Ο όσιος Πέτρος εγεννήθη το χιλιοστόν διακοσιοστόν ενδέκατον σωτήριον έτος εις το χωρίον Ουντζίμιρ της σερβικής γης. Το γενέθλιον τούτο χωρίον ευρίσκεται μεταξύ της φημισμένης πόλεως του Πετς και του ιστορικού πεδίου του Κοσσυφοπεδίου της σερβικής επικρατείας. Από αυτής της παιδικής του ηλικίας ήτο πραότατος, ταπεινόφρων και σπανίως συμμετείχε εις τα κοινά και θορυβώδη παίγνια των άλλων παιδιών. Από νεαροτάτης ηλικίας, αυτός μαζί με την νεωτέραν του αδελφήν Ελένην αφιερώθησαν με ζήλον εις την προσευχήν και την νηστείαν.

Όταν ο μέλλων όσιος έφθασε στην ηλικίαν των δέκα ετών, εφανέρωσε στους ευσεβείς του γονείς θαυμαστήν επιθυμίαν. Είπεν φανερά ότι επόθει με όλην του την ψυχήν να υπηρετήσει τον αληθινόν Θεόν γενόμενος μοναχός. Όταν ο πατήρ του Πέτρου εκοιμήθη ξαφνικά, ο νεαρός παίς ήτο μόλις δεκατεσσάρων ετών της ηλικίας του. Ανέβαλε λοιπόν τα πρότερα μοναστικά του σχέδια διά να φροντίζει με ευλάβειαν την μητέρα και την αδελφήν του. Συγχρόνως όμως αύξανε με ζήλον και υπομονήν τους ασκητικούς και πνευματικούς αυτού αγώνας στον οικογενειακόν εκείνον βίον.

Όταν ο Πέτρος έφθασε στην ηλικίαν των δεκαέξ ετών, εκοιμήθη ξαφνικώς και η αγαπημένη του ευσεβής μητέρα. Ευρέθη πλέον ορφανός και των δύο γονέων του εις τον κόσμον τούτον, με μόνην του παρηγορίαν την νεωτέραν αδελφήν του. Αποφασισμένος πλέον σταθερώς να εισέλθει εις μοναστήριον, ηρώτησε ευγενώς την αδελφήν του διά τα δικά της σχέδια. Δεν ηδύνατο η συνείδησίς του να την εγκαταλείψει μόνην, εκτός εάν είχε προμεριμνήσει με ασφάλειαν δι’ αυτήν.

Η Ελένη απήντησε ότι επόθει εξ ίσου να διατηρήσει την παρθενίαν και να γίνει με χαράν μοναχή. Είπε ότι θα μοιραζόταν με ευχαρίστησιν την ασκητικήν αυτού ζωήν, εάν μόνον ηθέλε να την πάρει μαζί του. Ο Πέτρος εχάρη μεγάλως και απήντησε με πίστιν ότι θα γίνει το θέλημα του παναγάθου Κυρίου. Επώλησαν αμέσως όλην την οικογενειακήν αυτών περιουσίαν και την μοιρασίαν αυτής διένειμαν με γενναιοδωρίαν εις όλους τους πτωχούς αδελφούς.

Ταξίδεψαν μαζί προς την περιφανή πόλιν του Πετς και έφθασαν εις την Μονήν των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Ο Πέτρος παρέμεινε εκεί ως υποτακτικός, ενώ η Ελένη εισήλθε σε γειτονικόν γυναικείον μοναστήριον της περιοχής. Μετά από αρκετά έτη χριστιανικής ασκήσεως, αμφότεροι έλαβαν την εκκλησιαστικήν άδειαν να ζήσουν εις την ησυχίαν. Ο Πέτρος έκτισε δύο μικρά κελλία πλησίον της παλαιάς αυτής μονής, εν διά τον εαυτόν του και άλλο διά την αδελφήν.

Διήρχοντο τον χρόνον τους εις συνεχή προσευχήν και νηστείαν, υποτάσσοντες την σάρκα και αγωνιζόμενοι την οδόν της σωτηρίας. Ηλευθερώθησαν με τον τρόπον αυτόν εντελώς από όλους τους κοσμικούς δεσμούς και ήλπιζαν με χαράν στις αιωνίους επαγγελίας του Σωτήρος Χριστού. Οι δύο αυτοί πνευματικοί λύχνοι δεν ήτο δυνατόν να παραμείνουν επί μακρόν κρυφοί από τους ευσεβείς πιστούς. Πολλοί ευλαβείς άνθρωποι ήρχισαν να συρρέουν εκεί ζητούντες πνευματικήν συμβουλήν και θαυματουργικήν σωματικήν θεραπείαν διά τας ποικίλας αυτών ασθενείας.

Ο Πέτρος και η αδελφή του εσυμφώνησαν τότε να αποφύγουν την παγίδα της κενοδοξίας μετακινούμενοι μακρύτερα. Επήγαν εις την Τσρνά Ρέκα, δηλαδή εις την περιοχήν του ποταμού Μαύρου επί του ποταμού Ίμπαρ. Ο Πέτρος όμως επιθυμούσε να μετακινηθεί ακόμη βαθύτερα εις τα δάση διά πληρεστέραν ησυχαστικήν άσκησιν και θεωρίαν. Από την άλλην πλευράν, εφοβείτο μήπως η αγαπημένη του αδελφή ριψοκινδυνεύσει την υγείαν της εάν τον ηκολούθει.

Απεφάσισε λοιπόν με πόνον να γλιστρήσει σιωπηλώς και να ζήσει μόνος εις τα ύψη υψηλού όρους. Δεν είχε προχωρήσει πολύ μακράν όταν εκείνη παρετήρησε την μυστικήν του αναχώρησιν και έτρεξε κατόπιν του. Τον επρόλαβε με τρέξιμον και ταξίδευσαν τότε μαζί προς όρος πλησίον της εμπορικής αλβανικής πόλεως του Πρίζρεν. Επί της κορυφής του όρους εκείνου ευρίσκετο πόλις λεγομένη Κόρισσα, η σημερινή Καμπάς, όπου εστάθμευσαν διά να αναπαυθούν.

Η Ελένη απεκοιμήθη επάνω εις το χορτάρι, ενώ ο Πέτρος έκλαιγε με δάκρυα και την εσταύρωσε ευλαβώς πατρικώς. Μετά τούτο εισήλθε σιωπηλώς εις το πυκνόν δάσος, ενώ εκείνη ξυπνήσασα έκλαιγε και τον εκαλούσε με κραυγάς. Τελικώς κατήλθε από το όρος και έζησε εις την πόλιν του Πρίζρεν διά το υπόλοιπον του βίου της. Η αγία Ελένη εορτάζεται μαζί με τον αδελφόν της κατά την παρούσαν πέμπτην ημέραν του Ιουνίου. Ο όσιος ασκητής έζησε σε σπήλαιον πλησίον της Κόρισσας, συνεχίζων τους πνευματικούς αγώνας του εν θέρει και χειμώνι.

Υπέμενε με ακλόνητον υπομονήν τους πειρασμούς και τας σφοδράς επιθέσεις των δαιμόνων που τον ηνοχλούσαν αδιαλείπτως νύκτα και ημέραν. Όταν αυτό συνέβαινε, έψαλλε με κατάνυξιν ψαλμούς και ιερούς ύμνους ολονυκτίως μέχρις ότου ανατείλει ο πρωινός φωτεινός ήλιος. Προσηύχετο θερμότατα προς τον Θεόν διά να τον βοηθήσει και να τον παρηγορήσει εις τους σκληρούς αγώνας. Ο μέγας ταξιάρχης αρχάγγελος Μιχαήλ εφάνη εις αυτόν με δόξαν και απεδίωξε ολοτελώς τους πονηρούς δαίμονας από το κελλίον.

Υπεσχέθη μάλιστα στον γενναίον Πέτρον ότι ποτέ πλέον στο εξής δεν θα τολμήσουν να εισέλθουν εις το ιερόν αυτού κελλίον. Ο Άγιος ηγωνίσθη ακόμη και άλλους πολλούς δαιμονικούς πειρασμούς, αλλά εξήλθε νικηφόρος και στεφανηφόρος εναντίον όλων των δολίων εκείνων. Ο φιλάνθρωπος Κύριος τον παρηγόρησε με ένδοξον υπερφυσικήν όρασιν του Ακτίστου Φωτός, η οποία διήρκεσε συνεχώς επί πολλάς ημέρας. Από εκείνον τον καιρόν, ο Πέτρος ελλούσθη υπό της Θείας Χάριτος και ουδείς δαίμων ετόλμα να τον προσεγγίσει.

Πολλοί νεαροί μοναχοί απεστάλησαν προς αυτόν από τον φιλάνθρωπον Θεόν και τους ωδήγησε όλους με στοργήν εις την σωτηρίαν. Προβλέπων από την Χάριν την προσέγγισιν του θανάτου, εσκάφθη μόνος του τάφον εντός του ιδίου τοίχου του ασκητικού του κελλίου. Διηγήθη ολόκληρον τον βίον του στους μαθητάς και απεχαιρέτησε καθένα από αυτούς ξεχωριστά μετά πατρικής αγάπης. Παρέδωσε την μακαρίαν ψυχήν του στον Θεόν κατά την πέμπτην του Ιουνίου του χιλιοστού διακοσιοστού εβδομηκοστού πέμπτου σωτηρίου έτους.

Διά πρεσβειών του οσίου Πέτρου του Κορισσιάτου του ερημίτου, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών.