγή νερού από τη γη και έκτοτε γίνονταν αμέτρητα θαύματα ιάσεων. Διά πρεσβειών της αγίας μάρτυρος Ιουλίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον τον λαόν σου τον περιούσιον.