Οι Άγιοι Μάρτυρες Ίννας, Πίννας και Ρίμμας έζησαν στις βόρειες περιοχές της Σκυθίας και κατάγονταν από βαρβαρικό λαό της εποχής. Παρά την ειδωλολατρική καταγωγή τους, στράφηκαν με χαρά προς τη χριστιανική πίστη μέσα από το αποστολικό κήρυγμα του Ευαγγελίου. Έγιναν μαθητές του πρωτοκλήτου Αποστόλου Ανδρέου και αναδείχθηκαν σε γνήσιους κήρυκες της σωτηρίας μέσα στους ομοεθνείς τους. Με την τόλμη και τη φλογερή πίστη τους κατάφεραν να επιστρέψουν πολλούς συμπατριώτες τους από τη λατρεία των ψεύτικων ειδώλων.

Δίδαξαν με υπομονή τη σωτηριώδη πίστη στον αληθινό Θεό και τους οδήγησαν στην κολυμβήθρα του ιερού βαπτίσματος. Όταν όμως το κήρυγμά τους έφθασε στα αυτιά του τοπικού άρχοντα των βαρβάρων, εκείνος έδωσε εντολή να συλληφθούν αμέσως. Τους έφεραν δεμένους ενώπιον του και προσπάθησε να τους δελεάσει με υποσχέσεις τιμών και πλούτη της εποχής εκείνης. Οι τρεις μάρτυρες όμως αρνήθηκαν τις προσφερόμενες δωροδοκίες και έμειναν ασάλευτοι στην πίστη τους στον Σωτήρα Χριστό.

Δεν λύγισαν ούτε από τα κολακευτικά λόγια ούτε από τις απειλές και τους εκβιασμούς που ακολούθησαν στη συνέχεια. Οι τρεις τους ήταν ενωμένοι με τα δεσμά της πίστεως και αναγνώριζαν τον Χριστό ως μόνο Δεσπότη και ουράνιο Βασιλιά τους. Η ομολογία τους έγινε εφαλτήριο πνευματικής αντιστάσεως μέσα στις ψυχρές και σκληρές βόρειες αυτές στέπες της Σκυθίας. Έπειτα ο άρχοντας διέταξε να τους δείρουν χωρίς έλεος, ώστε να τους κάμψει μέσα από την επιβολή του φοβερού πόνου.

Παρά τις πληγές που δέχθηκαν, οι μάρτυρες παρέμειναν σταθεροί στην ομολογία και υμνούσαν τον Δεσπότη Χριστό μέσα στους αλγόνους. Επειδή στην εποχή εκείνη επικρατούσε σκληρός χειμώνας, τα ποτάμια είχαν παγώσει τόσο ώστε να μπορεί να περπατήσει κανείς πάνω στον πάγο. Στο μέσο ενός παγωμένου ποταμού οι δήμιοι έστησαν όρθια χοντρά ξύλα στον πάγο και έδεσαν σε αυτά τους μάρτυρες. Καθώς το βάρος των ξύλων έκανε τον πάγο να βυθίζεται σιγά σιγά, το νερό άρχισε να ανεβαίνει μέχρι το λαιμό τους.

Σε αυτή τη φοβερή θέση, ψύχοντες και βασανιζόμενοι, οι τρεις μάρτυρες παρέδωσαν τις άγιες ψυχές τους στον Κύριο. Κάποιοι ευλαβείς χριστιανοί μάζεψαν τα τίμια λείψανά τους και τα ενταφίασαν με προσοχή σε ασφαλή τόπο. Αργότερα ο επίσκοπος της περιοχής τα βρήκε, τα σήκωσε στους ώμους του και τα μετέφερε στον ναό του. Επτά χρόνια μετά την κοίμησή τους, οι ίδιοι οι μάρτυρες εμφανίστηκαν στον επίσκοπο σε όραμα ολοκάθαρο της νύχτας.

Του ζήτησαν με ευλάβεια να μετακομίσει τα τίμια λείψανά τους στον τόπο που λεγόταν Άλιξ, σε ξηρό και ασφαλές καταφύγιο. Έτσι έγινε η μετακομιδή των ιερών λειψάνων κατά τους πρώτους και δεύτερους χριστιανικούς αιώνες της εκκλησιαστικής μας ιστορίας. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους επίσης στις είκοσι Ιανουαρίου, ώστε ο πιστός λαός να ευλογείται διπλά. Ταις αυτών πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον το ποίμνιο και σώσον τις ψυχές των δούλων Σου.