Στο όρος Σινά του πέμπτου χριστιανικού αιώνα ζούσε ένας νεαρός ασκητής με καταγωγή από την Κιλικία της Μικράς Ασίας. Ονομαζόταν Ζωσιμάς και έλαβε αργότερα την προσωνυμία Κίλιξ από την κιλικική του καταγωγή και την ταπείνωση της ζωής του. Από τη νεότητά του αγάπησε τον Θεό με όλη του την καρδιά και απαρνήθηκε εντελώς τον κόσμο και τις ηδονές του. Ήρθε στο όρος Σινά, ενδύθηκε το μοναχικό σχήμα και άρχισε να ασκείται με ζήλο στη νηστεία και στην προσευχή.

Δεν παρέμεινε όμως για μεγάλο διάστημα στο όρος Σινά, γιατί ζητούσε ακόμη μεγαλύτερη ησυχία και αναχώρηση. Ακόμη σε νεαρή ηλικία αναχώρησε από το Σινά για τις ερήμους της Λιβύης σε αναζήτηση βαθύτερης μοναξιάς. Εγκαταστάθηκε σε έναν έρημο τόπο που ονομαζόταν Αμμωνιάκ και έζησε εκεί σε πλήρη απομόνωση από όλους τους ανθρώπους. Φρόντιζε μόνο να ευαρεστεί στον μόνο αληθινό Θεό μέσα από τις ασκητικές του πράξεις και τις ολονύκτιες προσευχές.

Κάποτε είδε στην έρημο εκείνη έναν αρχαίο γέροντα ντυμένο με ένα τραχύ και αγκαθωτό τρίχινο ένδυμα. Πλησίασε τον γέροντα με σεβασμό για να του προσκυνήσει και να ζητήσει την ευλογία του κατά τη συνήθεια. Όμως ο γέροντας τον σταμάτησε αμέσως και τον ρώτησε γιατί ήρθε εκεί στην έρημο ο νεαρός Ζωσιμάς. Ο γέροντας του είπε με σαφήνεια ότι δεν έπρεπε να μείνει σε εκείνη την έρημο για κανέναν λόγο. Ο Ζωσιμάς, νομίζοντας ότι ο γέροντας τον γνώριζε από παλιότερα, του υποκλίθηκε και ζήτησε να του εξηγήσει την προφητική του γνώση.

Ο γέροντας τότε αποκάλυψε ότι δύο ημέρες πριν είχε εμφανιστεί σε αυτόν ένας θαυμάσιος άνδρας με ουράνια όψη. Ο άνδρας του είχε πει ότι θα ερχόταν εκεί ένας μοναχός από το όρος Σινά με το όνομα Ζωσιμάς. Δεν έπρεπε να του δώσει ευλογία να μείνει στην έρημο, διότι ο Θεός σχεδίαζε να του εμπιστευτεί την Εκκλησία της Βαβυλώνας στην Αίγυπτο. Αφού του είπε αυτά, ο ερημίτης απομακρύνθηκε ίσαμε μια λιθοβολιά και άρχισε να προσεύχεται με υψωμένα τα χέρια.

Προσευχήθηκε για περίπου δύο ολόκληρες ώρες, και έπειτα ήρθε ξανά κοντά στον Ζωσιμά για να του μιλήσει. Τον αγκάλιασε με πατρική στοργή, τον φίλησε στο πρόσωπο και του είπε με ευγνωμοσύνη το θαύμα της παρουσίας του. Παιδί μου αγαπητό, του είπε, καλά έκανες που ήρθες εδώ στην έρημο για να με συνοδεύσεις. Πραγματικά σε έφερε ο Θεός κοντά μου, για να ενταφιάσεις το σώμα μου στη γη της ερήμου. Ο γέροντας πρόσθεσε ότι σαράντα πέντε χρόνια ήταν εκεί στην έρημο και η ώρα του είχε φτάσει.

Με αυτά τα ταπεινά λόγια το πρόσωπο του ερημίτη έλαμψε σαν φωτιά μπροστά στα μάτια του Ζωσιμά. Ο γέροντας του ευχήθηκε ειρήνη και του ζήτησε να προσευχηθεί για αυτόν, ξάπλωσε στη γη και παρέδωσε το πνεύμα. Ο μακάριος Ζωσιμάς έσκαψε αμέσως τάφο και ενταφίασε με τιμή το ιερό λείψανο του μεγάλου εκείνου ασκητή. Παρέμεινε στον τόπο εκείνο για δύο ημέρες δοξολογώντας θερμά τον Θεό και έπειτα επέστρεψε στο όρος Σινά. Στη δεύτερη παραμονή του στο όρος Σινά ήρθε σε αυτόν ένας μετανιωμένος ληστής που ζητούσε να καρεί μοναχός.

Ο ληστής τον παρακάλεσε με δάκρυα να τον αξιώσει της μοναχικής κουράς για να μετανοήσει για τα φοβερά εγκλήματά του. Ομολόγησε ότι είχε διαπράξει πολλούς φόνους και τώρα ήθελε να περάσει την υπόλοιπη ζωή του σε σύντριψη της καρδιάς. Ο όσιος Ζωσιμάς τον δίδαξε με υπομονή και έπειτα του φόρεσε το μοναχικό ένδυμα του ασκητή. Μετά από κάποιο διάστημα όμως κάλεσε κοντά του τον μετανιωμένο πρώην ληστή και του εξήγησε την κατάσταση.

Παιδί μου, του είπε, δεν είναι δυνατόν να μείνεις εδώ άλλο, γιατί κάποιος αξιωματούχος μπορεί να σε αναγνωρίσει. Έτσι τον οδήγησε στο κοινόβιο του αββά Δωροθέου που βρισκόταν κοντά στη Γάζα και επέστρεψε στο όρος Σινά. Ο νεαρός μοναχός έζησε στο κοινόβιο του αββά Δωροθέου εννέα ολόκληρα χρόνια ασκούμενος με αυστηρότητα και ταπείνωση. Έπειτα γύρισε ξανά στον όσιο Ζωσιμά και του ζήτησε να του δώσει πίσω τα κοσμικά του ενδύματα.

Ο Ζωσιμάς τον ρώτησε με στενοχώρια γιατί ζητούσε αυτή την επιστροφή στον κόσμο μετά από τόσα χρόνια. Ο μοναχός του εξήγησε ότι παρά τους ασκητικούς αγώνες έβλεπε διαρκώς ένα παιδί μπροστά του να τον ρωτά. Το παιδί τον ρωτούσε γιατί τον σκότωσε, και τον ακολουθούσε στη λειτουργία, στην τράπεζα και στις προσευχές του. Δεν είχε ούτε ώρα ησυχίας από αυτό το βασανιστικό όραμα, ούτε στον ύπνο ούτε όταν προσερχόταν στα Άχραντα Μυστήρια.

Είχε αποφασίσει επομένως να επιστρέψει στον τόπο των ληστειών του για να συλληφθεί από τις αρχές. Έπρεπε να πεθάνει για το ανόητο εκείνο φόνο του παιδιού ώστε να αναπαυθεί επιτέλους η συνείδησή του. Ο πρώην ληστής πήρε τα κοσμικά του ενδύματα από τον γέροντα Ζωσιμά και αναχώρησε στον κόσμο. Όταν έφτασε στην πόλη Διόσπολη της Παλαιστίνης, συνελήφθη και την επόμενη ημέρα αποκεφαλίστηκε με σπαθί από τους ρωμαϊκούς στρατιώτες.

Έτσι παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, αφού έπλυνε τις αμαρτίες του με το ίδιο του το αίμα. Λίγο αργότερα ο Ζωσιμάς έφυγε ξανά από το Σινά πηγαίνοντας στην έρημο της Πορφύριος μαζί με τον μαθητή του Ιωάννη. Στην έρημο της Πορφύριος συνάντησαν δύο ερημίτες ντυμένους με δέρματα από βούβαλο, τον Παύλο από τη Γαλατία και τον Θεόδωρο. Ο Ζωσιμάς εγκαταστάθηκε με τον μαθητή του κοντά στους δύο ερημίτες και έζησε εκεί δύο χρόνια.

Ένα φοβερό δηλητηριώδες φίδι όμως δάγκωσε τον μαθητή Ιωάννη που έπεσε νεκρός με αίμα να τρέχει από τα μάτια. Ο Ζωσιμάς λυπήθηκε σφοδρά για τον θάνατο του μαθητή και πήγε στους δύο ερημίτες ζητώντας παρηγοριά και πνευματική στήριξη. Εκείνοι με την προφητική τους όραση είδαν αμέσως την αιτία της θλίψης του και του είπαν να μη στεναχωριέται. Πήγαν μαζί στον τόπο όπου κειτόταν νεκρός ο πιστός μαθητής και του φώναξαν με δύναμη να σηκωθεί.

Ο νεκρός σηκώθηκε αμέσως ολοζώντανος με τα ίδια του τα χέρια από τη γη της ερήμου. Έπειτα εντόπισαν το φίδι και το έσχισαν στα δύο, παρακαλώντας τον Ζωσιμά να επιστρέψει στο Σινά. Όταν επέστρεψε στο όρος Σινά, ο πατριάρχης Αλεξανδρείας τον χειροτόνησε αργότερα επίσκοπο της Βαβυλώνας στην Αίγυπτο. Στη Βαβυλώνα αυτή της Αιγύπτου ποίμανε ο όσιος Ζωσιμάς το ποίμνιο του Χριστού με σύνεση και αγιότητα. Διοίκησε καλά την Εκκλησία γενόμενος υπόδειγμα για το ποίμνιο σε λόγο, σε πράξη και σε καθαρότητα.

Όταν έφτασε σε βαθιά γερατειά, εγκατέλειψε τον επισκοπικό θρόνο και επέστρεψε στο όρος Σινά για να αποθάνει εκεί. Άγιε όσιε Ζωσιμά, που ποίμανες την Εκκλησία της Βαβυλώνας με σοφία και επέστρεψες στην έρημο του Σινά, πρέσβευε στον Κύριο για τη σωτηρία των ψυχών μας.