Στη Γαλατία της Ασιατικής Παφλαγονίας ζούσε κάποτε ένας απλός γεωργός που έφερε το χαρακτηριστικό όνομα Μέτριος. Ο άνθρωπος αυτός παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τον γείτονά του, ο οποίος είχε γιους και τους προετοίμαζε επιμελώς για να σταλούν στην Κωνσταντινούπολη. Σκοπός της προετοιμασίας αυτής ήταν να γίνουν τα παιδιά εκείνα αξιωματικοί και υπηρέτες του βυζαντινού βασιλέως. Ο Μέτριος βλέποντας αυτή την κατάσταση παρακάλεσε με δάκρυα τον Θεό και είπε από καρδίας τα εξής λόγια.

Κύριε, αν και εγώ είμαι άξιος δούλος σου, χάρισέ μου ένα αρσενικό παιδί ώστε να το έχω αποκούμπι στα γηρατειά μου. Αφού προσευχήθηκε με κατάνυξη, στη συνέχεια πήγε στο μεγάλο πανηγύρι που γινόταν κάθε χρόνο στην Παφλαγονία. Στην επιστροφή του στάθηκε σε ένα μικρό δασάκι που είχε νερό για να ποτίσει τα ζώα του. Εκεί λοιπόν βρήκε ξαφνικά μέσα στο χορτάρι ένα πουγκί καλά σφραγισμένο, το οποίο περιείχε συνολικά χίλια πεντακόσια χρυσά φλουριά.

Επειδή ήταν σφραγισμένο και ο γεωργός ήταν έντιμος, χωρίς καν να το ανοίξει, το πήρε και το πήγε ευθύς στο σπίτι του. Φύλαξε το πολύτιμο εκείνο εύρημα με μεγάλη επιμέλεια και προσοχή αναμένοντας υπομονετικά να εμφανιστεί ο πραγματικός κάτοχος του χαμένου θησαυρού. Αυτή ήταν η μεγάλη και χαρακτηριστική τιμιότητα του απλού αυτού γεωργού της Παφλαγονίας από τα νεανικά του χρόνια. Την επόμενη χρονιά ο πιστός γεωργός Μέτριος ξαναπήγε στο μεγάλο ετήσιο πανηγύρι της Παφλαγονίας μαζί με τα ζώα του.

Όταν τελείωσε το παζάρι αυτός πήγε ξανά και στάθηκε στο ίδιο δασάκι όπου είχε βρει προηγουμένως τα φλουριά. Παρατηρούσε προσεκτικά τους διαβάτες που περνούσαν αναζητώντας μήπως τυχόν αναγνωρίσει τον αληθινό κάτοχο των χαμένων χρημάτων. Τότε ξαφνικά εμφανίσθηκε κάποιος που έψαχνε επιμελώς γύρω στο έδαφος και αναστέναζε βαριά από βαθιά λύπη και απελπισία. Ο γεωργός τον ρώτησε φιλικά γιατί αναστενάζει τόσο και αυτός του διηγήθηκε ολόκληρη την οδυνηρή ιστορία του.

Πέρυσι, του απάντησε, είχε πολλά εμπορεύματα τα οποία πούλησε στο πανηγύρι και είχε μαζέψει χίλια πεντακόσια φλουριά. Τα φλουριά αυτά τα έχασε δυστυχώς ακριβώς σε αυτό το μικρό δασάκι κατά την διάρκεια της επιστροφής. Τότε ο τίμιος γεωργός έβγαλε από το αμάξι του το σφραγισμένο πουγκί που είχε βρει και το έδειξε στον έκπληκτο έμπορο. Ο έμπορος μόλις το είδε έπεσε από τη χαρά του στο έδαφος αναίσθητος και χρειάστηκε να τον συνεφέρει.

Αφού συνήλθε ο έμπορος αποσφράγισαν μαζί το πουγκί και μέτρησαν προσεκτικά τα φλουριά και ήταν πράγματι όλα χίλια πεντακόσια. Έτσι λοιπόν η αλήθεια του εμπόρου επιβεβαιώθηκε πλήρως μπροστά στα ίδια τα μάτια του τίμιου και απλού γεωργού. Ο ευγνώμων έμπορος τότε θέλησε να δώσει στον γεωργό πεντακόσια φλουριά ως ανταμοιβή για τη μεγάλη του τιμιότητα. Όμως ο φιλόθεος Μέτριος αρνήθηκε σταθερά και δεν δέχθηκε απολύτως τίποτα από τα χρήματα του ξένου ανθρώπου.

Έτσι αφού ευχαρίστησαν και οι δύο τους τον φιλάνθρωπο Θεό για την παράδοξη συνάντηση αποχωρίστηκαν με ειρήνη. Τη νύχτα εκείνη ο γεωργός όταν έπεσε για να κοιμηθεί είδε στον ύπνο του φωτεινό άγγελο Κυρίου. Ο άγγελος του είπε ότι θα κάνει αρσενικό παιδί, θα το ονομάσει Κωνσταντίνο και θα φέρει μεγάλη ευλογία στο σπίτι του. Έτσι ακριβώς και έγιναν όλα όσα του είχαν αποκαλυφθεί με την παντοδύναμη χάρη του Θεού μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.

Η νόμιμη γυναίκα του γεωργού γέννησε ένα όμορφο αγοράκι το οποίο μεγάλωσε και μορφώθηκε στη βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη. Ο βυζαντινός βασιλεύς αναγνωρίζοντας τις αρετές του τον ανύψωσε αργότερα στο υψηλό αξίωμα του Πατρικίου της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έτσι το παιδί έφερε πολλά αγαθά στην οικογένειά του και τίμησε με τη λάμψη του τους ταπεινούς γονείς. Με τον τρόπο αυτόν ο φιλεύσπλαχνος Θεός αντάμειψε πλούσια τον γεωργό για την τίμια πράξη του στο δασάκι.

Πρεσβείαις του δικαίου και τιμίου Μετρίου, Χριστέ ο Θεός, καθοδήγησον πάντοτε τους πιστούς δούλους σου εις πάσαν αρετήν, αμήν.