Στα μέσα του δέκατου ογδόου αιώνα η νήσος Λευκάδα πέρασε μια τρομερή δοκιμασία από τον λοιμό της πανώλης που σάρωσε αδυσώπητα όλη την περιοχή. Με βάση τα διασωθέντα ιστορικά στοιχεία περίπου χίλιοι οκτακόσιοι κάτοικοι του νησιού αφανίσθηκαν από την φοβερή πανούκλα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η ίδια αρρώστια αποδεκάτισε επίσης την Ενετική φρουρά που τότε υπερασπιζόταν το νησί από εξωτερικούς εχθρούς, ενώ ολόκληροι οικισμοί ερημώθηκαν εντελώς από τον θάνατο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ολοκληρωτικής καταστροφής αποτελούν τα Κολυβάτα του ορεινού χωριού Αλέξανδρος, τα οποία σβήστηκαν τότε από τον χάρτη πλήρως.

Τον Αύγουστο του έτους χίλια επτακόσια σαράντα τρία ο ιερομόναχος Ματθαίος μετέφερε από την ιερά μονή Δουσίκου την τιμία κάρα του Αγίου Βησσαρίωνος, αρχιεπισκόπου Λαρίσης του θαυματουργού. Η μονή αυτή βρισκόταν κοντά στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας και αποτελούσε σπουδαίο πνευματικό κέντρο της Ορθοδοξίας. Με την βοήθεια του Αγίου Βησσαρίωνος και τις πρεσβείες του οι Λευκαδίτες σώθηκαν από την φοβερή ασθένεια και η πανώλη υποχώρησε αποφασιστικά. Σε ένδειξη βαθιάς ευγνωμοσύνης οι κάτοικοι του νησιού ανήγειραν ναό προς τιμήν του Αγίου στον τόπο όπου είχε προηγουμένως στηθεί το λοιμοκαθαρτήριο της επιδημίας.

Τον ναό αυτόν παρεχώρησαν ως μετόχι στην ιερά μονή Δουσίκου ώστε να μνημονεύεται διηνεκώς η μεγάλη ευεργεσία. Η περιοχή εκείνη μέχρι σήμερα ονομάζεται «Αγία Κάρα», ονομασία που διατηρεί ζωντανή την μνήμη του θαύματος. Πρεσβείαις του Αγίου Βησσαρίωνος, Χριστέ Σωτήρ, ελέησον και διαφύλαξον τους πιστούς από κάθε λοιμώδη ασθένεια, αμήν.