Σε ηλικία μόλις δεκατριών ετών οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την ομορφιά και την αθωότητά του και τον ανάγκασαν με δόλο να αλλαξοπιστήσει. Δώδεκα χρόνια αργότερα, λίγο πριν τον γάμο του με κόρη Τούρκου επισήμου, η συνείδησή του τον έφερε πίσω στον Χριστό. Ο Δημήτριος γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια της Μικράς Ασίας από γένος επίσημο και ευσεβές της περιοχής. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και έφερε το όνομα Δούκας, που ορισμένοι αποδίδουν και ως Δόγκας. Όταν εκείνος έφυγε από τη ζωή, η μητέρα ανέλαβε μόνη της την ανατροφή του παιδιού με χριστιανική παιδεία και νουθεσία Κυρίου.

Το αγόρι μεγάλωνε σεμνό, χαριτωμένο και όμορφο, κάτι που γρήγορα κίνησε τον φθόνο των Τούρκων της πόλης. Εκμεταλλεύτηκαν την τρυφερή ηλικία των δεκατριών χρόνων του και τον οδήγησαν με τέχνασμα στον εξισλαμισμό. Σύντομα μπήκε στην υπηρεσία ενός πρόκριτου Τούρκου της Φιλαδελφείας και απέκτησε σε λίγο χρόνο μεγάλη περιουσία και κύρος. Η φήμη της ανδρείας του στους πολέμους στο πλευρό των Τούρκων μεγάλωσε ακόμη περισσότερο το όνομά του. Έτσι του πρότειναν να παντρευτεί την κόρη ενός Τούρκου επισήμου, για να σφραγίσει τη νέα του θέση.

Λίγο πριν όμως ολοκληρωθεί ο γάμος, μια βαθιά τύψη συνειδήσεως πλημμύρισε την ψυχή του νεαρού άνδρα. Θυμήθηκε τη χριστιανική του ρίζα, την προσευχή της μητέρας του και την ιερωσύνη του πατέρα του. Πήρε τότε μια γενναία απόφαση και θέλησε να επιστρέψει δημόσια στην πίστη που είχε αρνηθεί ως παιδί. Σε ηλικία είκοσι πέντε ετών παρουσιάστηκε με τόλμη μπροστά στον Τούρκο διοικητή της Φιλαδελφείας. Παρουσία πολλών Τούρκων επισήμων δήλωσε ανοιχτά ότι θεωρεί απάτη τη μωαμεθανική θρησκεία και την αποκηρύσσει.

Ομολόγησε χωρίς φόβο πως αποδέχεται μόνο τον Χριστό ως αληθινό Θεό και Σωτήρα του κόσμου. Όσοι βρίσκονταν εκεί όρμησαν επάνω του και τον χτύπησαν ανελέητα μπροστά στα μάτια του διοικητή. Με διαταγή του ίδιου τον έσυραν στη φυλακή, για να λυγίσει εκεί η αντίστασή του. Κατά τη διάρκεια της νύχτας ο διοικητής έστειλε στο κελί ιεροδιδασκάλους, για να αλλάξουν τη γνώμη του. Με συμβουλές, με υποσχέσεις και με απειλές προσπάθησαν να τον γυρίσουν ξανά στον μωαμεθανισμό.

Ο Δημήτριος όμως ποθούσε πλέον το μαρτύριο και έμεινε εντελώς αμετάπειστος στην απόφασή του. Επειδή ο διοικητής δεν ήθελε τον θάνατό του, διέταξε τελικά να τον αφήσουν ελεύθερο από τη φυλακή. Ο Δημήτριος όμως ένιωθε βαρύ μέσα του το αμάρτημα της παιδικής του αποστασίας και ζητούσε εξιλέωση. Μπήκε λοιπόν σε ένα πολυσύχναστο καφενείο της πόλης, όπου βρισκόταν συγκεντρωμένο πλήθος Τούρκων. Εκεί άρχισε να ελέγχει με σαφήνεια και θάρρος, μία προς μία, τις πλάνες της μωαμεθανικής θρησκείας.

Έπειτα έβγαλε από το κεφάλι του το λευκό σαρίκι και το πράσινο τούρκικο ρούχο που φορούσε. Τα έριξε με δύναμη στο πάτωμα και τα ποδοπάτησε μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων των παρόντων. Είπε τότε ότι, όπως καταπατά τα σύμβολα της πίστης τους, έτσι αρνείται και τον νόμο τους. Εξοργισμένοι οι Τούρκοι από τα λόγια του όρμησαν επάνω του και τον έριξαν με βία στο έδαφος. Άρχισαν να τον χτυπούν αλύπητα με πέτρες και με ξύλα, ώσπου τον θεώρησαν νεκρό.

Αποφάσισαν τότε να ρίξουν το σώμα του στη φωτιά, για να ολοκληρώσουν την τιμωρία του. Ο μάρτυρας όμως συνήλθε ξαφνικά από τη βαθιά λιποθυμία και έστρεψε το βλέμμα στους βασανιστές του. Με σταθερή φωνή τους είπε πως έχει χρήματα να τους δώσει, για να αγοράσουν ξύλα και να τον κάψουν. Ακούγοντας τα λόγια αυτά οι Τούρκοι γέμισαν ακόμη μεγαλύτερη οργή και νέα μανία ενάντια στον γενναίο νέο. Άρχισαν να τον χτυπούν τώρα με μαχαίρια, ανοίγοντας βαθιές πληγές σε ολόκληρο το σώμα του.

Έτσι ο μάρτυρας παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Χριστό, τη δεύτερη ημέρα του Ιουνίου του χίλια εξακόσια πενήντα επτά μετά Χριστόν. Γεμάτοι θυμό οι Τούρκοι θέλησαν αμέσως μετά να κάψουν το ιερό λείψανο του νεομάρτυρα. Όμως η φωτιά αρνήθηκε να αγγίξει το σώμα του, παρά τις επίμονες προσπάθειες των δημίων του. Τότε στράφηκαν με νέα μανία ενάντια στα τίμια λείψανά του και προσπάθησαν να τα αφανίσουν. Τα διαμέλισαν χτυπώντας τα με βαριά σίδερα, σαν να ήθελαν να σβήσουν και τη μνήμη του μάρτυρα.

Η Εκκλησία όμως δέχτηκε με ευλάβεια τα κατάλοιπα της θυσίας του και τα φύλαξε ως πολύτιμο θησαυρό. Η μνήμη του νεομάρτυρα Δημητρίου τιμάται κάθε χρόνο με κατάνυξη από τους πιστούς της Ορθοδοξίας. Η ζωή του γίνεται οδηγός μετάνοιας, παρρησίας και αληθινής επιστροφής στον Χριστό για κάθε ψυχή.