Ο Άγιος Βονιφάτιος εγεννήθη στην Αγγλίαν, και συγκεκριμένως εις το χωρίον Κρέντιτον της επαρχίας Ντέβονσαϊρ, κατά το εξακοσιοστόν εβδομηκοστόν δεύτερον σωτήριον έτος. Το αρχικόν βαπτιστικόν όνομα του ευλαβούς αυτού ιεραποστόλου ήτο Βινφρίδος, σύμφωνα με την παράδοσιν των αγγλοσαξωνικών χριστιανικών οικογενειών της εποχής. Εσπούδασε με ζήλον εις τας περιφανείς μονάς του Έξετερ και του Νάτσελ, αξιόλογα τότε χριστιανικά εκπαιδευτικά κέντρα της Αγγλίας. Εκεί διεκρίθη με σαφήνειαν διά την μεγάλην επίδοσίν του εις τα εκκλησιαστικά γράμματα, την ποίησιν, την ρητορικήν και την εκκλησιαστικήν ιστορίαν.

Διέπρεψε αργότερον ως καθηγητής μοναστηριακών εκπαιδευτικών σχολών και συνέταξε ο ίδιος την πρώτην Λατινικήν Γραμματικήν εις την βρετανικήν γην. Εις την ηλικίαν των τριάκοντα ετών του, και ων ήδη ευλαβής μοναχός με το νέον όνομα Βονιφάτιος, εχειροτονήθη με χαράν ιερεύς. Από τότε επεδόθη με ζήλον αποστολικόν και επιτυχίαν θαυμαστήν εις το ευαγγελικόν κήρυγμα του θείου λόγου του Σωτήρος. Το επτακόσια δεκαέξ μετά Χριστόν, με την ευλογίαν του ευλαβούς ηγουμένου Βινβέρτου της μονής του Νάτσελ, ανεχώρησε με αποστολικήν πρόθεσιν.

Επήγε εις την Φρισλανδίαν διά να κηρύξει με παρρησίαν τον αληθινόν Χριστόν εις τους ευρισκομένους εκεί ειδωλολάτρας. Όμως ο ξαφνικός πόλεμος που εξέσπασε μεταξύ του τοπικού βασιλιά Ράντμποντ και του γενναίου Καρόλου Μαρτέλου, τον ηνάγκασε να επιστρέψει στην Αγγλίαν. Επιθυμών με ζήλον να αφοσιωθή πλήρως εις την εξωτερικήν ιεραποστολήν των ειδωλολατρών, αποποιήθη με ταπείνωσιν το ηγουμενικόν αξίωμα. Εις αυτό τον είχεν εκλέξει η μοναστική αδελφότης του Νάτσελ μετά την μακαρίαν αποβίωσιν του προηγουμένου ηγουμένου Βινβέρτου.

Έτσι, κατά το επτακοσιοστόν δέκατον ένατον σωτήριον έτος, αφού έλαβε την σχετικήν παπικήν άδειαν του Γρηγορίου του δευτέρου, εξεκίνησε. Πέρασε με κόπον τας Κάτω Άλπεις και την Βαυαρίαν και έφθασε με υγείαν εις την περιοχήν της Θουριγγίας. Από εκεί ήρχισε με ζήλον το αποστολικόν του έργον προς τους εκεί ειδωλολάτρας και χριστιανούς της εποχής. Όχι μόνον εβάπτισε με ευλάβειαν πολυάριθμους ειδωλολάτρας, αλλά και τους χριστιανούς που ζούσαν στην Βαυαρίαν τους εστήριξε.

Τους εβοήθησε με σύνεσιν να απαλλαγούν εντελώς από διαφόρους πλάνας και από κακοδοξίας που τους ταλαιπωρούσαν. Κατά το επτακοσιοστόν εικοστόν σωτήριον έτος, μαθαίνοντας ότι ο διώκτης Ράντμποντ είχε αποθάνει, ο Άγιος επανήλθε εις την Φρισλανδίαν. Ο γενναίος Κάρολος Μαρτέλος είχε γίνει πλέον κύριος της Φρισλανδικής γης, και ενίσχυσε εκεί την ιεραποστολήν του αγίου Βιλλιβρόρδου, εορταζομένου την εβδόμην Νοεμβρίου. Τρία έτη αργότερον ήλθε πάλιν με ζήλον στα γερμανικά εδάφη, διά να συνεχίσει την ευαγγελικήν αυτού ιεραποστολήν.

Εβάπτισε εκεί ολόκληρα πλήθη ειδωλολατρών, έκτισε χριστιανικάς εκκλησίας και συγκρότησε με σύνεσιν πολλάς νέας χριστιανικάς κοινότητας στην Έσσην και την Σαξονίαν. Το επτακοσιοστόν εικοστόν τρίτον έτος, υπακούοντας με σεβασμόν εις την εκκλησιαστικήν κλήσιν του πάπα, επήγε προσωπικώς εις την περιφανή πόλιν της Ρώμης. Εκεί ο Ποντίφικας τον εχειροτόνησε επίσημον επίσκοπον της δυτικής Εκκλησίας, με την συνοδείαν της προβλεπομένης πανηγυρικής τάξεως. Επιστρέφων στην Γερμανίαν, εγκατέστησε την επισκοπικήν του έδραν στην πόλιν της Μαγεντίας και συνέχισε δραστηρίως την ευαγγελικήν αυτού διακονίαν.

Κατά το επτακοσιοστόν τριακοστόν δεύτερον σωτήριον έτος, ο νέος πάπας Γρηγόριος ο τρίτος τον προήγαγε επισήμως σε αρχιεπίσκοπον. Έλαβε τότε τον τίτλον του πριμάτου ολοκλήρου της Γερμανικής Εκκλησίας, με δικαίωμα εκλογής και χειροτονίας επισκόπων. Κατά το επτακοσιοστόν τριακοστόν όγδοον σωτήριον έτος, ο Άγιος ξαναπήγε στην Ρώμην και ενημέρωσε τον πάπαν διά τα πεπραγμένα. Ωμίλησεν αναλυτικώς διά τας πολλάς επιτυχίας του και διά τα διάφορα προβλήματα της ιεραποστολικής εκείνης δράσεως.

Ο πάπας τον ωνόμασε τότε επίσημον λεγάτον της αποστολικής έδρας της Ρώμης διά τα γερμανικά εδάφη της δυτικής Εκκλησίας. Όταν επέστρεψε στην Γερμανίαν, ο τοπικός δούκας Οντίλο τον εκάλεσε στην Βαυαρίαν διά να λύσει σοβαρά εκκλησιαστικά προβλήματα της περιοχής. Ίδρυσε με σύνεσιν εκεί τέσσερις νέας επισκοπάς διά την καλυτέραν διαποίμανσιν των πιστών χριστιανών της εποχής. Ίδρυσε επίσης άλλας τρεις επισκοπάς εις την Θουριγγίαν, την Έσσην και την Φραγκονίαν διά την αυτήν αιτίαν.

Η σαγηνευτική και θεοχάριτος πνευματική προσωπικότης του Αγίου Βονιφατίου ήσκησε τοιαύτην ισχυράν επίδρασιν στον Καρλομάνον, υιόν του Καρόλου Μαρτέλου, ώστε ηκολούθησεν αυτόν. Ο Καρλομάνος, βασιλεύς της Αυστρασίας, της Αλαμανίας και της Θουριγγίας μεταξύ των ετών επτακοσίων τεσσαρακοστού πρώτου και επτακοσίων τεσσαρακοστού εβδόμου, παραιτήθη του θρόνου. Παρεχώρησε με γενναιοδωρίαν το βασίλειόν του στον νεώτερόν του αδελφόν Πεπίνον τον Βραχύν και έγινε ο ίδιος ταπεινός μοναχός. Την μοναχικήν του κουράν ετέλεσε με τιμάς στην Ρώμην ο πάπας Ζαχαρίας, ο οποίος εποίμανε από το επτακοσιοστόν τεσσαρακοστόν πρώτον.

Αρχικώς εγκαταβίωσε στην μονήν του Αγίου Σιλβέστρου, την οποίαν αυτός ο ίδιος είχεν ιδρύσει στο όρος Σοράκτο της κεντρικής Ιταλίας. Αλλά επειδή εκεί συνέρρεαν πολλοί επισκέπτες και ιδίως ευγενείς της Ρώμης, αποσύρθη εις την μεγαλώνυμον μονήν του Μοντεκασσίνου. Η μετάβασις αυτή έγινε ύστερα από σχετικήν διακριτικήν και προσωπικήν υπόδειξιν του ιδίου του πάπα της Ρώμης. Έζησε εκεί με άκραν ταπείνωσιν, αναλαμβάνων μάλιστα τα πιο ευτελή και ταπεινά διακονήματα του μοναστηρίου εκείνου.

Απέθανε ευσεβώς το επτακοσιοστόν πεντηκοστόν πέμπτον σωτήριον έτος, εις την γαλλικήν πόλιν Βιέν, όπου είχε σταλεί διά υποθέσεις της μονής. Εν τω μεταξύ ο νεώτερος αδελφός του ευλαβούς εκείνου μονάχου, ο Πεπίνος ο Βραχύς, ανεκηρύχθη πρώτος βασιλεύς ολοκλήρου του ενωμένου κράτους των Φράγκων. Η επίσημος στέψις του ετέλεσθη το επτακοσιοστόν πεντηκοστόν πρώτον έτος εις την Σουασσόν από τον ίδιον τον άγιον Βονιφάτιον, τον οποίον σεβόταν απεριόριστα. Διά την ευρυτέραν εξάπλωσιν της χριστιανικής πίστεως στα ημιάγρια και απολίτιστα γερμανικά φύλα, ο Άγιος ιεράρχης εκάλεσε ευσεβείς συνεργάτας από την Βρετανίαν.

Ήλθαν τότε με ζήλον άνδρες και γυναίκες της πίστεως, οι οποίοι ησχολήθησαν εντατικώς και συστηματικώς με την δύσκολον ιεραποστολήν. Μεταξύ αυτών των αξιεπαίνων συνεργατών ήσαν οι άγιοι Βιγκβέρτος, Βουρχάρδος, Βιλλιβάλδος, Λούλλος, καθώς και αι ευλαβείς Θέκλα, Μπερτιγκίτα, Κοντρούδη και Λαϊόβα. Με την βοήθειαν όλων αυτών των ιερών συνεργατών, ο Άγιος κατώρθωσε να εδραιώσει τον χριστιανισμόν εις την περιοχήν αυτήν. Ωργάνωσε επίσης διοικητικώς την νέαν εκκλησιαστικήν επαρχίαν του και ίδρυσε εκτός από επισκοπάς και πολλάς ωραίας μοναστικάς αδελφότητας.

Σώζονται μέχρι σήμερον πολλαί επιστολαί του Αγίου Βονιφατίου με αξιόλογον πνευματικόν περιεχόμενον προς διαφόρους εκκλησιαστικούς αποδέκτας. Κατά το επτακοσιοστόν πεντηκοστόν τέταρτον έτος, με την έγκρισιν του πάπα Στεφάνου του δευτέρου, εχειροτόνησε διάδοχόν του τον άγιον Λούλλον. Ο ίδιος, φλογερός εργάτης του φωτισμού των απίστων, πήρε ομάδα ζηλωτών ιεραποστόλων και ετράβηξε διά την ανατολικήν Φρισλανδίαν. Εκεί, μέσα σε ένα μόνο έτος, μετέστρεψε και εβάπτισε αρκετάς χιλιάδας ειδωλολατρών, στερεώνοντας την νέαν χριστιανικήν πίστιν εις τους τόπους εκείνους.

Κατά την πέμπτην ημέραν του Ιουνίου του επτακοσιοστού πεντηκοστού πέμπτου έτους, εξαγριωμένοι ειδωλολάτρες επιτέθησαν αιφνιδιαστικώς εις τον ιεραποστολικόν καταυλισμόν. Έσφαξαν με γυμνά σπαθιά τον Άγιον Βονιφάτιον μαζί με πενήντα δύο συνεργάτας του, λίγο πριν τελέσει το ιερόν χρίσμα νεοφωτίστων. Διά πρεσβειών του ισαποστόλου και ιερομάρτυρος Βονιφατίου, του φωτιστού της Γερμανίας, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των ταπεινών δούλων σου.