Στο παλαιό Κάστρο της Σκιάθου σώζεται η μνήμη ενός μικρού ναού της Παναγίας, που τιμάται με την προσωνυμία της Μεγαλομάτας. Το κτίσμα ανεγέρθηκε ανάμεσα στον δέκατο έκτο και τον δέκατο έβδομο αιώνα και διέσωσε την παλαιά εφέστιο εικόνα της Παναγίας. Την ευλογημένη αυτή εικόνα περιγράφει με συγκίνηση ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημά του «Τα Κρούσματα» ως αιώνιο σύμβολο της Σκιάθου. Παλαιότερα η Μεγαλομάτα εόρταζε το Σάββατο του Ακαθίστου, μαζί με σαράντα παρεκκλήσια του φρουρίου που στόλιζαν τη ζωή της παλιάς πολίχνης.

Όταν οι Σκιαθίτες εγκατέλειψαν το Κάστρο και επέστρεψαν στον αρχαίο τόπο της βυζαντινής πολίχνης, ο μικρός ναός ερειπώθηκε και έπεσε σε εγκατάλειψη μαζί με τους άλλους. Μόλις τον χειμώνα του δύο χιλιάδες δέκα μετά Χριστόν, μετά από προσωρινή ησυχία πολλών δεκαετιών, καθαρίστηκε ο ναός από τις προσχώσεις του χρόνου. Κατά τις εργασίες ανέκυψε το αρχαίο δάπεδο, η είσοδος, η διαγράμμιση του αγίου βήματος, καθώς και ίχνη ευλαβικής τοιχογραφίας και κονιάματος της παλαιάς εποχής. Στην είσοδο εντοπίστηκε ορθογώνιο δώμα που λειτουργούσε προφανώς ως πρόναος και γειτνίαζε με τα παλαιά λουτρά της οχυρωμένης πολίχνης.

Μετά την αποκάλυψη των ερειπίων του ναού, πλήθος Σκιαθιτών επισκέφθηκε το Κάστρο και η κοινή γνώμη συμφώνησε να τελείται εκεί υπαίθρια αγρυπνία τους θερινούς μήνες. Η Σύναξη καθιερώθηκε να γίνεται την τελευταία Κυριακή του Ιουνίου, ώστε ο πιστός λαός να αναβαίνει προς το Κάστρο και να συναντά την παλαιά ενορία του τόπου του. Η αγρυπνία αρχίζει με την Ακολουθία του Όρθρου του Ακαθίστου, που τελείται κατ’ εξαίρεση εκείνη την ημέρα προς τιμή της Μεγαλομάτας. Το έθος αυτό κρατά την παλαιά μνήμη της εορτής του ναού, ο οποίος ανέκαθεν εορταζόταν με μεγαλοπρέπεια το Σάββατο του Ακαθίστου των μεγάλων Νηστειών.

Στη συνέχεια λαμβάνει χώρα η Θεία Λειτουργία, που τελείται μέσα στην ησυχία του ερειπωμένου χώρου και της παλαιάς αύρας του φρουρίου. Η πρώτη αγρυπνία τελέστηκε το δύο χιλιάδες έντεκα μετά Χριστόν, και έκτοτε αποτέλεσε σταθμό στη λειτουργική και πνευματική ζωή του νησιού. Η μνήμη της Παναγίας της Μεγαλομάτας ενώνει σήμερα τους Σκιαθίτες με τη μακραίωνη παράδοση της παλαιάς πολίχνης και της χριστιανικής τους κληρονομιάς. Συνδέει επίσης με ζωντανό τρόπο το παρελθόν με το παρόν, μέσα σε μια συγκινητική εμπειρία προσευχής και φιλοθεΐας.

Έτσι το παλαιό Κάστρο γίνεται και πάλι τόπος συναντήσεως μεταξύ των πιστών και της Θεομήτορος, η οποία κρατά τη μεγαλωσύνη της αληθινής της φιλοστοργίας. Οι κάτοικοι αναγνωρίζουν στη Μεγαλομάτα την προστάτιδα της κληρονομιάς τους, η οποία εξακολουθεί να φωτίζει το νησί.